The Legendary Pink Dots - Shadow Weaver (1992)

Deel 1 van een magistraal tweeluik. Een kijkje in de duistere wereld van Edward Kaspel en consorten. City of Needles is een zeer dreigend, opzwepend nummer. Het melancholische Stitching Time de hoeksteen van de plaat.

Typerende quote:
"I think I found the key to heaven, but I cannot find the door"

In 1992 begonnen de Pink Dots met een nieuwe gitarist (Martijn de Kleer) en violist Patrick Wright, die speciaal voor deze sessies even terugkwam (in de jaren 80 was hij de vaste violist). Het geheel werd medegeproduceerd door Steven Stapleton (Nurse With Wound) en dat hoor je duidelijk af aan de resultaten.

De sessies resulteerden in zoveel materiaal, dat er twee albums van werden gevuld. Shadow Weaver is het album met de meest afgeronde songs, duoplaat Malachai heeft het meer experimentele werk.

Wat mij betreft zijn deze 2 albums het beste wat de Pink Dots ooit hebben gemaakt. Shadow Weaver bevat een breed scala aan spooky psychedelische songs die allemaal staan als een huis. Opener Zero Zero is het meest toegankelijke nummer, Stitching Time is voor mij een song die heel diep gaat. De produktie is vlijmscherp. Luister dit met je koptelefoon op, want het zit vol met rare samples, geluidjes, stemmetjes en electronische dingetjes. Martijn en ook blazer Niels zitten hier aan de top van hun kunnen.

Geloof de lage score niet, er heeft iemand haatscores zitten uitdelen, waarschijnlijk zonder de plaat gehoord te hebben.

Ik zet hier even neer dat ik deze dan beslist moet beluisteren. Heerlijk in bed, raam wagenwijd open, bij het zachte lantaarnpalenlicht en met natuurlijk de koptelefoon op... ! Het zal dan wel laat worden!
Mits ik dit album kan vinden, anders moet ik naar een ander goed album zoeken op Spotify.

Op Spotify is het meeste wel te vinden. Alleen de meer obscure releases niet. En daar valt deze niet onder.

Legendary Pink Dots - Zero Zero - YouTube

Veel luisterplezier!

Dank je wel!

Tijdens deze gure januarimaand ben ik op chronologische (chronische?) wijze het hele oeuvre van de Legendary Pink Dots aan het luisteren (waarom? waarom niet, een man heeft een hobby nodig). Tot op heden kende ik alleen de klassieker Crushed Velvet Apocalypse. Dat is zeker een goede plaat, maar déze Shadow Weaver is de eerste plaat van LPD waarvan ik de neiging heb 'm aan te schaffen. (Helaas, is ie peperduur.) Een onderschatte parel dus, gezien de rating op Musicmeter. Hier klinkt een zeer rustige, ingehouden, bijna eng beheerste band. Minimalistisch, soms instrumenteel klassiek, fascinerende teksten - als altijd - en raadselachtig mystiek. 'Are you listening? ARE you listening!?'

Malachai, Shadow Weaver part (tegelijk opgenomen met deel1) mag er ook wezen. Maar die is wel experimenteler. Ik vind van dit album Stitching Time zo ongelooflijk goed.

Maar als je de hele LPD catalogus doorgaat, ben je nog wel ff bezig.

Waarom heeft Patrick Wright eigenlijk de band verlaten? Weet je dat toevallig ook? Ik heb de Pink Dots voor het eerst gezien op het Pandora festival in de Doelen (1982 ?) en was gelijk verkocht. Heb ze in die begintijd ook regelmatig live gezien. Flowers for the silverman was altijd de vaste afsluiter. Geweldig ! En dat was dus allemaal nog met viool. De viool had voor mij een grote waarde in de muziek en ik vond het heel jammer dat hij wegging. Dat was ook een reden waarom ik lange tijd afgehaakt was.

Deze cd heb ik al een hele tijd maar het heeft best lang geduurd voor ik deze plaat meer ging waarderen. Maar inmiddels komt hij wel aardig binnen na vele jaren luisteren. Is inderdaad best een goede plaat toch wel. Ik wist overigens niet dat Patrick Wright hier weer meedeed. Was me nooit echt opgevallen. Zijn rol is ook niet zo groot. Nu ik er op let hoor ik inderdaad af en toe viool.

Patrick heeft recenter nog meegewerkt aan "I Can Spin A Rainbow" van Edward Ka-Spel en Amanda Palmer. Plus rond dezelfde tijd de spin-off "Brown Acid Caveat" van Tear Garden (samenwerking van Edward en Cevin Key van Skinny Puppy).