menu

Angelo De Augustine - Tomb (2019)

mijn stem
3,09 (16)
16 stemmen

Verenigde Staten
Folk
Label: Asthmatic Kitty

  1. Tomb (4:18)
  2. All to the Wind (2:52)
  3. You Needed Love, I Needed You (3:25)
  4. I Could Be Wrong (4:09)
  5. Tide (5:15)
  6. Kaitlin (3:51)
  7. Time (3:56)
  8. Somewhere Far Away from Home (3:07)
  9. Wanderer (3:03)
  10. A Good Man’s Light (4:26)
  11. Bird Has Flown (3:22)
  12. All Your Life (4:25)
totale tijdsduur: 46:09
zoeken in:
avatar van aERodynamIC
3,5
Ondanks dat ik Swim Inside the Moon niet helemaal goed trok was ik toch wel erg benieuwd naar het nieuwe album Tomb. Asthmatic Kitty Records is toch een label om niet te negeren en vergelijkingen met Sufjan Steven, Elliott Smith, Bon Iver of Nick Drake zijn aan mij wel besteed. Goed, de voorganger stelde me ondanks dat alles wat teleur, maar mijn gevoel zei ook dat de 'badkamer-opname' daar ook wel een rol in speelde.

In de herkansing dus met Tomb. Als Sufjan toch nog andere artiesten op dit label werk wil laten uitbrengen moet er toch iets zijn dat mij ook weet te triggeren, of is het toch die grote naam die te misleidend werkt?!

Duidelijk is dat de productie op Tomb beter is. Logisch zou je ook wel kunnen zeggen; daar was niet heel veel voor nodig. Opener Tomb zorgt ervoor dat ik niet afhaak. Het klinkt een stuk prettiger dan alles op Swim Inside the Moon en het tweede nummer All to the Wind klinkt veel frisser. Thomas Bartlett (Doveman) zal ongetwijfeld een grote rol hierin spelen. Hij zorgt voor een opener geluid en laat details beter tot zijn recht komen. Alsof verse lente-regendruppels op je neerkomen: verkwikkend.
Voor De Augustine zal het ongetwijfeld anders geweest zijn gezien zijn privé-omstandigheden die hij hier verpakt in twaalf liedjes. Liefdes die niet volledig konden opbloeien, zijn jeugd.... het is niet niks.

Al met al vind ik dit een hele stap voorwaarts. De zang vind ik nog steeds niet echt pakkend (waar Sufjan mij juist enorm weet in te pakken met zijn fluisterzang, daar gaat die van De Augustine me op langere termijn vervelen). En er staan nog wat niemendalletjes op zoals I Could Be Wrong, een nummer dat nergens heen lijkt te gaan en niet helemaal lekker loopt tussen de nummers eromheen (zoals Tide, dat aan het album Carrie & Lowell van Stevens doet denken, maar dat niveau ook net weer niet haalt). Ook klinkt het dan vrij lelijk tussen al het fraais.

Hierdoor is er toch enigszins sprake van een gemiste kans, want het zou een ongelooflijk mooi en sterk album kunnen zijn, alleen mist het toch net die ene sprankeling die voor dat beetje meer zorgt. Nu blijft het bij een prima album dat ik prettiger vind overkomen dan de vorige, maar waardoor ik nog steeds niet helemaal overtuigd ben. Maar wie weet heeft het wat meer tijd nodig en pakt het alsnog goed uit. Voor nu een prima voldoende, maar ook niet meer.

Angelo De Augustine - "You Needed Love, I Needed You (feat. Sufjan Stevens)" Live Version - YouTube

avatar van aERodynamIC
3,5
Meerdere draaibeurten doen het album goed. Ik blijf de zang wat aan de matige kant vinden (als in wat saai), maar op één of andere wijze komen de nummers na verloop van tijd wel wat beter binnen.

avatar van AOVV
3,5
Deze singer-songwriter heeft ook mijn aandacht getrokken omdat zijn werk wordt uitgebracht op het label van Sufjan Stevens. De Augustine is in ieder geval in het bezit van een ragfijne fluisterstem, die mij vooral aan Bon Iver en Elliott Smith (en wat die laatste betreft, vooral de tweede song van het album dan) doet denken. Aan Stevens zelf eerlijk gezegd toch wat minder.

Wordt ongetwijfeld vervolgd.

avatar van erwinz
4,0
recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Angelo De Augustine - Tomb - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Intieme en melancholische plaat die opvalt door een hele mooie instrumentatie en productie en vooral door een fluisterstem die je langzaam maar zeker te pakken krijgt

Tomb van de Amerikaanse singer-songwriter Angelo De Augustine is uitgebracht op het label van Sufjan Stevens en dat hoor je. De Amerikaanse muzikant gooit echter ook lijntjes uit naar de Britse folk van de late jaren 60 en naar de grote singer-songwriters uit de jaren 70. De bijzonder fraaie instrumentatie op de plaat en de prachtige productie van de plaat geven Tomb een flinke zet in de rug, waarna de eigenzinnige en intieme fluistervocalen van de Amerikaan het bijzondere geluid van Angelo De Augustine compleet maken. Het levert een hele mooie op, die put uit het verleden, maar die uiteindelijk met beide benen in het heden staat.

Angelo De Augustine is een Amerikaanse singer-songwriter die een jaar of twee geleden zoveel indruk maakte op Sufjan Stevens dat hij de muzikant uit Los Angeles tekende voor zijn Asthmatic Kitty label.

Op het vorig jaar verschenen en in zijn badkuip opgenomen Swim Inside The Moon wist Angelo
De Augustine me nog niet volledig te overtuigen. De fluisterzang op de plaat stond me wat tegen, de productie kwam niet uit de verf en ook lang niet alle songs op de plaat vond ik even sterk.

Het deze week verschenen Tomb is een stuk beter. Angelo De Augustine fluistert er nog steeds driftig op los en hoewel het niet mijn favoriete manier van zingen is (Franse zuchtmeisjes uitgezonderd) zit de zang op Tomb me niet in de weg.

Dat ligt zeker aan de mooie en trefzekere productie van de plaat, waarvoor de getalenteerde Thomas Bartlett (ook bekend als Doveman) heeft getekend. Waar het geluid op Swim Inside The Moon dof en zompig klonk (wat ook bijna niet anders kan als je de plaat opneemt in een badkuip), klinkt Tomb glashelder. Het contrasteert bijzonder fraai met de fluisterzachte zang van Angelo De Augustine, die dit keer niet verloren gaat in een zompige brei, maar opleeft door alle mooie accenten in de instrumentatie.

De instrumentatie op Tomb klinkt vaak sprookjesachtig mooi, waardoor het niet stoort dat Angelo De Augustine als een engeltje probeert te fluisteren. De instrumentatie en fluistervocalen passen niet alleen prachtig bij elkaar, maar weten elkaar ook te versterken, waardoor ik steeds meer geboeid raakte door de muziek van de Amerikaan. Ook de mix van uiteenlopende stijlen op Tomb fascineert.

Angelo De Augustine schuurt soms dicht tegen zijn platenbaas Sufjan Stevens aan, maar maakt ook tijdloze popliedjes die zo uit de jaren 70 hadden kunnen stammen. Bovendien heeft de muzikant uit Los Angeles een klik met de Britse folk uit de late jaren 60 en vroege jaren 70 en laat Tomb flarden Nick Drake horen. Ook in de ingetogen en folky songs is de instrumentatie prachtig, is de productie van Thomas Bartlett glashelder en zorgt de hoge fluisterstem van Angelo De Augustine voor een bijzondere sfeer, die ook wel wat doet denken aan de alt-folk van het begin van het huidige millennium.

Het klinkt allemaal bijzonder mooi, maar Tomb heeft ook een donkere onderlaag. De opnames op de plaat volgden op het stranden van de relatie van Angelo De Augustine en dat heeft zeker zijn sporen nagelaten in de teksten op de plaat. Het was niet de eerste tegenslag in het leven van de Amerikaan en oud zeer werd opgerakeld door de liefdesbreuk. Het heeft er voor gezorgd dat Tomb in tekstueel opzicht een donkere en melancholische plaat is, wat weer op bijzondere wijze contrasteert met de lieflijke en soms bijna sprookjesachtige klanken en vocalen op de plaat.

Tomb is absoluut een plaat die lang niet iedereen zal kunnen bekoren en het is bovendien een plaat die niet altijd goed tot zijn recht zal komen. Op het juiste moment is de nieuwe plaat van Angelo de Augustine echter een bijna rustgevende plaat die steeds meer schoonheid prijs geeft. Heel af en toe kan ik er niets mee, maar meestal vind ik de intimiteit van de plaat bijna overweldigend en hoor ik steeds meer moois op deze bijzondere plaat. Erwin Zijleman

2,5
Effe wat zeuren... Heel vaak wordt als referentie; Nick Drake aangegeven. Zo ook hier weer 2 keer. Elke keer stink ik er weer in, om er dan naar te luisteren, terwijl deze artiest (en met hem ook heel vele) nog niet eens in de schaduw van Nick (kan/kunnen) staan. Nick Drake was qua sfeer en songmateriaal zo uniek dat er maar hoogst zelden iemand op hem lijkt.

avatar van muziekobsessie
2,5
dit is fluisterfolk en kan mij echt niet boeien. koosknook zodra een singersongwriter begint te tokkelen en fluisterend zingt is het Nick Drake achtig haha. Zodra er veel falset wordt gezongen is het Bon Iver achtig(terwijl ik de gehele Bon Iver niet kan velen want geef mij maar patrick watson), daarvoor was dat altijd jeff buckley achtig.
Nick Drake gebruikt bijzondere open stemmingen op gitaar zonder dat het weird wordt gevonden en dat is allemachtig knap! Heel moeilijk na te spelen. En er zijn er maar weinig die deze kunst beheren, zeker Angelo de Augustine niet.

avatar van Lura
koosknook schreef:
Effe wat zeuren... Heel vaak wordt als referentie Nick Drake aangegeven. Zo ook hier weer 2 keer. Elke keer stink ik er weer in, om er dan naar te luisteren, terwijl deze artiest (en met hem ook heel vele) nog niet eens in de schaduw van Nick (kan/kunnen) staan. Nick Drake was qua sfeer en songmateriaal zo uniek dat er maar hoogst zelden iemand op hem lijkt.

In ieder geval niet mijn recensie, waarin ik hem ergens plaats tussen Sufjan Stevens en Elliott Smith. Ik ben het met je eens dat vaak die vergelijking met Nick Drake mank gaat, vooral op het gebied van gitaarspel.

avatar van Rudi S
Lura schreef:
(quote)

In ieder geval niet mijn recensie, waarin ik hem ergens plaats tussen Sufjan Stevens en Elliott Smith. .


Waar?
In de tuin van john zag ik hem niet.

avatar van Lura
Rudi S schreef:
Waar?
In de tuin van john zag ik hem niet.


Bekijk mijn profiel en je weet waar je mijn stukje kunt vinden.

avatar van Rudi S
Lura schreef:
(quote)


Bekijk mijn profiel en je weet waar je mijn stukje kunt vinden.



avatar van aERodynamIC
3,5
koosknook schreef:
Effe wat zeuren... Heel vaak wordt als referentie; Nick Drake aangegeven. Zo ook hier weer 2 keer.

Bij dit album zeg ik het zelf ook niet hoor, ik haal de vergelijkingen die ermee gemaakt worden zeker wel aan, maar dat is wat anders. Je telkunsten deugen dus niet (of je begrijpend lezen)

avatar van AOVV
3,5
Een stap vooruit ten aanzien van zijn vorige plaat, uit 2017, die rechtstreeks uit de badkamer of slaapkamer lijkt te komen, is dit zeker wel. Want hoewel zo'n lo-fi sound zeker zijn charmes heeft, heeft het stemgeluid van Angelo de Augustine mijns inziens meer baat bij een degelijke productie.

Het album opent sterk met de titelsong, die meteen blijft hangen. All to the Wind had zomaar een outtake kunnen zijn op Either/Or, dat fantastische kleinood dat de betreurde Elliott Smith ooit maakte. You Needed Love, I Needed You is een prachtig verstild liefdesliedje, met wat smart erbij. Tide, Kaitlin en Time vormen een fraaie drietand vol melancholie.

De tweede helft van de plaat ervaar ik echter als wat minder. Dat kan aan mij liggen, dat geef ik toe. Maar ik heb toch de indruk dat de klad er wat in komt, en de beste songs dus vooraan te vinden zijn. Ik denk dat de waarheid ergens in 't midden ligt, wat betekent dat ik mijn aandacht en gevoel er niet voor de volledige drie kwartier (ik rond voor het gemak af naar beneden) bij kan houden. Dat maakt dat de vier sterren net niet gehaald worden. Maar toch, een fraaie plaat is dit zeker wel, en hopelijk geeft Sufjan Stevens in de toekomst nog meer gelijkgestemde zielen een kans op zijn label.

3,5 sterren

Gast
geplaatst: vandaag om 12:47 uur

geplaatst: vandaag om 12:47 uur

Let op: In verband met copyright is het op MusicMeter.nl niet toegestaan om de inhoud van externe websites over te nemen, ook niet met bronvermelding. Je mag natuurlijk wel een link naar een externe pagina plaatsen, samen met je eigen beschrijving of eventueel de eerste alinea van de tekst. Je krijgt deze waarschuwing omdat het er op lijkt dat je een lange tekst hebt geplakt in je bericht.

* denotes required fields.

Let op! Je gebruikersnaam is voor iedereen zichtbaar, en kun je later niet meer aanpassen.

* denotes required fields.