Danny Vera - Pompadour Hippie (2019)

Apart, er is een gebundelde release verschenen op Spotify van Pressure Makes Diamonds deel 1 en 2.

Na de eerste beluistering bevalt deel 2 me net iets meer dan deel 1, meer ingetogen.

Vandaag Roller Coaster gehoord op de radio (Q Music), mooi nummer!

Dat nummer dwingt mij om de rest ook een kans te geven.

Herkenbaar; ik vind de rustigere EP beter te pruimen. Het zit voor mij wel op het randje.; het is mierzoete country. Wel mooi gemaakt.
Roller coaster is bloedmooi; zelfs de tekst is mooi en lief.

De afgelopen maanden vooral deel 2 geluisterd...

Danny is vooral sterk (of sterker in) het coveren van anderen, zijn eigen nummers zijn i.v.m. het gebruikte Engels minder sterk, ook al zitten ze muzikaal prima in elkaar en zingt Danny het prachtig.

Dat mierzoete hoor ik niet zo, vind vooral dat hij erg lekker melancholiek klinkt.

En live is hij gewoon een podiumbeest van wat ik herinner van het enige (Melkweg) concert waar ik bij was, enkele jaren terug.

Ik luister beide EP's regelmatig en inmiddels gewend aan zijn stijl en stem. Halfje er bij. Zou hem zeker wel live willen zien; helaas vindt mijn vrouw het maar niks.?

Danny Vera is live een feestje. Zeker in zijn theatertours kletst hij vijf kwartier in een uur en maakt hij echt contact met het publiek (al kan je dat ook tegenstaan natuurlijk).

Bijzonder is dat hij zijn toegiften speelt in de foyer van het theater en na zijn optredens heeft hij alle tijd en ruimte voor een praatje. Sympathieke vent met een goed gevoel voor humor.

Paradiso 23 december en ik ben er bij. Ik heb twee kaartjes en goede hoop dat mijn liefje mee gaat. Ik ben het langzaam aan het indoctrineren .?

Ik heb Danny Vera al diverse malen live aan het werk gezien en iedere keer was dat een feest. De man heeft geweldig stemgeluid en een vermogen om pakkende, tijdloze nummers te schrijven. Gek genoeg heb ik nog geen album van hem aangeschaft, hoewel ik door zijn live-optredens en dankzij internet wel bekend met het grootste deel van zijn oeuvre.

Groot was mijn verrassing toen ik in mijn auto onlangs het nummer Roller Coaster voorbij hoorde komen op de radio. Misschien maakte het wel zo’n indruk op mij omdat het zo vreemd afsteekt tegen de plastic popzangeresjes en zielloze dance remixes die de top-40 teisteren en die je dag in, dag uit op de mainstream radio hoort. Eenmaal thuisgekomen beluisterde ik Roller Coaster nog eens, en nog eens, en nog eens... En eigenlijk vind ik het nummer steeds beter worden, hoe cliché dat misschien mag klinken.

Vol verwachting ben ik vervolgens deze EP gaan beluisteren, waarbij ook nummers als Pompadour Hippie en Oblivious Desire me erg aanspreken. Voor iemand die stug zijn eigen weg blijft volgen en zich niets aantrekt van de huidige trends, kan ik alleen maar respect en waardering hebben: 4,5*

OMG Zwaagje... Da's wel heel triest! Omdat je vrouw het niks vindt kan jij toch nog wel naar een concert van Danny gaan? Je bent toch geen Siamese tweeling met je vrouw? Kom op vent, ik zie is de AFAS, OK? Ik ga ook zonder mijn vrouw dus we maken er een feestje van

Kaartjes Paradiso inmiddels binnen, met vrouw.....ik kan écht niet zonder haar. Aardig dat je aan me denkt! Volgende keer met jou.

Alle nummers zijn zo oprecht gezongen. Prachtige stem en fraaie muzikale omlijsting. Nostalgie en melancholie maken zich meester van mij bij het luisteren naar deze fraaie songs.

Zaterdag bij Kay de cd gekocht met de beide Pressure Makes Diamonds-EP's. Prachtige plaat ! Heerlijke country ! Wat mij betreft staat hij op dezelfde hoogte als Sturgill Simpson's eerste twee platen. Ik ga onmiddellijk op zoek naar ander werk van deze schitterende artiest !!

Werkelijk prachtig! 4*

1. Oblivious Desire (3:58) --- 3,5
2. Pompadour Hippie (3:43) --- 4,0
3. Pressure Makes Diamonds (3:30) --- 4,0
4. Roller Coaster (4:30) --- 5,0
5. Every Time (3:56) --- 3,5
6. Born Again (3:15) --- 3,5