Angelo Branduardi - Angelo Branduardi (1974)

Blijkbaar kent er niemand de ingenieuze Italiaan Angelo Branduardi.
Maar dit album is het debuut van de toen 24-jarige violist.
Branduardi heeft met al zijn albums wel gescoord, hij is een groot artiest, alhoewel hij niet zo gekend is.

Viool? Die man speelde toch harp?

Natuurlijk, kennen we deze meneer! Met name van de hit
Cogli la Prima Mela

Gitarist & violist inderdaad, de harpist was Andreas Vollenweider of zo.

Inderdaad. Dat nummer ken ik nog wel. Andreas Vollenweider was natuurlijk die man met die harp. Had die ook zo'n kapsel?
Volgens mij allebei redelijk duf. Maar die Branduardi kan wel spelen

Ziehier het kapsel

Hij had een mooie song genaamd 'The Stag', dat was een hit ook geloof ik. Geinig plaatje, of de rest van zijn muziek ook zo was , weet ik niet meer.

De eersteling van Angelo, de man die zoveel variatie in zijn muziek stopt. Van middeleeuws, folk, pop, improvisatie, experimenteel, klassiek, jazz en ja wat niet eigenlijk. Het lijdt geen twijfel dat Angelo een begnadigd muzikant en liedjesschrijver is. Op dit album is in potentie hoorbaar waar Branduardi toe in staat is. Het is echter niet zijn beste album en voor wie de muziek van deze man wil ontdekken zou ik zeggen, als je de hand kan leggen op zijn Concerto, onmiddelijk aanschaffen en je laten verrassen.
Naturlijk staat op dit album ook mooie muziek, zeker wel. Het liefelijke Lentamente bijvoorbeeld. Of het lang uitgesponnen E Domani Arriverà.(alleen dit nummer zou al reden voor aanschaf kunnen zijn .Toch zijn het slechts voorboden van de gigantische hoeveelheid muziek die Angelo nog zou maken en het vele moois dat hij de mensheid zou schenken.

Een experimenteel debuut dat weinig gelijkenis vertoont met zijn latere werk, maar het bewijst wel dat Branduardi van veel genres op de hoogte is en dat zijn muzikaliteit geen grenzen kent.

Het debuut van Angelo en ook direct een belofte voor alles wat daarna nog zou komen. De eerste platen werden in drie talen uitgegeven, Italiaans , Frans en Engels. IK heb van deze plaat de Engelse versie op vinyl en de Italiaanse cd. Het lijkt of Angelo op deze plaat nog wat zoekende is, maar dat stoort me absoluut niet. De plaat komt ten slotte uit in 1974, waarin door veel groepen volop wordt geëxperimenteerd en op deze plaat staan ook een paar experimentele nummers. Maar ook wat muziek waar hij later beroemd is geworden. Het is absoluut niet commercieel, waardoor ik de cd nog vaak opzet. Het is anders dan de rest van het repertoire, maar ik vind het een verrassend goed debuut.

Na mijn laatste bericht is er niet meer gereageerd op dit album, dus zal nogmaals wat over dit album schrijven.
De vierentwintigjarige Angelo Branduardi uit het Italiaanse Cuggiono, net afgestudeerd aan het conservatorium, debuteert met dit album, dat dichter bij de prog-bluesinvloeden ligt die hij via het Verenigd Koninkrijk heeft ontdekt, dan bij de folktraditie die hem zo kenmerkt vanaf zijn volgende album (1975) LA LUNA. Trouwens voor dit album had hij nog een ander album opgenomen, maar dat is nooit uitgebracht.
Het album is eigenlijk een conceptalbum : een man doorloopt verschillende levensfasen, van eenzaamheid tot liefde voor een vrouw, de geboorte van zijn kind en uiteindelijk de mystieke contemplatie van zijn afdaling ("Il Regno Millenario"). Bewonderenswaardig voor een 24 jarige muzikant, die op dit album alles zelf heeft gecomponeerd.

Het album werd geproduceerd door Paul Buckmaster, die eerder al met David Bowie en Elton John had gewerkt. Het is niet helemaal progrock, eerder progfolk, , maar het bevat veel interessante elementen, vooral op de tweede kant waar de muziek agressiever wordt door het gebruik van elektrische gitaar en stevige drums. Zoals bijvoorbeeld in het lange nummer E Domani Arriverà (11:10). Dat is echt een prog achtig nummer met zelf avant garde invloeden. De muziek wordt over het algemeen gespeeld met akoestische instrumenten, fluit, contrabas en strijkers, maar je hoort ook zachte toetsen en een elektrische piano met een subtiele verwijzing naar jazzrock in plaats van strikt folk. Angelo Branduardi bespeelt zelf de viool, gitaar en dwarsfluit.
Een zeer veelbelovend debuut. Maar bij de volgende albums neemt Angelo toch wat afscheid van de stijl van dit album en wordt het duidelijk meer folkgericht, lieflijker ook en ook wat vrolijker. Daar heeft hij veel succes mee gehad in landen zoals vanzelfsprekend Italië , Frankrijk en ook Duitsland. Bijna alle platen van hem zijn zowel in het Frans als Italiaans uitgegeven, de eerste paar platen ook nog in het Engels. De laatste jaren heeft Angelo zich vooral gericht op oude Italiaanse Middeleeuwse religieuze en wereldse songs nieuw leven in te blazen onder de titel Futuro Antico, daar van zijn intussen 9 albums verschenen. Maar dat staat wel veraf van dit debuut.