The Cranberries - In the End (2019)

Sterk nummer hoor, dat "All Over Now". Had zo op 'To the Faithful Departed' kunnen staan.
Maakt me wel nieuwsgierig naar dit postuum album.

Altijd al een zwak gehad voor The Cranberries. Heb alle albums op cd en eindelijk Bury The Hatchet op LP uit 1999. All Over Now is echt heel goed. Had op hun beste album Bury The Hatchet kunnen staan.

Inderdaad een prachtig nummer.

De sfeer en uitvoering van de zang op dit nummer doet denken aan Kirsty MacColl en de achtergrondzang doet denken aan de dames van Ladytron en ook wel Sinéad O'Connor.

Beetje vreemd dat dit album pas 26 april uit komt. Eind mei 2018 was het al af, omdat O'Riordan een maand voor haar overlijden de demo's had ingezongen.
Waarschijnlijk wilden ze wachten tot vandaag, precies 1 jaar na haar dood om de single uit te brengen. Prima song trouwens met lekker Cure-gitaartje, maar met de huiveringwekkende regel "at a hotel in London, so over now". Voorzag ze haar dood een maand van tevoren?

The Pressure is de tweede single, meer ingetogen nummer.

The Cranberries - The Pressure (Official Audio) - YouTube

Single drie en vier zijn ook uit, de ene al een maand en het wat droevige titelnummer sinds 2 dagen.

The Cranberries - Wake Me When It's Over (Official Audio) - YouTube

The Cranberries - In The End (Official Audio) - YouTube

De eerste beluisteringen van het album vallen goed. De singles zijn de meest aansprekende nummers, juist omdat ze direct aan het leven en overlijden van Dolores O'Riordan doen denken.

De band heeft prima werk geleverd om een onvoltooid album zonder haar frontvrouw af te ronden.

De ontstaansgeschiedenis van het zevende (achtste als het unplugged album “SOMETHING ELSE” uit 2017 meegeteld wordt) studioalbum van The Cranberries. De band die in Limerick Ierland in 1989 werd opgericht, was begin 2018 bezig met werk aan een nieuw album toen het noodlot toesloeg. Zangeres Dolores O’Riordan werd op 15 januari 2018 levenloos aangetroffen in de badkuip van het London Hilton On Park Lane hotel in Mayfair, West End London. In september van dat jaar werd bekendgemaakt dat ze door alcoholgebruik verdronken is en haar door als een ongeluk beschouwd zal worden. De maanden na de dood van het boegbeeld en de stem van The Cranberries werden door de overgebleven leden van de band gebruikt om te rouwen, alvorens ze naar het reeds opgenomen materiaal gingen luisteren. Dat bleek goed genoeg voor een nieuwe en tevens afscheidsplaat. Het eerste album van The Cranberries verscheen in 1993 en is getiteld “EVERYBODY ELSE IS DOING IT, SO WHY CAN’T WE”. Opvolger “NO NEED TO ARGUE” werd de internationale doorbraak, vooral dankzij de klassieke single “ZOMBIE”, onder andere nummer 1 in Australië, Frankrijk en Duitsland. In 2012 was het laatste album van de Ieren verschenen, “ROSES”. De kracht van de band zit hem in de melodieën, Ierse invloeden en de zang van O’Riordan, die een geheel eigen, zeer karakteristiek stemgeluid heeft. Dat is ook weer de kracht van “IN THE END”, het definitieve einde van The Cranberries. Het album gaat vrolijk van start met “ALL OVER NOW”, maar als je de eerste tekstregel goed beluisterd, is het ook weer heel luguber. Ze zingt namelijk “Do You Remember? Remember The Night? At A Hotel In London They Started To Fight” en je vraagt je dan meteen af of zij een vooruitziende blik heeft gehad. De song ontwikkelt zich al een heerlijke opener van een album dat het niveau goed weet vast te houden. Mike Hogan (basgitaar), Noel Hogan (gitaar) en Fergal Lawler (drum) hebben een moeilijk karwei goed weten af te maken. Elf prima songs die allemaal in de traditie van The Cranberries passen en een mooie aanvulling zijn op de catalogus van de band. Met het titelnummer en het dus zeer toepasselijke “IN THE END” komt emotionele luisterervaring van 43 minuten tot een einde. Het zou mij niet verbazen dat de meeste luisteraars, en zeker de fans, meteen weer op play drukken. Een meer dan indrukwekkend album!

Geweldige zwanenzang van The Cranberries die zich kan meten met de eerste twee albums 'Everybody Else Is Doing It, So Why Can't We?' en 'No Need to Argue'. Waar elk album vanaf 'To the Faithful Departed' toch redelijk wisselvallig was (geweldige nummers afgewisseld met niemendalletjes) staat dit album vol met mooie melodieën, sterke zang en goede afwisseling tussen uptempo en rustig. Hoogtepunten voor mij zijn "All Over Now", "Wake Me When It's Over", "Catch Me If You Can", "Got It" en titelnummer "In The End". Dolores O’Riordan was de laatste jaren erg goed bij stem (luister ook maar eens naar het met orkest opgenomen album 'Something Else') en ook op dit album zingt ze geweldig. En dan zijn dit eigenlijk haar demo-opnamen, zoals in het bijgevoegde boekwerk staat. Zonde dat haar leven zo tragisch aan een einde moest komen, maar ze laat wel een erg mooie nalatenschap achter.

Schitterend nummer, maar jakkes ...kippenvel...

Ik heb deze release in april helemaal gemist. Maar het is voor mij ook meer een herfstplaat. En ik ben aangenaam verrast. The Cranberries keren met het geluid op dit album terug naar hun debuut en de opvolger daarvan. Het is een fraai laatste album van de Ieren dat ook kwalitatief dicht in de buurt komt van de eerste twee albums. Sommige passages van de lyrics werpen hun schaduw vooruit op wat gebeurde in die hotelkamer....

RIP Dolores O'Riordan

Ik heb het ook gemist dus je bent niet de enige. Sympathieke band. Ben zelf ooit in Limerick geweest tijdens een vakantie in Ierland..

En zo is "in het eind" is de cirkel weer rond....

Mooie zwanenzang van The Cranberries .Alle bekende ingrediënten worden weer opgediend. Groot en weids waar mogelijk (Lost) subtiel als het nodig is (In The End ).Zonde dat het zo gelopen is als het is . Er zat nog wel rek in deze band . 4 sterren .

Wat een goede plaat zeg! De eerste 3 nummers horen tot het beste wat ze gemaakt hebben. Dat had ik niet meer van ze verwacht, echt een aangename verrassing.