Frank Carter & The Rattlesnakes - End of Suffering (2019)

De titel las ik aanvankelijk als Endless Suffering, dat is nogal een verschil met End Of Suffering. Net nadat ik het verschil ontdekt had, klonk een aantal frases uit het eerste nummer in mijn oor "When I'm high, I'm in heaven, when I'm low, I'm in hell". Alsof mijn misverstand nog even onderstreept moest worden.

In de begeleidende bio bij End Of Suffering staat het zwart op wit: dit is het beste album van 2019. Dat is nogal een boude bewering. Kan ik daar in mee gaan?

FC&R leerde ik kennen met het eerste album, dat ik zeker verdienstelijk vond, veel energie, woede en levenslust verpakt in stevige punkrocksongs. Het tweede album is geheel langs me heen gegaan. Ik kan dus een stuk ontwikkeling gemist hebben, maar wat ik op dit nieuwe album hoorde, zeker in de eerste nummers, is dat de band zich inhoudt. Ruimte laat om accenten beter uit te laten komen. De primaire woede is omgezet in een dieper iets. Noem het volwassen worden of wat je wilt, feit is dat hier een andere band lijkt te staan. Dat zit ook in het feit dat keyboards een belangrijke rol zijn gaan spelen en deze rol ook overtuigend pakken.

Het is in het tweede deel van het album dat FC&R echt de diepte in gaan. Naarmate ik deze songs, die in sommige gevallen gewoon stevige ballads genoemd kunnen worden, vaker hoorde, overtuigde het album als geheel steeds meer. Voor hardcore fans zal het wellicht even slikken zijn, feit is dat de variatie wonderen doet voor de kwaliteit; in dit specifieke geval zeker.

Misschien is het meest treffende voorbeeld wel het slot, het titelnummer. Daar dacht ik echt, o, een ballad, bij het begin, maar naarmate het nummer zich naar een climax toewerkte, merkte ik dat zelfs het kinderstemmetje dat ingemixt is bijdroeg aan het effect. Gewoon een heel sterk nummer dus en bewust bewaard voor het einde.

Groei in de meest positieve zin van het woord dus. Of End Of Suffering a) echt binnen bereik ligt voor Frank Carter c.s., betwijfel ik gezien de donkerte van het album als geheel, b) de beste plaat van het jaar is? Dat laatste zal de rest van het jaar gaan bewijzen. Hij staat zeker op de shortlist voor mijn lijstje van een tot op heden niet heel sterk jaar.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Hey dat wist ik helemaal niet.. thanx ik ga direct het werk van Gallows beluisteren en bestellen!

De Britse Frank Carter lijkt zich muzikaal steeds sterker van zijn hardcore punk verleden te distantiëren. De voormalige frontman van Gallows houdt zich ondanks zijn kleine gestalte en vrijwel volledige getatoeëerde lijf prima staande met dit meer toegankelijke geluid. De powerrock heeft eerder raakvlakken met Manic Street Preachers, zoals het snelle punk rockende Heartbreaker en het latere exploderende Supervillain. Uit de tijd dat die nog in hun provocerende slogans en idealen geloofden. Er is zelfs ruimte voor sfeervolle toetsenbegeleiding in het sterk door de postgrunge beïnvloedde titelstuk End of Suffering. Samen met zijn begeleidingsband The Rattlesnakes zet hij de op voorgangers Blossom en Modern Ruin ingezette lijn voort. Dat hij nog steeds zijn stembanden weet te smeren met een buitensporig volume laat hij minder vaak horen, verleerd is hij het zeker niet.

Natuurlijk houdt hij zichzelf in bij Why a Butterfly Can’t Love a Spider, zelfs als de gitaren de geluidsmuren trotseren blijft hij gecontroleerd achter. De fans van voorheen zijn al lang afgehaakt, tenzij ze de status van burgerlijke volwassenwording behaald hebben. Door het afspelen van deze plaat veroorzaak je geen burenruzie. Tyrant Lizard King is wel een stuk zwaarder maar dat Tom Morello van Rage Against The Machine hier zoveel aan toe weet te voegen, betwijfel ik. Als vaste gastgitarist bij Bruce Springsteens E Street Band zijn de scherpe kantjes er ondertussen wel afgeslepen. Op het einde mag hij de effectenpedalen flink indrukken, maar dit zal live niet zo’n aardbeving als op Pinkpop 1994 veroorzaken. Met Crowbar willen ze vriendjes worden met een band als Muse, al ontbreken hier gelukkig wel de hoge uithalen. Nog toegankelijker zetten ze een stap richting het grote publiek met het soulvolle Love Games.

De tienerproblematiek in het tekstueel erg zwakke Anxiety gaat niet verder dan puistendepressies, welke het beste met Clearasil bestreden kunnen worden. Heel herkenbaar voor emo pubers die zoekende zijn naar hun eigen ik. Soms komt het allemaal schrikbarend dicht bij Linkin Park zoals hoorbaar in Angel Wings. Van verre afstand zou Meneer Carter ook door kunnen gaan als vervanger van Chester Bennington. Niet alleen zijn uiterlijk maar zeker ook vocaal komt hij wel erg dicht in zijn eeuwige op de festivalvelden dolende aura. Als hij zijn verleden bezingt in Kitty Sucker, verliest hij de geloofwaardigheid. Punk wordt hier als lichtvoetige cyberdisco weg gezet. End of Suffering is een prima rockalbum. Al zal het bij zijn oude volgelingen eerder aanzetten om bij de plaatselijke drogist Loperamide of een andere diarreeremmer te gaan kopen.

Frank Carter & The Rattlesnakes - End of Suffering | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com