Motorpsycho - Blissard (1996)

Alleen al noemenswaardig vanwege de extra track voor het eerste nummer. Voor mij destijds een noviteit.

Naar mijn idee nog altijd de beste motorpsycho plaat (nou heb ik ze lang niet allemaal, hoor), een fijn energiek begin en dan langzaam naar de rustpunten aan het einde toewerken.

Opener Sinful,wind-borne is misschien wel de mooiste 'gitaar-track' aller tijden, verschillende lijnen lopen prachtig door elkaar, het beste nummer van de plaat als je het mij vraagt. De plaat gaat verder met broertje Drug Thing, ook al zo'n hypernummertje.

Een beetje gas wordt terug genomen met het epische Greener, met de prachtige openingszin: 'she wore her hair like a rock-n-roll star, with that wounded-bird look in her eye'. 's Numbness is dan weer een nerveus gezongen druktemakertje. Het daarop volgende Nerve Tattoo zegt het misschien het beste: 'it's just an itch beneath the skin'. Met The Nerve Tattoo hebben we meteen het meest poppy nummer van de plaat. Mooi opgebouwd, prachtig einde. 'Ah, the eloquence of trash!'

Het duo True Middle (opgelezen nummer met vage tekst) en STG (10 minuten durend nummer over de Sonic Teenage Guinevere) is het bizarre gedeelte van de plaat, waarna definitief gas terug genomen wordt met het slot-trio.

Manmower is een prachtig liedje, mooi gezongen, en komt met een wonderschone clip. Fools Gold is het prototype 'man met gitaar zingt over het leven' nummer. In de best mogelijke zin, that is.

Enig minpuntje aan de plaat is slotstuk Nathan Daniel, een wat onnodig en zeer repetitief en langdradig einde aan een verder prachtige plaat.

4,5 dikverdiende sterren.

I’d cut my veins to paint it as
beautifully meaningless -
picturesque and absurd
....it’s a masterpiece I heard.

Ik vind dat laatste nummer ook wel mooi. Het is meer ambient dan rock, maar het past mooi in de op- en afbouw van het plaat.

Ik heb wel 's gehoord dat dit album een soort eerbetoon is aan Daydream Nation van Sonic Youth, een plaat die een soortgelijke structuur heeft.

Daar zeg je zoiets, ik heb altijd gedacht: "potverdrie, de gitaarklank is Sinful, wind-born heeft toch veel weg van Teenage Riot van Sonic Youth

Verdorie, dit is echt wel straf !!


Eigenlijk bijzonder knap: een eerbetoon geven aan een van de beste platen ooit gemaakt en er dan nog in slagen om bijna beter -of op zijn minst even goed- te doen...

Behoudens het eerste nummer vind ik deze plaat niet echt op Daydream Nation lijken hoor, en de overeenkomst in structuur zie ik ook niet (sinds wanneer sluit DD af met een ambient-nummer?). Dit is gewoon een Motorpsychoplaat, misschien wel de beste (maar ik kan nooit kiezen tussen deze, Timothys's Monster en AADAP). Maar met dit soort vergelijkingen vind ik dat deze plaat te kort wordt gedaan.

Tja, wat de structuur betreft wil ik me hierover niet uitlaten (wegens geen kaas gegeten van compositie-theorieen) maar wat ik wel goed weet is dat het luisteren naar deze plaat exact de zelfde snaar raakt als bij het beluisteren van DD...

True Middle is de Deathprod-invloed goed in te horen... doet ie op solo-platen ook wel... ik vind het prachtig en ook een van de beste nummers van het album.

Zijn bijdrage is wel op meer nummers goed te horen, bijvoorbeeld S.T.G. en de afsluiter

Een halfje erbij gedaan van 4 naar 4,5. Lekkere noise en tegelijk ook erg muzikaal melodieus. Kan de link naar Sonic Youth wel begrijpen. Ze durven het aan om los te gaan op een introverte wijze.

zo'n zalige plaat van één van de beste "gemakshalve als indie rock gecategoriseerde" bands ever...

manmower en fools gold zijn voor mij de twee absolute prijsbeesten op dit heerlijke album. echte rustpunten na een dik half uur furieuze gitaar madness. en zijn die solo's in sinful wind-borne, drug thing en 's numbness niet om duimen, vingers, tenen, tepels en andere lichaamsdelen bij af te likken? ik denk het wel...

Sinful, Wind-Borne is echt meer dan een prachtig eerbetoon aan Sonic Youth's muziek.

Zeker dat ik, met name dit album, beter ga checken.

Eerste helft van de plaat is te tof voor woorden. Tweede helft groeit (nog steeds) hier. Heb een beetje moeite met het contrast tussen de twee helften. Na die eerste paar knallers zit ik zo vol adrenaline dat ik alleen nog maar meer wil.

Sinful, Wind-Borne Sonic Youth zou er trots op zijn.

Wat doet me S.T.G. toch veel denken aan The Song Remains The Same van Led Zeppelin, bij het stuk dat het nummer er in knalt.

Het schijnt dat de heren Saether en Ryan elkaar tijdens het opnemen van deze plaat elkaar even niet zo lief vonden, en dat dit vooral een Bent Saether-product is. Veel van de gitaar is ingespeeld door geluidsman Morten Fagervik. Het geeft niet, want ondanks (of dankzij?) die perikelen is het een prachtige plaat. Misschien wel de MP-plaat met het meest "indie" geluid.

Blissard opent met Sinful, Wind-Borne, wat zoals hierboven ook al is onderkend klinkt als een hommage aan (maar geen rip-off is van) Daydream Nation. Een erg energiek en melodieus nummer, één van mijn favorieten van de band.
Drug Thing is van hetzelfde laken een pak. Sterke compositie, ingenieus gitaarspel en een enorme drive kenmerken het nummer.
De plaat neemt gas terug met Greener, wat me soms een beetje aan Slint doet denken. 's Numbness pakt het geluid van de eerste twee nummers weer op, maar is wat mij betreft qua compositie wat minder geslaagd. The Nerve Tattoo is weer een erg fijn nummertje, melodieus en pakkend. Er is duidelijk voor gekozen de rechtlijnige popnummers op de eerste helft van de plaat te zetten. In de tweede helft wordt de boel gevarieerder. True Middle is een spannend soundscape-achtig nummer met gesproken tekst.
S.T.G. Is een meer heavy rock achtig nummer met vette gitaren, die live simultaan in de lucht worden gestoken .
Manmower en Fool's Gold zijn mooie rustige nummers. Het ietwat lo-fi Fool's Gold bestaat uit alleen Bent + gitaar. Je ziet hem bijna ineengedoken in een vochtig keldertje op een krakende stoel zitten. Dit nummer snijdt door mijn ziel en staat op eenzaam hoog nivo. Nathan Daniel's Tune from Hawaii is een ambient-nummer van Deathprod dat in theorie totaal niet bij het voorgaande past, maar dat wel doet. Schitterend hoe de plaat met dat nummer langzaam je hoofd verlaat.

De beste plaat van Motorpsycho? Op sommige dagen wel, op anderen is het Angels and Daemons At Play.

Volgende stop: Blissard. Wat een geweldige plaat! Klinkt heel 'modern' (indie) voor Motorpsycho begrippen, geen psychedelische 70's rock.
GEWELDIG. True middle en S.T.G zijn donders fijn

Perfect album dit. Een groot brok power en energie aan het begin en een mooi rustig afbouwend einde. De invloeden van Sonic Youth zijn natuurlijk overduidelijk, maar het stoort nergens. Er wordt genoeg een eigen draai aan de sound gegeven, waardoor ik dit minstens even goed of misschien nog wel beter vind dan bijvoorbeeld een Teenage Daydream.

Hoogtepunt van de plaat is voor mij toch wel STG, waar de band er voor de laatste keer volle bak erin knalt. Vooral het stuk waar het nummer lijkt weg te vallen met veel willekeurige noise en gitaargeklooi, maar waar dan toch nog opeens die drums en bas er weer vandoor gaan, is geweldig gedaan.

Geen enkel slecht nummer op deze plaat, dus 5 sterren. Eens kijken of ik nog een plekje vrij kan maken in mijn top 10.

Hihi
Daydream Nation / Teenage Riot

Haha, ging ik daar toch mooi de mist in =p Mooie reden om ze beide weer eens op te zetten.

Bezig met een Motorpsycho-ontdekkingreis en ik ben hier begonnen. Deze had ik namelijk nog niet gehoord. De opener is echt heel erg goed en doet enorm aan Sonic Youth denken maar ik lees hier dat het als een hommage bedoeld is. Sonic Youth mag trots zijn op deze hommage.

De productie is erg goed en vele malen cleaner dan een Timothy´s Monster die kenmerkend is voor zijn gruizige geluid wat ik geweldig vind. Begint zwaar rockend en eindigt lekker rustig. Niks mis mee. 4,5 ster.

Niks mis mee, inderdaad. Erg goede plaat zelfs, zoals elke plaat van Motorpsycho uit deze periode. Van 'Timothy's Monster' tot en met 'Let 'Em Eat Cake' allemaal topplaten. Gestoord eigenlijk, dat zo'n periode van waanzinnig goeie muziek uit de kokers kwam van praktisch alleen Saether en Ryan.

Sterke plaat die zeer energiek start en naar het einde toe rustiger wordt.
De opener is echt geweldig! Ook S.T.G. springt er uit, een fantastische track met een schitterende riff. 4*

Fools Gold is echt een prachtig nummer, maar blijkbaar deelt niet iedereen m'n mening. Ik moest echt even m'n wenkbrauwen fronzen toen ik maar één stem erbij zag staan.

Niks mis met die track, maar naar mijn mening is dat toch een van de mindere nummers.
Maar ik vind de eerste helft dan ook veel beter dan de tweede.

Ik ga voor de tweede helft. Los van de opener zijn al de uitschieters te vinden van #06 tot #10.

Dat ben ik

Jezus, wat een almachtige mooie nummers staan hier op! Een schot in de roos.

The Nerve Tattoo

Wat een heerlijke plaat, voor het eerst geluisterd. Ben al erg lang bekend met Trust Us en de platen erna. Eindelijk begonnen aan het werk voor Trust Us, en stelt ook zeker niet teleur. 1 van de betere bands of all time wat mij betreft!

Angels and Daemons At Play is ook ijzerster, heb je die dus ook nog te gaan?

Die heb ik ook al meerdere malen beluisterd, zelfs nog wel iets beter dan deze.

Heb er al eerder een keer een discussie over gehad, maar hoop dat wanneer ze nog is in NL komen wat ouder werk gaan spelen van deze platen. Ik heb ze tot nu toe 1 keer mogen aanschouwen live, toen speelde ze de The Death Defying Unicorn, ook erg vet overigens.

Grote kans dat ze binnen een jaar of 1/2 alweer meerdere keren in Nederland hebben opgetreden met weer een standaard Motorpsycho setlist =D Ik zag ze vorig jaar in Eindhoven voor de eerste keer en had gelijk het geluk dat Sinful, Wind-Borne en Greener die avond op de setlist stonden!

Ik hoop het