Leyla McCalla - The Capitalist Blues (2019)

Vanaf gisteren tijdelijk te beluisteren, vóór de officiële release volgende week vrijdag, via een stream van NPR First Listen

Gisteren verscheen op NPR ook een preview van het album Lula Wiles - What Will We Do die met Roots wordt aangemerkt maar wat mij betreft past dat genre veel beter bij dit album.

Het is Jazz maar wel levendige Jazz zoals uit de New Orleans / Cajun / region, Creools sfeertje. Ook de zang beperkt zich niet tot Engels maar ook Frans mogelijk Spaans/Portugees dialect (versta het niet goed). Op NPR worden namen als Y La Bamba en Hurray for the Riff Raff genoemd maar die zitten al dichter bij de Blues Rock dan dit werk waar Jazz, Roots en Singer-Songwriter in de mix zijn gegooid.

Heb het album nog niet gehoord, maar dat is bijna zeker Haïtiaans Creools oftewel Patua.

De release van het derde album The Capitalist Blues van Leyla McCalla had nogal wat voeten in aarde. Eerst gepland voor precies een jaar geleden, daarna verschoven naar september en uiteindelijk eergisteren uitgekomen. Veroorzaakt door het feit dat haar gezin verder werd uitgebreid met een tweeling.

Zoals altijd stippelt Leyla haar eigen weg uit. Dat deed ze al een aantal jaren geleden door van New York naar New Orleans te verhuizen. Na een zeer succesvolle crowd funding bracht ze spoedig haar onvolprezen debuut Vari-Colored Songs uit.

Vooral haar sociale betrokkenheid komt hier naar voren, maar ook haar interesse in haar muzikale Haïtiaanse wortels. Ze zette voor dit album vooral gedichten van Langston Hughes op muziek, met daaronder het droevige, maar wonderschone Song For a Dark Girl. Hughes was trouwens iemand die zich volledig inzette voor de behartiging van de belangen van zijn Afro-Amerikaanse medemens.

Ook op opvolger A Day for the Hunter, a Day for the Prey horen we een sociaal betrokken Leyla aan het werk. Uiteraard werd ze andermaal bijgestaan door haar eveneens geëngageerde voormalig Carolina Chocolate Drops collega Rhiannon Giddens. Ook wist ze meester-gitarist Marc Ribot te strikken. Hoogtepunten zijn het bloedmooie Little Sparrow en Vietnam.

Andermaal wordt op ze op het nieuwe album begeleid door uitstekende muzikanten, luister bijvoorbeeld maar eens naar die heerlijke toetsenpartij in Heavy as Lead. Uiteraard is haar geëngageerdheid gebleven en verdiept ze zich weer verder in Haïtiaanse muziek en die uit New Orleans.

Zo associeer ik Oh My Love duidelijk met de muziek van legende Clifton Chenier. Een opvallende track is het schurende Aleppo met door Jimi Hendrix beïnvloed gitaarspel. Het goede nieuws is dat Leyla in maart naar Europa komt om het album te promoten. The Capitalist Blues is andermaal een prachtige aanvulling van haar oeuvre.

Leyla McCalla live:

21-03 TURNHOUT: De Warande
22-03 TURNHOUT: De Warande
23-03 BRUSSEL: AB, double bill met Eriksson Delcroix
24-03 ROTTERDAM: LantarenVenster
25-03 AMSTERDAM: Bitterzoet

Nog een datum:
25-03 AMSTERDAM: Bitterzoet

Bedankt, René, pas mijn recensie aan!

Ben ik de enige die duizelig wordt door het kijken naar de albumhoes?

De hoes lijkt me door een kind gemaakt, dan wel iemand met kinderlijke fantasie.

Het lijkt ook een foto van een voorwerp te zijn... de voorkant van een poëziealbum o.i.d..

Prima album, rijk aan variatie. Het is dat ik meer van Latin Roots hou dan van Creools anders zou ik het wel vaker op zetten. Ook Cuba had haar eigen varianten op Creools en die hoor ik graag van Celia Cruz con La Sonora Matancera - Celia Cruz (1954)

Vandaag mijn vrouwendag (1). Een 'linkse' vriendin attendeerde me op dit album. De uitdagende titel spreekt boekdelen. Ik vreesde daarom het ergste. Onterecht zo blijkt. Ik vind het een mooi caleidoscopisch geheel. Jazz zoals hierboven aangegeven is het zeker niet. Haar stem bevalt me goed. De teksten zijn deels in een andere taal dan engels. Geen probleem want online is de vertaling te vinden. Kortom: hier een tevreden luisteraar.

Ook fijn is dat ik via deze dame stuitte op het Songs of our Native Daughters. Net zo strijdbaar. De muzikanten Allison Russell en Rhiannon Giddens maken daarvan deel uit. Wel van hen gehoord, nooit beluisterd. Dat gaat zeker nog gebeuren. Dat geldt ook voor het overig werk van Leyla McCalla