Lambchop - What Another Man Spills (1998)

Ik was van plan een klein berichtje te plaatsen bij wat voor mij Lambchop's beste is ... blijk ik de eerste te zijn. Later dan ook maar eens een recensie aan wagen.

Vanavond weer eens gedraaid en bij die gelegenheid werd ik er aan herinnerd dat de hoes hier van de hand van Vic Chesnutt is. Zijn tekenhand is al even vast als zijn zangstem, maar de mume-scan die ik hier zie, doet hem wel erg tekort. Het originele artwork is op kalkpapier, voor deze scan is de leaflet blijkbaar niet uitgevouwen.

De cover is idd wat jammerlijk uitgevallen... Het doet afbraak aan het origineel...

Een van de fijnere Lambchop's, met een paar erg mooie nummers. Ook een paar nummer waar 'ie op z'n kopstem alles zingt, en soms pakt dat wat minder uit, en soms pakt 't wel weer leuk uit (I've Been Lonely for So Long). Toch vind ik de échte sterke nummers gewoon de nummers waarop 'ie met normale stem zingt, die heerlijk broeierige stem prefereer ik toch wel.

Mooiste liedjes zijn, wat mij betreft, The Saturday Opinion en Live #2.

Van Lambchop ken ik nog lang niet alle albums, wat onder meer komt doordat het zo lang duurt voordat ik ze écht op waarde kan schatten. Daarvoor heb ik blijkbaar tamelijk veel luisterbeurten nodig, en de andere albums staan dan voorlopig in de wachtrij. Ook dit album heb ik al frequent beluisterd sinds ik het zo'n 3 weken geleden kocht. Het is hier en daar wat steviger van geluid dan het bij mij zeer geliefde How I Quit Smoking, hetgeen mij in eerste instantie bedroefde, maar geleidelijk kom ik daar wat van terug. De wat vollere sound vind ik nu wél aangenaam, maar het was even wennen. Wel vind ik dat de twee soulnummers, van Curtis Mayfield en Frederick Knight respectievelijk, hier enigszins uit de toon vallen, hoewel ik ze probleemloos naast de originelen kan beluisteren.

toch wel een van door mij beminde combo's. deze plaat lijkt in hun werk wat onderbelicht. samen met 'how i quit smoking' is deze plaat door mij het meest beluisterd en gewaardeerd. vanaf de overdadige strijkersbombast op 'nixon' werd het muzikaal en tekstueel wel wat minder luchtig en transparant.