Jonny Polonsky - Hi My Name Is Jonny (1996)

Een schrijnende, maar tegelijk prachtige documentaire is dat. Als 18-jarige hoorde Otto-Jan Ham dit album in een Brusselse platenzaak en was meteen verkocht. Vierentwintig jaar later slaagt hij erin Jonny Polonsky naar België te halen en een aantal optredens voor hem te regelen. Maar het publiek kent Jonny niet of niet meer, en bij de man zelf is de fut er duidelijk ook uit.

En dat is jammer, want Hi My Name Is Jonny is zeker geen slecht album, dat je verbazingwekkend genoeg zelfs op Spotify vindt (al komt dat niet helemaal overeen met de tracklijst hierboven: It's Good to Sleep en I Don't Know What to Dream at Night zijn omgewisseld, Uh-Oh ontbreekt en I'm Incontinent is toegevoegd). Het heeft rammelende rockers van een typisch jaren negentig-kaliber, zoals de eerste drie nummers. Er is maffe humor over incontinentie. Maar net zo goed vind je hier het Nirvana-achtige Half Mind terug, dat met heerlijk gitaarwerk in je hoofd blijft rondspoken. Of het zonnigere Gone Away, met een ritme dat iets Zuid-Amerikaans heeft waar ik de vinger niet kan opleggen. En dat allemaal gespeeld met jeugdige branie en onversneden enthousiasme.

Ik ging naar de eerste kleuterklas in 1996. Ik was er dus niet bij toen Jonny Polonsky heel even aan het venster kwam piepen en meteen weer uit de schijnwerpers verdween. Waarom maakt de ene artiest het waar en de andere niet? Waarom moet Jonny vierentwintig jaar na zijn debuut spelen voor anderhalf man en een paardenkop in een tochtige Limburgse kelder en een smoezelige Amsterdamse kroeg? Ik heb geen idee. De wereld is al even raar als Jonny Polonsky zelf.