Karen O & Danger Mouse - Lux Prima (2019)

De zangeres van de Yeah Yeah Yeahs komt met een tweede solo album, in samenwerking met Danger Mouse.

Heb voor diverse singles van Karen O en Yeah Yeah Yeahs wel waardering maar me nooit gewaagd aan een compleet album.

Voor de soundtrack van Hanna heeft ze onlangs een single uitgebracht Anti-Lullaby die hier dus niet op staat. Anti-Lullaby - YouTube

Wel zijn er twee andere single uit: Woman en het 9 minuten lange titelnummer Lux Prima waar Danger Mouse een vermelding krijgt als samenwerkende artiest

Op stream-sites staat Karen O als enige artiest vermeld bij dit album maar op YouTube zijn de singles gecrediteerd als "Karen O & Danger Mouse"

Dit is samen met Danger Mouse. Gecorrigeerd!

Het eerste nummer is "meer dan prima". Interessante samenwerking. Ik ben benieuwd naar de rest.

Het zou me niet verbazen als Lux Prima geïnspireerd is door Kiwanuka's Cold Little Heart. En ik ben benieuwd of die stijl het hele album wordt doorgetrokken. Het middenstuk doet aan een zwoel Frans 70's nummer denken. Woman is helemaal tof. Laat maar komen dat ding.

Klinkt een beetje als Rome (dat Danger Mouse samen met Daniele Luppi maakte) in de ruimte. Aangezien dat album een van mijn favoriete aller tijden is, kijk ik hier reikhalzend naar uit!

De man heeft natuurlijk zijn bekende stijl, zoals een maker van auteurfilms hoor je altijd wel dat hij het is. Dus in dat opzicht krijg je inderdaad ook elementen van de platen die hij opnam met Kiwanuka, Broken Bells of Norah Jones.

Oké, ik voel me redelijk suf nu..
Ondanks dat ik behoorlijk weg was van Love & Hate (vroeg kocht en naar Paradiso ben geweest), en onder de indruk was van de dominante koerswijziging in productie, heb ik nooit gekeken wie die producer was.
Niks "geïnspireerd door" dus.
Bij Rome en het geweldige The Mouse en Mask met MF Doom wist ik dat wel.

Ha, ik vind die koortjes op Cold Little Heart na 0:30 seconden al meteen heel Danger Mouse bijvoorbeeld. En Turn Blue van The Black Keys hoor ik ook wel terugkomen in dat nummer.

Maar misschien is dat gewoon een idée fixe, kan ook

Danger Mouse heeft een zeer herkenbare stijl inderdaad en drukt ook een behoorlijke stempel op de songs waar die mee op samenwerkt. Rome vind ik inderdaad ook fantastisch. Ben benieuwd naar de hele plaat!

Lux Prima vind ik één van de spannendste tracks van het jaar tot nu toe (al stond hij al vanaf eind 2018 in mijn MuMeAfrekening). Hele gave downtempo pop à la Air. Woman kan ik ook goed hebben, al is dat wel weer een stuk meer wat je zou verwachten met deze combinatie, en daarmee ook minder verrassend: Yeah Yeah Yeahs meets The Black Keys, zeg maar.

Na een eerste (anderhalve) beluistering ben ik enthousiast, maar nog niet helemaal overtuigd.
De productie is erg mooi! Naast het eerder genoemde Lux Prima doet ook het dromerige Drown me aan Kiwanuka's (met name door de hoge koortjes aan het eind) Love & Hate denken. En dat is positief.
Ik moet nog even graven in mijn Triphop verleden waar Ministry's wat hijgerige zang me, naast Air, aan doet denken. Maar ik vind het i.i.g. lekker (en loom). Danger Mouse's productie heeft op deze plaat ook wat weg van Adrian Younge vind ik. Noem het filmisch..
Woman rock wat meer, maar wel met een nostalgisch (Motown soul) randje. Karen's overstuurde stemgeluid vind ik erg cool hier. Een favoriet.

Maar.. nummers als Turn the light, Redeemer en, laat ik netjes zeggen sensuele, Leopard's Tongue vind ik, ondanks de onverminderd fijne sound, op eerste gehoor te simpel. Reveries wordt gered door de mooie opbouw.

Met Nox Lumina komt de hypnotiserende sound van het eerste nummer weer terug.
Ik begin voorzichtig met 3,5* maar dat kan heel goed meer worden.
Benieuwd hoe deze Lux Prima (wel wat na het "eerste licht" denk ik) morgen klinkt.

Mwa, eerste beluistering valt mij wat tegen. Op het titelnummer na, dat ik al regelmatig gedraaid heb, beklijft het niet echt. Mss groeit ie nog.

Eerste twee nummers zijn meer dan prima en daarna veel dreutelwerk met hier en daar een opleving. Het idee was goed maar de uitvoering vaak niet spannend genoeg.

Een zesje

In het volle licht kom ik tot de voorlopige conclusie dat ik dit met

Lux Prima
Drown
Woman
Reveries
Nox Lumina

...een 4,5* EP zou vinden! En een erg mooi samenhangend project deze ruimtereis. De rest vind ik nergens slecht, maar wel wat lafjes. Toch hulde voor deze samenwerking, en ik houd het voorlopig even op 3,5.

Meer een album voor later op de avond... luistert lekker weg.

Het openingsnummer doet wat denken aan Franse Pop uit de vroege 70s (zoiets als Melody Nelson).

"Lux Prima" is toch wel weer een tof geheel worden. Alleen "Leopard's Tongue" doet me niet zoveel. Ik vond Karen O's bijdrage op "Milano" al erg aangenaam en ook nu ben ik wel erg te spreken over haar zangpartijen.
Het enige nadeel is dat alle projecten van Danger Mouse van de afgelopen jaren wel echt veel op elkaar gaan lijken. Je herkent zijn werk natuurlijk wel gelijk, maar iets meer diversiteit kan geen kwaad.

Uit mijn tweewekelijkse nieuwsbrief over de beste nieuwe popmuziek (aanmelden kan hier):

Acht jaar geleden groeide Rome van de Amerikaanse producer Danger Mouse en de Italiaanse componist/arrangeur Daniele Luppi onverwacht uit tot een van mijn favoriete albums van 2011. Het was een warme, rijk georkestreerde plaat, waaraan Jack White en Norah Jones fraaie bijdragen leverden.

Voor Lux Prima ging Danger Mouse in zee met Karen O, de zangeres van rockband Yeah Yeah Yeahs, en het resultaat is bijna even mooi. De muziek is net als de albumcover iets donkerder en de invloed van Ennio Morricone nog groter. Veel nummers, waaronder Redeemer en Reveries, lijken geschreven voor een spaghettiwestern. Op andere momenten verwijst de muziek naar Serge Gainsbourg en Air, zoals op Ministry - een van mijn favoriete nummers.

Karen O bewijst dat ze een veelzijdige zangeres is. Vaak zingt ze verleidelijk, maar op Woman klinkt ze opeens rauw en krachtig. I’m a woman, what you see, schreeuwt ze bijna uit, waarbij haar stem de hoogte in vliegt (kijk het weergaloze door Spike Jonze geregisseerde Late Show-optreden!). Lux Prima is een spannende plaat met music for imaginary films.

Licht prima in het gehoor!

Ben erg enthousiast over dit album. In tegenstelling tot een aantal andere mensen vind ik dit album eigenlijk in zijn geheel erg fijn klinken. Koptelefoon op en gewoon 40 minuten een prima sfeer.

Nog maar is een keer geluisterd na de release van Kiwanuka. Ik moet zeggen dat ik deze plaat eigenlijk niet veel minder vindt dan Kiwanuka.

De eerste keer dat ik het album opzette, viel het me tegen, omdat ik, achteraf onterecht, vanwege de samenwerking met Danger Mouse steviger werk verwachtte.
In de juiste setting is dit een bijzonder fijn en goed uitgebalanceerde plaat.