J.S. Ondara - Tales of America (2019)

Mooie plaat, doet me aan David Gray denken.

Een wat soulachtige David Gray idd, met een snufje Tallest Man. Fijn plaatje wel.

Zoals zo vaak trekt een hoes mijn aandacht. Bij Tales of America was dat dus weer eens het geval. Dan is het tegenwoordig zo eenvoudig als wat om online wat nummers te vinden, en deze waren al genoeg om met heel veel nieuwsgierigheid hiernaar uit te kijken.

J.S. Ondara ging zijn dromen achterna. Afkomstig uit Kenia, terechtgekomen in Minneapolis, leerde hij zichzelf zingen, spelen en componeren met Jeff Buckley en Bob Dylan als inspiratie. Een wonderlijke combinatie zou je haast zeggen. Niks soulplaat (alhoewel de man dat wel degelijk bezit) of Minneapolis sound, maar folk waar de akoestische gitaar de opvallende zang ondersteunt. Want opvallend is het zeker. Even is er de vertwijfeling of je nu naar een man of vrouw aan het luisteren bent. Tracy Chapman is een naam die bij iedereen te binnen schiet en dat is niet heel onterecht. Niet eens zozeer zijn zang (Ondara zingt hoger), maar de nummers en de sfeer zelf ervan.

Tales of America gaat nog over de 'good old American Dream'. Hij is er blijkbaar nog. Misschien maar goed ook in deze verwarrende tijden. J.S. Ondara komt in elk geval met een puur album, waar je makkelijk snel verliefd op kunt worden. Ongetwijfeld zit er meer in en komt er ooit een perfect album, helemaal in balans, maar misschien is het ontbreken daarvan juist wel de charme van dit debuut. Je hoort een artiest die nog een beetje zoekende is en dat maakt het voor mij juist mooi.

Mooie heldere stem is eigenlijk de hele tijd wat ik denk als ik luister naar 'Tales of America'
En ook mooie liedjes, een beetje in de stijl van de al eerder aangehaalde Tracey Chapman

Fijne sound! In 'Days of Insanity' hoor ik in eens Ray LaMontagne voorbij komen...

Maakte op mij bij de eerste tonen al een verpletterende indruk. Maar dat zegt nog niet veel, want soms wordt dat na 20 maal luisteren wel eens veel minder. Maar dat is bij J.S. niet het geval. Het blijft spannend. En ook de overige nummers zijn van een goed niveau. Met als ander hoogtepunt het a capella gezongen Turkish Bandana.

De plaat weet me nog niet echt te grijpen maar is wel interessant genoeg om nog een paar kansen te grijpen. Net als Eric werd ik gegrepen door de bijzondere hoes, die nodigt w.m.b. wel echt uit tot luisteren.

Kreeg als tip om dit album eens te beluisteren, klinkt prima. Deze ga ik nog wel een keer horen om te beoordelen of het een blijvertje is.

Beetje flauw maar nu uit met als ondertitel “the Second Coming” met 5 extra nummers.

Vanochtend dit album weer eens gedraaid na een album van Tracy Chapman. Vind stijl en stem op elkaar lijken en daar is niks mis mee. Opener American Dream is een heerlijke up-tempo song. Dat soort nummers hadden er wat mij betreft wat meer op mogen staan. Goed, beter, best zeg maar. Prima album van deze J.S. Ondara.

Heerlijk album. Ik kende Ondara niet, ben er per toeval op gekomen via Spotify. Tales of America klinkt in het begin als een zoveelste singer-songwriter. Maar hij overtuigt toch wel met zijn nummers. Het klinkt alvast alsof hij iets te vertellen heeft. Een album dat ik nog wel meer zal opzetten. Mooi!

Even dit album weer eens onder de aandacht brengen. Toen het destijds (2019) werd gelanceerd heb ik het best wel vaak beluisterd. Op een gegeven moment is het echter in de verzameling cd's opgenomen en eigenlijk vergeten.
Tot vanochtend. Voor het eerst sinds tijden weer eens opgezet. Blijft toch een heel mooi, ingetogen album. Zag net dat er hierna nog twee albums zijn uitgekomen. Zal ik toch eens beluisteren.

Toen ik naar zijn website ging om eens te kijken hoe het nu met hem gaat bleek deze nu: whoisjetstone.com te heten........ Na het openen las ik dat Ondara schrijft: Robert Zimmerman werd Bob Dylan, Reginald Dwight werd Elton John, Robert Jones werd David Bowie en Ondara werd Jet Stone (vrij vertaald).

Hij is aan het toeren onder de naam Jet Stone Conspirancy. Op YouTube staan enkele live opnames van het gezelschap.