Andrew Bird - My Finest Work Yet (2019)

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Andrew Bird - My Finest Work Yet - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Andrew Bird - My Finest Work Yet
Misschien niet het beste album van Andrew Bird tot dusver, maar absoluut een van zijn betere albums en dat zegt wat

Andrew Bird heeft de afgelopen 15 jaar aan de lopende band nieuwe albums afgeleverd en de rek was er eerlijk gezegd wel wat uit. De titel van zijn nieuwe plaat, My Finest Work Yet, maakte toch weer nieuwsgierig en stelt zeker niet teleur. Andrew Bird klinkt gefocust op zijn nieuwe album, heeft gekozen voor een zeer aansprekend geluid dat alle kanten op kan springen, zingt beter dan hij ooit deed en grossiert vooral in geweldige popsongs. Het zijn popsongs die een breed spectrum bestrijken, maar My Finest Work Yet is zeker geen allegaartje. Andrew Bird levert misschien niet zijn beste plaat tot dusver af, maar wel een van zijn betere.

Andrew Bird brengt al sinds de tweede helft van de jaren 90 muziek uit, maar trekt inmiddels een jaar of 15 flink wat aandacht met zijn muziek. Het heeft inmiddels een respectabele stapel albums opgeleverd, waaronder een aantal hele goede.

Ik moet direct toegeven dat ik de afgelopen jaren wel wat was uitgekeken op het werk van de Amerikaanse muzikant. Zijn laatste paar albums waren aardig, maar meestal ook niet meer dan dat, en konden wat mij betreft niet in de schaduw staan van bescheiden meesterwerken als Weather Systems uit 2003, Andrew Bird & The Mysterious Production Of Eggs uit 2005 en Armchair Apocrypha uit 2007.

Gezien de status van bovengenoemde platen is het nogal wat dat Andrew Bird zijn nieuwe plaat My Finest Work Yet noemt, maar het maakt natuurlijk wel nieuwsgierig naar dit nieuwe werk.

Ik heb het nieuwe album van Andrew Bird inmiddels een aantal keren beluisterd en heb kennelijk andere voorkeuren dan de muzikant uit Chicago. Persoonlijk hou ik het wanneer het gaat om het beste werk van Andrew Bird nog even op Andrew Bird & The Mysterious Production Of Eggs, maar ik kan al wel concluderen dat My Finest Work Yet stukken beter is dan zijn directe voorgangers.

My Finest Work Yet is voor een belangrijk deel een feest van herkenning. Direct in de openingstrack laat Andrew Bird horen dat hij nog altijd prachtig kan fluiten (het blijft bijzonder) en ook op zijn karakteristieke vioolspel en gitaarspel hoef je niet lang te wachten. Van de zang van Andrew Bird was ik in het verleden lang niet altijd gecharmeerd, maar op zijn nieuwe album levert de Amerikaanse muzikant een puike prestatie.

My Finest Work Yet werd geproduceerd door Andrew Bird en Paul Butler en in de studio kreeg het tweetal gezelschap van een aantal prima muzikanten, onder wie de geweldige gitarist Blake Mills, die de plaat vrijwel live in de studio opnamen, wat zorgt voor een warm en aansprekend geluid.

My Finest Work Yet overtuigt in productioneel, muzikaal en vocaal opzicht vrij makkelijk, maar de kwaliteit van een album staat of valt natuurlijk bij de kwaliteit van de songs. Ook deze is dik in orde. Andrew Bird verrast op zijn nieuwe plaat met een serie tijdloze popliedjes.

De ene keer domineren invloeden uit de folk, de andere keer invloeden uit de psychedelica, maar Andrew Bird kan op zijn nieuwe plaat ook verrassend jazzy klinken en schuift bovendien makkelijk op richting pop en rock. Het levert een verrassend veelzijdige maar op hetzelfde moment ook consistent klinkende plaat op. My Finest Work Yet laat zich beluisteren als een obscure verzamelaar uit de jaren 70, die als je goed luistert uiteindelijk alleen maar uit het heden kan komen.

De vorige platen van Andrew Bird waren wat mij betreft te vaak een lange zit, maar de 45 minuten van My Finest Work Yet vliegen voorbij en ook hierna ben je nog lang niet verzadigd. Al met al een verrassend sterke collectie nieuwe songs, die op zijn minst akelig dicht in de buurt van zijn beste werk komt. Erwin Zijleman

Andrew Bird kende ik enkel van naam door de vele lovende reacties, met z'n werk was ik niet bekend. Als hij dan z'n finest work yet aflevert, is dat een perfect moment om kennis te maken.

De conclusie na enkele luisterbeurten is dat als dit z'n beste werk tot nu toe is, ik het niet echt erg vind dat zijn eerdere werk altijd aan mij voorbij gegaan is.

Begrijp me niet verkeerd: het is zeker niet slecht. Instrumentaal vind ik het zelfs goed. En je merkt ook dat Andrew Bird een degelijke songsmid is. Alle respect voor de man als artiest dus. Maar om de één of andere reden weet het mij nergens te pakken. Ik denk vooral dat z'n stem me niet weet te raken.

Het is voor mij allemaal iets te veel achtergrondmuziek, het kabbelt allemaal rustig voorbij, maar ik mis dat extra tikje emotie.

Favorieten: Sisyphus en Manifest

3*

Ik ben het met Andrew Bird eens dat 'MFWY' zijn beste album tot nu toe is, en vind het tegelijkertijd het beste album van dit kalenderjaar. De opbouw en ontlading in Sisyphis en Bloodless zijn van een ongeëvenaarde schoonheid, en waar een atypisch instrumentarium en afwijkende songstructuren meestal gauw leiden tot minder toegankelijke muziek, is dat op My Finest Work Yet niet het geval.
Variatietip: voor een alternatieve luisterervaring werkt dit album ook heel goed wanneer je de nummers in omgekeerde volgorde afspeelt!

Met het gefluit op Sisyphus vervangt Andrew Bird in principe de mondharmonica door hiermee een soortgelijk folk gevoel neer te zetten. Het is te gemakkelijk om een opmerking over zijn achternaam te plaatsen, dus dat doe ik niet. Beschouw het als een vermogen vergelijkbaar met het geluk om een goede stem te bezitten; hij heeft beide. Toch ben ik hier over het algemeen zeker geen liefhebber van, en de in de jaren zeventig gedoopte opener heeft het ook niet zozeer nodig. Och, het zal een van de weinige personen zijn waarbij vrouwen dit tolereren, zonder hem hiervoor aan te klagen. De gemiddelde puisterige hipster zal smelten bij zijn zelfverzekerde donkere doordringende ogen. Het zou prima passen op een western soundtrack van een goed gehumeurde Ennio Morricone. Bij mij gaat het vooral om de songs op My Finest Work Yet, en die zijn zoals vanouds overtuigend goed. Het is wel een pretentieuze titel, welke zelfs een Tenacious D met hun zelfspot niet zou durven te gebruiken. Zo, nu zijn de twee grootste afknappers genoemd, en kan er stil gestaan worden bij het zestiende album van deze singer songwriter uit Illinois.

Andrew Bird probeert met de opnametechnieken aansluiting te vinden bij de hoog gewaardeerde bards uit halverwege vorige eeuw. Het warme geluid wordt gevangen in een decor van heimelijke nostalgie naar de eerste goed geproduceerde stereo platen. Een vergeeld door nicotine versierd gouden laagje die essentieel in de tijdsgebonden studio’s terug te vinden is. Het pianospel geeft het een trieste ondertoon die treffend de droefgeestige sound versterkt. Nog meer laat hij je wegdromen in de mellow psychedelische geluiden van Bloodless. Mooi hoe hij hier als vriendendienst ondersteund wordt door prachtige backing vocalen en een bijna tijdloos filmisch arrangement. Dit is zoals triphop hoort te klinken als deze niet uit een leeg geplunderde platenkast komt. Overtuigend neemt de soulvolle Andrew Bird vervolgens weer het heft in handen, om het krachtig een passend einde te verzorgen met zijn kenmerkend vioolspel. Het getokkel op Olympians komt door zijn klassieke veelzijdige geschooldheid tot zijn recht. Dat hij niet de hele tijd ingetogen wil klinken bewijst de hosanna achtige hoge uitroep halverwege. De weg naar de hemel wil hij verkorten in het sfeervolle Cracking Codes, waar het meer ingetogen gefluit wel wil binnen komen. Vol verwachting luister je naar de ontwikkeling van het meer gedurfde Fallorun; inclusief zijn mysterieuze kitscherige bijklanken. Het kleurt echter prima bij dit grootst opgezette project, net als de ritmische overgangen. Echt verdwalen doe je in het muzikale landschap Archipelago waar Bird melancholisch zijn viool het grotendeel van de arbeid laat verrichten.

Door slagwerk welke als het tikken van een aftellende tijdsklok Proxy War inluid ervaren we het ouder worden van geest en ervaring. De intimiteit van Tyler Chester achter de piano doordrenkt de vintage benadering. Het zowat vrolijke niemands dalletje Manifest probeert dicht bij de kern te blijven. Waar Madison Cunningham als mede vocalist laat horen dat haar aandeel meer is dan de vermelde naam in de lay-out van bijdragende muzikanten. De overgang naar het zwaardere tragiek van Don The Struggle geeft Bird de mogelijkheid om meer van zijn intensiteit te laten horen. Verrassend in de klinkslag naar het versnellende tussenstuk, wat meerdere luisterbeurten vraagt om hiervan de waardering te durven uitspreken. Deze manische uitspatting had ook zeker achterwege mogen blijven. Eindpassage Bellevue Bridge Club heeft de puurheid van dragende folk, met hierbij de gelukkig geprezen zalige meerstemmige achtergrondzang. Ondanks dat ik moeite blijf houden met de naam die Andrew Bird zijn laatste werkstuk mee geeft, kan er van deze zijde niet ontkend worden dat hij een van de beste platen van het jaar aflevert.

Andrew Bird - My Finest Work Yet | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com