Motorpsycho - It's a Love Cult (2002)

Vandaag dan eindelijk voor het eerst goed naar dit album geluisterd. Het heilige vuur flakkert wat minder stevig dan voorheen, maar het blijft een uiterst prettige plaat dit. Het spelplezier spat er aan alle kanten vanaf en dat compenseert voor mij wel een minder nummer hier en daar.

Serpentine vind ik wel een apart nummer, met zowel een hele vrolijke als een vrij stevige (dat logge middenstuk had zo op Trust Us gekund). Weet niet helemaal of ik die combinatie nu wel zo geslaagd vind.

Ik denk dat we kunnen stellen dat ik en Motorpsycho nu langzaamaan op een punt zijn aanbeland dat we er voor elkaar kunnen zijn, het is in dit geval alleen jammer dat het songmateriaal in vergelijking met de voorganger iets minder spectaculair is. It's A Love Cult voelt aan als een logische opvolger van Phanerothyme met een zomerse vibe en bevat in de vorm van Neverland echt een fantastische track. Voor de rest hoor ik ook niets slechts. Serpentine heeft een trage opbouw, maar eindigt erg mooi. Circles is eveneens fijn. De opener gaat er ook goed in. Bij vlagen kabbelt het geheel echter flink en pas bij Custer's Last Stand leeft het geheel weer wat op. Ook Composite Head doet het fijn met vrolijke gitaarpartijen. Als het album meer tracks als de afsluiter en Neverland had gehad, dan was de score net wat hoger geweest. Nu is het ruim voldoende, maar net niet genoeg.

Tussenstand:
1. Trust Us
2. Blissard
3. Phanerothyme
4. It's A Love Cult
5. Angels And Daemons At Play
6. Timothy's Monster
7. Demon Box
8. Barracuda
9. 8 Soothing Songs For Rut
10. Lobotomizer
11. Let Them Eat Cake

Het meest luchtige album dat Motorpsycho tot dan toe uitbracht. De zomerse sfeer van de voorganger is gebleven en de flirt met country die er eerder was, is teruggekeerd. Dit album is een verzameling liedjes geworden dat zeker niet onprettig is, maar vooral wat leeg en inhoudsl aanvoelt. Als een liedje blijft hangen, dan is het juist op een wat vervelende wijze. Neverland kan ik niet harden. Aan het einde wordt het album wat beter, maar een zesje voor de moeite is het beste wat ik eruit kan persen.


Tussenstand:
1. Angels And Daemons At Play
2. Phanerothyme
3. Trust Us
4. Blissard
5. It's A Love Cult
6. Lobotomizer
7. Let Them Eat Cake
8. 8 Soothing Songs For Ruud
9. Barracuda
10. Demon Box
11. Timothy's Monster

Één van de minste Motorpsycho-albums. Zelfs de beste track (Serpentine) overtuigt niet helemaal, ondanks de ouderwetse Motorpsycho-opbouw halverwege. Het hele album zowel richting- als inspiratieloos. De nummers gaan alle kanten op. Voorheen een sterkte van de band, maar hier opeens een zwakte. Een paar nummers zijn langdradig en saai (This Otherness, Carousel, The Mirror and the Lie), anderen opeens erg poppy: Neverland, en het wel erg atypische Composite Head (dat ik wel erg veel weg vind hebben van Paperback Writer). De rockers Úberwagner en Custer's Last Stand (One More Daemon) rocken niet hard genoeg. Nee, de heren Saether en Snah laten het hier behoorlijk afweten en het door drummer Gebhardt gezongen What If doet me na Serpentine dan nog het meest.

Deze Gebhard verliet na dit album de band (Reden: [Gebhardt] feels his involvement with Motorpsycho has reached its natural conclusion, and prefers to continue his work with HGH and the various other projects he has been involved in since the last Motorpsycho album and proper tour in 2002) en dat was het einde van Motorpsycho 1.0.