Charly Bliss - Young Enough (2019)

Gewaagd hoor... die drag-queen-look van de zangeres.

...en doet ook wat denken aan de hoes van 10cc - How Dare You! (1976)

Wellicht ter compensatie voor een toegankelijker geluid dat te horen is op de singles: Heaven en vooral Capacity. Ik vermoed de volgende band die zich aan de 70s Rock revival waagt.

Guppy (2017) was een heerlijk debuut die even mocht snuffel aan mijn Top 10, en uiteindelijk een plek in mijn Top 25 van dat jaar kreeg.

Vandaag kwam de derde single uit inclusief video: Chatroom

Pop Rock maar vind het de minste van de drie met die boem-tjak passages en ook hoor ik een soort effect op de stem van de zangeres, grotendeels subtiel maar af en toe minder mooi, vooral in de intro. Pas met de orgel in de 'break' wordt het beter... het meezing deel.

Hard to Believe is de vierde single van dit album...

Lang geleden las ik mijn eerste Agatha Christie. Op een gegeven moment loopt de hoofdpersoon een straat af en uit de andere richting komt de mooiste vrouw aangelopen die hij ooit heeft gezien. Tot dat ze haar mond opendoet en er een vreselijk stemgeluid uit komt. Ik was het boek al jaren geleden vergeten, laat staan dat ik weet waar het over gaat (ja, een moord). Deze scène kwam echter direct bij op op het moment dat Eva Hendricks begon te zingen in het eerste nummer van Young Enough. What a turn off!

Toch is het vrijwel goed gekomen tussen Charlie Bliss en ondergetekende. De band speelt lekkere alternatieve rock. O.k., het is allemaal bijzonder netjes binnen de gangbare lijntjes ingevuld, maar zit verdomd lekker in elkaar. De mensen in Charlie Bliss weten hoe ze een nummer in elkaar zetten. Die stem is in een aantal nummers zelfs bijna genietbaar, want Ms. Hendricks heeft toch een paar klankvormen in haar uiterst merkwaardige strottenhoofd. Vooral in 'Under You' komt het heel goed uit allemaal. Daar lopen een aantal heerlijke melodielijnen door elkaar.

In algemene zin weet deze band hoe ze binnen een nummer met dynamiek kunnen spelen, wat Young Enough een eigen karakter geeft, naast fraaie klankkleuren. De band is uiterst strak en gaat daarna pas spelen. Het gevolg is dat de meeste nummers als een huis staan. Frivoliteiten kunnen zeker aangetroffen worden, maar zijn duidelijk bijzaak. Het gaat om het liedje en dat zit vaak goed bij Charlie Bliss.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.

Valt me net op dat de eerste single Heaven geschrapt is voor dit album.

Leuk vervolg album maar toch beduidend minder interessant dan het debuut... althans op de plaat. Hoop dat dit live beter uit de verf komt.

Ik vond Eva Hendricks stem in het eerste nummer trouwens geen 'turn off'... Ik mis juist die 'schoolgirl' gilletjes die diverse nummers op het debuut Guppy (2017) juist zo prachtig maken.

Hier gaat zij mee met subtiele effecten op de zang die de laatste jaren zo trendy zijn. Zo klinkt de zang wat blikkerig / elektronisch.

Deze plaat keert al enkele maanden lang regelmatig terug op mijn koptelefoon en klimt langzaam naar de bovenste regionen van mijn eigen jaarlijstje. Ik hoor en lees veel opmerkingen over Eva's stemgeluid maar al die opmerkingen gaan voorbij aan de enorm sterke songs die stuk voor stuk kloppen. Ik waan me regelmatig in indie jaren negentig maar deze band toont zoveel vakmanschap dat het vergelijk met diverse bandjes uit die tijd Charly Bliss alleen maar tekort doet. Erg knappe plaat!

Charly Bliss is niet de naam van een enkele persoon, maar hier staat een volwaardige band die trots deze naam draagt. Goed gekozen, het zou zo een vooraanstaand kopstuk uit de New Romantic beweging kunnen zijn. Daar staat deze groep uit Brooklyn echter mijlenver van verwijderd. Wel hebben ze absoluut hun oorsprong gezocht in dezelfde periode, maar is deze eerder te vinden in het toegeëigende New Yorkse artiestenbolwerk CBGB. Rauwe punkie postpunk met sprankelende uptempo zangpartijen.

Gitarist en tevens vocalist Eva Hendriks en haar drummende broer Sam krijgen van hun muziek liefhebbende ouders al snel alle vrijheid om zich te ontwikkelen op dit inspirerende vlak. Met Spencer Fox op gitaar wordt in 2011 de vaste basis gevormd. Deze heeft al de nodige ervaring opgedaan in de film business als kind acteur met filmster Carey Fox als vader, maar besluit een totaal andere artistieke kant op te gaan. Dan Shure vervangt in 2014 Kevin Copeland op basgitaar, en is ook alweer vijf jaar een stabiele factor binnen deze indieband. Na het twee jaar geleden goed ontvangen debuut Guppy verschijnt dit jaar Young Enough.

Het is eventjes wennen, die smurfenstem op heliumgas van zangeres Eva Hendricks in Blown To Bits. Gelukkig gaat het vervolgens wel de goede kant op en wil de krachtige begeleidende powerpop het pakkend overnemen. Met ouderwets stampende drums en dromerige keyboards wanen we ons eventjes in de jaren zeventig, waar ze hard op de deur bonken van het komende decennia. Capacity is een stuk voorzichtiger en gaat de wat donkere pop kant op. Door de kinderlijke zang van Eva blijft het aan de veilige kant, al wordt er zorgvuldig geswitcht tussen krachtige statements en lieflijke wiegende liedjes.

De eigenzinnigheid zit hem wel in het karaktiserende van de frontvrouw. Zich presenterend als een jong zusje van de een of andere rockchick, die voor de spiegel thuis haar best doet om maar in de buurt van haar grote oudere voorbeeld te komen. Charly Bliss plaatst zich met een voet nog duidelijk in de New Wave, terwijl de andere een forse stap maakt richting de punkrock van de jaren negentig. Het is te hopen dat persoonlijkheid Eva Hendriks in de toekomst een meer volwassen geluid weet te ontwikkelen. De muziek is al springerig en jeugdig genoeg, daar past best een sterker stemgeluid bij. Young Enough? Old Enough!

Charly Bliss - Young Enough | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com