Daniel Norgren - Wooh Dang (2019)

Zijn vorige zes albums gingen op Alabursy na aan mij voorbij. Een ingetogen, thuis op een viersporenrecorder opgenomen album. Wooh Dang werd vorig jaar herfst opgenomen in een negentiende eeuwse boerderij, niet ver van Norgrens huis in zuidwest Zweden.

Een locatie waar de tijd lang leek stil te hebben gestaan. Zelf omschreef Norgren de werkomgeving als : “The interior looked it hadn’t been touched for the past 80 years. I moved a lamp and it left a dark red ring on the pink tablecloth underneath…goldmine! The house was huge, full of good, inspiring mustiness, creaking wooden floors, scary old portrait paintings on the walls, and an old, black German piano which I used in all the songs.”.

Dus echt een omgeving die garant zou moeten staan voor inspiratie. Het album werd in zijn geheel live analoog opgenomen op een zestiensporenrecorder. Er ontstond ter plaatse een geweldige chemie tussen Norgren en zijn band bestaande uit oude vrienden Anders Grahn (bas), Erik Berntsson (drums) en Andreas Filipsson (guitar en banjo).

Het plezier stond voorop en dat leidde tot een veelal relaxte opnamesfeer. Regelmatig maakte Norgren dankbaar gebruik van de aanwezige piano, zoals in het fraaie, ingetogen The Power. Tot mijn persoonlijke favorieten reken ik So Glad, het liefdesliedje The Day That's Just Begun en het Cooderiaanse When I Hold You in My Arms.

Zwakke broeders zijn er echter op Wooh Dang niet te vinden. Heerlijk, zeer overtuigend album, mede dankzij de onderlinge chemie.

Daniel Norgren live:
20-05 AMSTERDAM: Paradiso, grote zaal

Een album dat aanvoelt alsof ik in een tijdmachine zit. Norgren houdt er van om zijn songs te maskeren. Alsof ik naar een song uit de hoogtijdagen van Canned Heat zit te luisteren, maar opgenomen in de jaren 30 tijdens een field recording van Alan Lomax, maar dan wel met de hele band er bij die met verkregen voorkennis aan de slag is.

Opgenomen in een oud huis in Zweden, waar het stof bij wijze van spreken centimeters dik op de piano lag, die zonder afstoffen in gebruik genomen is. Niet zelden klinkt dat zoals Neil Young in de midden jaren 70 klonk. 'On The Beach', 'Tonight's The Night', twee albums die, zo is mijn inschatting, geregeld uit de speakers knalden tijdens het tot stand komen van Wooh Dang. Dat is overigens niet erg, want de plaat heeft voldoende eigens. Een bij tijden broeierige sfeer die goed wordt volgehouden.

Er staan diverse verrassingen op dit album, dat zich niet voor een gat laat vangen. Daniel Norgren laat zich van een paar kanten zien en slaagt grotendeels die verrassingen op een geslaagde manier over te brengen. En ja, dit is een donker album. De achtergrond van de hoes lijkt mij symbolischer voor de inhoud dan de veelkleurige haan. Die duisternis stoort overigens geen moment. Het hoort bij deze plaat die steeds iets meer van zijn geheimen prijsgeeft. Groeiplaatje dus.

Dit is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.