Trey Pollard - Antiphone (2018)
mijn stem
1 stem
Verenigde Staten
Neoklassiek
Label: Spacebomb
-
Fixed Ideas: I (5:12)
-
8 Pairs: Prelude I. Slowly (2:27)
-
8 Pairs: Fugue VI. Very Slowly (1:53)
-
8 Pairs: Prelude VI. Moderately (2:00)
-
8 Pairs: Fugue II. Moderately Fast (2:21)
-
8 Pairs: Prelude VIII. Moderately (1:59)
-
8 Pairs: Fugue v. Moderately (2:15)
-
8 Pairs: Fugue VIII. March (2:01)
-
8 Pairs: Prelude v. Slowly (2:10)
-
8 Pairs: Fugue VII. Gigue (1:55)
-
8 Pairs: Prelude III. Very Slowly (2:10)
-
8 Pairs: Fugue I. Moderately (1:45)
-
8 Pairs: Prelude II. Moderately (1:53)
-
8 Pairs: Fugue IV. Very Fast (1:51)
-
Fixed Ideas: II (4:36)
0
geplaatst: 8 februari 2019, 08:52 uur
Trey Pollard is de huisarrangeur van Matthew E. White's Spacebomb-label.
Ik ben een groot liefhebber van het Spacebomb label, enerzijds is dat door de producties die White levert, de Spacebomb huisband die als een soort rots in de branding geld ls zwaartepunt voor iedere plaat die uit komt op het label én de arrangementen van Trey Pollard.
Trey Pollard weet altijd het beste uit de artiesten te belichten door daar subtiel met orchestratie op te schijnen. Zijn kracht zit hem in spaarzame belichting van strings en blazers. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de orchestratie op de plaat van bv Bedouine of Nathalie Prass, maar ook het werk van Matthew E. White zelf. Laten we het zo stellen, zonder de toevoeging van Trey Pollard zou het voor 50% aan kracht en schoonheid in boeten.
Op zijn eigen plaat gaat hij een stuk abstracter te werk. Hoewel dit raakvlakken heeft met minimal vind ik het toch ook een avontuurlijk plaatje. Het kamerorkest wordt ingezet als een levendig organisme en is daarmee net zo zwierig als op de platen van anderen, maar nu compleet in hun eigen recht. Verassend en verfrissend plaatje.
Ik ben een groot liefhebber van het Spacebomb label, enerzijds is dat door de producties die White levert, de Spacebomb huisband die als een soort rots in de branding geld ls zwaartepunt voor iedere plaat die uit komt op het label én de arrangementen van Trey Pollard.
Trey Pollard weet altijd het beste uit de artiesten te belichten door daar subtiel met orchestratie op te schijnen. Zijn kracht zit hem in spaarzame belichting van strings en blazers. Denk hierbij bijvoorbeeld aan de orchestratie op de plaat van bv Bedouine of Nathalie Prass, maar ook het werk van Matthew E. White zelf. Laten we het zo stellen, zonder de toevoeging van Trey Pollard zou het voor 50% aan kracht en schoonheid in boeten.
Op zijn eigen plaat gaat hij een stuk abstracter te werk. Hoewel dit raakvlakken heeft met minimal vind ik het toch ook een avontuurlijk plaatje. Het kamerorkest wordt ingezet als een levendig organisme en is daarmee net zo zwierig als op de platen van anderen, maar nu compleet in hun eigen recht. Verassend en verfrissend plaatje.
* denotes required fields.
* denotes required fields.