Alan Parsons - The Secret (2019)

Vandaag de standaard-editie in huis gekregen en daarmee laat ik de surroundsound 5.1 dvd aan me voorbij gaan. Niks erg, want de CD klinkt al bovengemiddeld goed. De tekst in het boekje verklaart ook een beetje waarom: splinternieuwe studio met Pro Tools op een analoge console en een hardwerkende technicus. Parsons heeft zijn opnamewerk altijd wel vanuit de technisch perfecte invalshoek bekeken. En ook deze mag er zijn.

En hoe zit het dan met de artistieke waarde? De eerste vrijgegeven singles deden mijn verwachtingen lichtelijk temperen. Eerlijk is eerlijk, ik twijfelde wel even. Een beetje al te zoet en voorspelbaar die slotballade. Maar daar aangekomen heb je inmiddels al wel een fijn afwisselend en zelfs redelijk avontuurlijk album achter de kiezen. Avontuurlijk, jazeker, met zo’n opmerkelijke instrumentale opener. Je zou toch warempel de schim van E.A. Poe ontwaren tussen die prachtige klanken. Magie, mysterie en melodie. Die drie horen toch echt wel bij Alan Parsons, met of zonder Project.

Natuurlijk, ik blijf Eric Woolfson missen. Maar wat Parsons hier neerzet kan niet onopgemerkt blijven. Bij de tijd gebracht, maar tegelijk met de naklank van een rijk muzikaal verleden. Beatlesque songs, fijne rockrandjes met geraffineerd gitaarwerk en dan weer meer symfonisch met die prachtige orkestpartijen.

Mooi album. Potdorie, hij flikt het toch maar weer, na zoveel jaar. Ouderwets genieten.
Doelgroep bereikt! (Ik ben 56 jaar )

Zeventig jaar is hij inmiddels, Alan Parsons. Via The Beatles, Pink Floyd en John Miles kwam hij met Eric Woolfson mid jaren ’70 met de Alan Parsons Project. Met dit project bracht hij t/m 1987 10 studio albums uit, in 1990 verscheen “FREUDIANA”, dat onder Alan Parsons Project uitgebracht had kunnen worden, maar feitelijk een solo album van Eric Woolfson is. De werkwijze van het Project voerde Parsons ook uit op zijn solo albums, waarvan “TRY ANYTHING ONCE” in 1993 de eerste was. Goede studiomuzikanten en een keur aan vocalisten geven de gevarieerde en mooi gearrangeerde songs een breed pallet aan kleur. Na dit eerste album verschenen nog 3 solo albums, alvorens in 2018 bekend werd gemaakt dat Parsons op het Frontiers label een nieuw album zou uitbrengen. De opvolger van het in 2004 verschenen “A VALID PATH” is “THE SECRET” geworden en dit album past in het rijtje albums van zijn Project. Mooie songs, af en toe een instrumental break, goed gezongen door zangers zoals Jason Mraz, Lou Gramm, Todd Cooper en PJ Olsson. Onder de muzikanten zijn ook topmuzikanten als gitarist Ian Bairnson, bassist Nathan East en drummer Vinnie Colaiuta te horen op “THE SECRET”. Ook oud Genesis gitarist Steve Hackett laat op het openingsnummer horen, dat hij nog steeds een geweldige muzikant is, zij het dat zijn aandeel aan de korte kant is. “THE SECRET” is niet een topper in het oeuvre van Parsons, maar staat wel vol met kwalitatieve goede songs. De 11 tracks klinken daarnaast ook nog eens fantastisch al is dat natuurlijk geen verrassing. Parsons heeft daar, gezien zijn verleden, patent op, maar dat kan niet verbloemen dat dit album geen uitschieter is. Hopelijk hoeven de fans niet weer 15 jaar te wachten op nieuw materiaal, want het blijft wel een lekker plaatje om te beluisteren.

Niet het beste werk van A.P. Maar desalniettemin verre van onaardig. Ja, het klinkt misschien allemaal wat gladjes en/of braaf maar het is toch wel fraai dat deze oude rakker die zijn sporen reeds lang verdient heeft dit nog weet te realiseren.

Ik deel je mening hier voor de volle 100%, ik ben steeds ook een technisch luisteraar en dan is dit natuurlijk een feest. Overigens heb je dit werk van A.P. prima omschreven!
Ben hen 2/5 ook maar eens live gaan zien in de A.B. in Brussel want zo vaak krijg je de kans niet (meer) om dit te te mogen meemaken, fijn concert met een schare topmuzikanten. Wel was de geluidsbalans er niet perfect en de zang soms wat weggedrukt door de muziek, maar toch blij dat we erbij waren.
Een verdiende 3,75 en afgerond naar boven gezien de brave man zijn gezegende leeftijd .

Gewoon een prachtig album, vergeleken met alle bocht wat er tegenwoordig gespeeld wordt.
Als ik sommigen reacties lees lijkt het wel of iedereen een producer is, mijn hemel.
Muziek is een smaak kwestie en moet je niet proberen te ontleden. Het pakt je of niet.
Voor mij weer een toppertje.

Voor het visuele artikel:
Mooiboy Music - Alan Parsons - The Secret (2019)

Het is magisch wat muziek met je kan doen. Het roept herinneringen op aan gebeurtenissen die je mee maakt en plaatsen die je bezoekt. Je doet je ogen dicht en je bent weer even terug waar je was toen je bepaalde muziek hoorde. In het geval van ‘The Secret’ van Alan Parsons brengt de muziek me terug naar de vorige zomervakantie in Normandië waar dit album wat rondjes in de auto heeft gedraaid. Toch wel fijne muziek voor een mini roadtrip, in gedachten trekt het Noord-Franse landschap weer aan me voorbij. Eigenlijk vat het dit plaatje wel een beetje samen, een fijn voortkabbelend album met mooie songs en productie.

Alan Parsons is eigenlijk meer een producer dan een muzikant. Zo raakte hij als (assistent) geluidstechnicus betrokken bij albums als ‘Abbey Road’ van The Beatles en ‘The Dark Side of the Moon’ van Pink Floyd. In 1975 richtte hij samen met singer-songwriter Eric Woolfsen The Alan Parsons Project op. De studioband (ze speelde niet live) bracht zo’n tien albums uit met hulp van de nodige gastartiesten. ‘Don’t Answer Me’ werd in Nederland hun grootste hit, maar ook ‘Old and Wise’ en ‘Eye in the Sky’ zijn nummers die tot het collectieve geheugen behoren. In 1990 gingen Parsons en Woolfsen uit elkaar en begonnen ieder een solocarrière. Parsons maakte voor ‘The Secret’ vier soloalbums en bracht zijn muziek en die van The Alan Parsons Project naar het podium. Hij toert nog steeds vrij intensief en bezoekt ons landje hierbij regelmatig.

‘The Secret’ is Parsons’ eerste soloalbum in vijftien jaar na zijn voorganger ‘A Valid Path’. Waar het laatstgenoemde album redelijk experimenteel en elektronisch van aard was, wordt op ‘The Secret’ voor een meer traditionelere aanpak gekozen. Het klinkt allemaal wat meer naturel, minder kunstmatig, maar daardoor ook wat minder vernieuwend. Geluidstechnisch klinkt het allemaal weer uiterst verzorgd, dat kun je wel aan Parsons’ overlaten. Zelf ben ik helaas niet in het bezit van een surround set want ik had dit album graag in de 5.1 mix die op de dvd van de deluxe edition staat willen horen. The Alan Parsons Project maakte altijd conceptalbums, platen waarbij de nummers een verhaal vormden rond een thema. The Secret is niet echt een conceptalbum in deze traditie, maar de nummers gaan over magie met de mooie en tragische kanten daarvan.

Het songmateriaal op ‘The Secret’ is vrij aardig. De plaat kent niet echt skipmomenten, maar is tegelijkertijd ook wat aan de veilige kant. Het is voornamelijk rustige symfonische pop en rock wat hier de klok slaat. Parsons’ zelf speelt wat gitaar, keyboard en doet wat achtergrond zang. Hij krijgt hulp van de nodige gastmuzikanten en zangers om hem een handje te helpen. Zo speelt gitarist Steve Hackett (Genesis) mee op het behoorlijk bombastische en lichtelijk ‘over the top’ instrumentale openingsnummer ‘The Sorcerer’s Apprentice’, Het nummer is een bewerking van het klassieke stuk van de Franse componist Dukas en werd onder andere bekend door de Disneyfilm ‘Fantasia’. Vervolgens is de gastbijdrage van singer-songwriter Jason Mraz op ‘Miracle’ een stuk lichtvoetiger en pakt niet onaardig uit. Een fijn in het gehoor liggende song die best wel eens op de radio gedraaid zou mogen worden. Hetzelfde kan gezegd worden over het enige door Parsons’ zelf gezongen nummer ‘As Lights Fall’. ‘One Note Symphony’ is weer iets bombastischer en zwaarder maar zeker een van de meest geslaagde nummers van het album, een mooie compositie. De zang van Lou Gram op ‘Sometimes’ en het Parijse sfeertje in ‘Soirée Fantastique’ zijn mooi maar als nummers niet heel bijzonder.

Een uitschieter in positieve zin is de ballad ‘Fly to Me’, voornamelijk omdat de stem van zanger Mark Mikel erg doet denken aan John Lennon wat het nummer een lichte Beatles feel geeft. ‘Requiem’ is dan weer bigband achtig, een mooie song die voor wat afwisseling zorgt. ‘Years of Glory’ en ‘The Limelight Fades Away’ zijn de wat mindere tracks op het album. Het sterke en emotionele ‘I Can’t Get There From Here’ sluit het album waardig af.

En opeens is de Franse droom voorbij en ben je weer thuis. Alan Parsons heeft met ‘The Secret’ een fijne plaat met mooie luisterliedjes gemaakt zoals we van hem gewend zijn. Letterlijk prettig in het gehoor liggend want de plaat klinkt fantastisch, zeker voor een tijd waarin dat niet vanzelfsprekend is. Het is jammer dat het songmateriaal nét niet wat spannender is, maar misschien moeten we dat ook niet meer verwachten.