Tasavallan Presidentti - Six Complete (2006)

Ok, ik had dit niet verwacht, maar de band keert op Six Complete echt verbazingwekkend sterk terug. Meer gitaar en de herintroductie van oorspronkelijke zanger Frank Robson zorgen voor een sound die mij toch wat meer aanstaat. Extra grappig iets is dat Robson bij vlagen flink klinkt als wijlen Mark Shelton, een zanger uit een compleet ander genre.

Er is een flinke hoeveelheid dreigendere gitaarmuren (Don't Ask Why, Five Leaves Left) die ervoor zorgen dat de blazers als ze te horen zijn minder frivool over komen, maar eerder angstig. Op een track als Dance is de dwarsfluit ook echt fantastisch bezig. Op Chesterfield Blue is er ook een mooie toevoeging van blues, die ik voorheen nog niet echt had gehoord in de sound van de band. Mooie afsluiting zodoende!

Tussenstand:
1. Tasavallan Presidentti II 4.5*
2. Six Complete 4*
3. Magneettimiehen Kuolema 4*
4. Milky Way Moses 3.5*
5. Lambert Land 3.5*
6. Tasavallan Presidentti 3.5*
Eindscore: 3,83*

Grappig, dit vind ik een typische reünieplaat die je in de jaren negentig had kunnen verwachten. Robson is weer terug en daarmee de zanger die ik nooit echt boeiend gevonden heb. Met zijn zeurderige stem is het niet gek dat het lijkt alsof de tijd bij hem stilgestaan heeft. Instrumentaal klinkt het bij vlagen best goed. De muziek is meer gitaargeörienteerd en daardoor klinkt het wat harder en zwaarder. Voor een album waarbij niets meer moet, vind ik het al een hele prestatie dat de Finnen niet teruggevallen zijn op flauwe oudelullenrock die je veel in deze eeuw tegenkomt. Met een goede zanger had ik hier misschien wel 4* gegeven.

Tasavallan Presidentti is in elk geval een band geweest met potentie. Het is er alleen niet helemaal uit gekomen. De plaat met Pekka Streng is de beste en de eigen creatieve piek was met Lambert Land.



Eindstand:
1. Magneettimiehen Kuolema
2. Lambert Land
3. Tasavallan Presidentti
4. Six Complete
5. Milky Way Moses
6. Tasavallan Presidentti II

Deze (bijna)-reunieplaat laat met name Jukka Tolonen flink scheuren op de gitaar. In eigen land heeft hij de status van Jimi Hendrix en Eddie van Halen. Daarbuiten kent (nagenoeg) niemand hem. Zijn stijl hier is stevig. Stevige rock gestoeld op blues en jazz, zoals ook bijvoorbeeld Stevie Ray Vaughan en Pat Travers. Vooral wat kracht betreft, maar een vergelijking met Jimmy Herring is ook een goede.

Voor deze plaat zijn oorspronkelijke leden gitarist Jukka Tolonen, zanger Frank Robson, drummer Vesa Aaltonen, fluitist/saxofonist Juhani Aaltonen niet geheel compleet, want oorspronkelijke bassist Måns Groundstroem is niet van de partij en zijn plek wordt ingenomen door Heikki Virtanen, ook een veteraan en Heikki speelde al veelvuldig samen met Jukka.

De muziek is echt jamband-rock, zoals dat in de jaren negentig veel uitkwam (Aquarium Rescue Unit, Derek Trucks Band, Gov't Mule, etc. etc.). Een wonderlijke en avontuurlijke mix van bluesrock, jazzrock en progressive rock. De stem van Robson is wat minder krachtig maar zijn bluesy, licht rafelige stem doet het prima bij de muziek. De productie, die in handen is van de band zelf is erg ruimtelijk en open.

In feite lijkt dit eerder een nieuwe band dan dat je luister naar Tasavallan Presidentti, zoals ze bekend werden met Lambertland en Milky Way Moses. Het is wel jammer dat de band na deze plaat niet nog wat in deze stijl hebben uitgebracht.