Swamp Dogg - Total Destruction to Your Mind (1970)

ken dit album niet echt, wel een aantal nummers. zelf heb ik "the ecxellent sides of swamp dogg volume 1" waar 2x zoveel numemrs op staan. zal dus wel zo'n beetje dezelfde trant zijn. deze gast heeft een erg coole stem, beetje hoog als ie soms uithaalt. weet niet of er veel soulliefhebbers op mume zitten maar dit is echt een topper. leuk detail is dat deze kerel als eerste is gekomen met de naam "dogg" met twee g's. alle andere (dus ook snoop dogg) hebben het dus van deze kerel nagekeken (al dan niet indirect)

Hoe meer ik naar Swamp Dogg luister (niet alleen zijn eigen werk, maar ook werk dat hij voor anderen heeft geschreven en/of geproduceerd), hoe meer ik mij afvraag waarom deze man niet veel bekender is. Misschien is het dat hij nooit bij een Stax heeft gezeten, maar het zou ook verder kunnen gaan dan dat. Zijn muziek klinkt niet totaal anders dan andere Deep Soul, dus dat valt af, maar zijn teksten en de onderwerpen daarvan zijn wat ongebruikelijker. Ik ken tenminste geen soulzangers, zeker niet uit die tijd, die onderwerpen als oppervlakkigheid (Synthetic World) aankaarten. Ook de manier waarop hij het heeft over racisme (I Was Born Blue en de bijna olijke cover van Joe Souths Redneck) en overspel waaruit een kind voort komt (The Baby Is Mine en Mama's Baby, Daddy's Maybe, die de twee kanten van dezelfde medaille belichten zonder dat de één onderdoet voor de ander, fantastisch gedaan), is uniek.

Deze unieke aanpak zorgt er bij mij voor dat hij een streepje voor heeft op vergelijkbare soulzangers, ook omdat hij met zijn stem echt goed gebruikt om de verhalen te vertellen die hij wil vertellen, zodat je deze echt voelt. Tel daarbij op dat deze man ontzettend veel verstand heeft van het aankleden van nummers en dat elk nummer op zichzelf staat en je hebt wat mij betreft een topplaat. 4,5 sterren.

Voor degenen die dit album zoeken: op The Excellent Sides of Swamp Dogg Volume 1 staat dit album samen met (de bijna even geweldige opvolger) Rat On!

Zo'n 3 jaar geleden leerde ik het titelnummer kennen en ik was meteen verkocht. Het nummer stond op een geweldige r& b compilatie met o.a. Lee Dorsey, The Meters, Albert King, Elmore James e.v.a. Maar de straffe sound van Swamp Dogg stak er zowel muzikaal als tekstueel bovenuit. Toen dacht ik echter nog dat Swamp Dogg één van de vele one hitwonders uit de soulgeschiedenis was. Niet echt onbegrijpelijk, want in tegenstelling tot tijdsgenoten Sly Stone, George Clinton en andere Temptations geraakte zijn rauwe soulmuziek nooit tot bij de massa.
Toen ik wat later 'The Rough Guide to Soul & r&b' (een aanrader voor de liefhebbers) kocht, kwam ik te weten dat SD al een rijkgevulde carrière achter de rug heeft. Ik leerde nieuwe nummers van hem kennen, en zocht koortsachtig naar dit eerste album. Uiteindelijk heb ik een maand geleden voor 60 € het originele vinylalbum gevonden (mijn duurste LP ooit) en ik heb het me nog geen moment beklaagd. 5 sterren dus.

Ik moest hier in het begin toch een beetje aan wennen.
Maar nu naar meerdere keren begin ik het steeds beter te vinden.
''I Was Born Blue'' is echt een prachtig nummer en mijn absolute favourite van deze cd.
Swamp Dogg valt vooral op door zijn goeie teksten en daar is het zojuist genoemde nummer een voorbeeld van.

Ik heb het album nu in totaal 4x geluiterd en het is gewoon een erg fijne plaat. Als je deze een paar keer heb geluisterd wordt ie steeds beter en zie je meer en meer in dat dit een plaat is met kwaliteit.
Ik begin met een 4,0* ,en ga denk ik even opzoek naar meer van deze man

Voorlopig 3,5 *, het soort soulmusic dat af en toe het ene oor in en het andere weer uit swingt, maar me bij flarden naar de volumeknop doet grijpen, rechtsdraaiend wel te verstaan.

Sluit dus niet uit dat de score nog stijgt.

Swamp Dogg.. echt zo´n naam die je wel kent, maar waarvan ik echt niet wist wat het was. Ik kon het wel in de tijd plaatsen (te weten: nét voor mijn tijd), maar was het toen ik de muziek eenmaal had opgepakt (mid 70´s) niet meer tegengekomen. Ik wist niet eens dat het soul was; had het veeleer in de bluesrock gedacht, of als iets in de richting van Zappa of zo.
Maar Soul alleen is dit dan ook niet. Het is wel degelijk geworteld in meerdere tradities; de link met blues en tijdgenootsoort-bluesrock is hoorbaar. Bij ´If I die ..´ en ´These are not my People´ hoor ik Boogie-Woogie en bij ´The World Beyond´ zelfs gospel. Dat maakt deze plaat leuk afwisselend. Echt kapot ben ik er niet van (geen 60 euro waard voor mij, zeg maar ), maar genoemde nummers, het titelnummer en zeker dat bijzondere ´Synthetic World´ (wonderlijk modern geluid, en dat niet eens alleen door de synths) tillen deze schijf toch zeker boven het gemiddelde uit.

Deze man staat nog steeds op te treden. Wel iets minder bij stem, maar nog steeds funky als altijd.
Erg fijne plaat dit, niet al te zwaarmoedig maar wel erg lekker. De volumeknop gaat inderdaad vaak op wat harder. Het is inderdaad wel een groeiertje, maar het wordt steeds lekkerder..
Nu 4 sterren met kans op meer.

Draai zijn muziek nu bijna dagelijks en het wordt beter en beter.
Wat een geweldenaar was deze man. Echt heerlijke muziek met prachige onderwerpen in zijn nummers maar ook nummers die de pan uit swingen. Ik ga dan ook meer dan terrecht naar de 4,5*

Ik heb dit album 'gejat' uit mijn vaders' collectie. Waar ik dacht dat ik een of andere malloot zou gaan horen (afgaande op de voorkant), bleek Swamp Dogg een fijne zanger. Helaas heeft de LP de tand des tijds niet ongeschonden doorstaan (de hoes dan), maar het vinyl zelf is gelukkig nog in prima staat. Ik heb dus kunnen horen dat dit een album is dat minimaal 4* in mijn beoordeling verdient.

Berichten verplaatst naar Muziek > Algemeen > Het grote cd-aanbiedingen topic

Vandaag de Volkskrant-box 'Swamp Dogg Droppin's' binnen gekregen. Kende Swamp Dogg (Jerry Williams) zijn muziek nog niet. Voor zover ik kan zien heeft ie ook geen 'hitparade'-nummers gehad. Dus ben je aangewezen op de 'kenners' onder de muziekrecensenten. Gijsbert Kramer kreeg van de Volkskrant de ruimte om Jerry en zijn muziek (een oevre van zo'n 3000 !! liedjes) onder een breder publiek bekent te stellen.
Deze blues-soul plaat ligt lekker in het gehoor, zit muzikaal goed in elkaar maar heeft na 2 keer beluisteren ook weer geen nummer die er direct bovenuit schiet.....durf echter op voorhand al wel met 3,5 ster te waarderen......
Ga het in ieder geval meer luisterbeurten geven!

Fijn plaatje, maar de productie is behoorlijk slecht.

De 2013 remaster is best wel fijn en dan ben ik eigenlijk geen fan van remasters. Fijn rauwe mix van blues, soul en funk, die vrij lichtvoetig klinkt.

Paalhaaszegt:

Niet helemaal mee eens, ik vind de productie juist behoorlijk goed: bluesy, transparent, fel en nergens overdadig.
Dat Swamp Dogg een broertje dood had aan hokjesdenken en segregatie mag blijken uit de 2 covers die hij van Joe South op dit album zette. Ook al zo'n miskend talent. Ze passen wonderwel tussen dit samenstel van schitterende songs die het veelzijdige talent van Swamp Dogg overtuigend aantonen.

Zo, dit is even een leuke ontdekking! Ik had nog nooit van Jerry Williams Jr., beter bekend als Swamp Dogg, gehoord. Dit debuutalbum werd, als ik het er op nalees, bij de release dan ook niet meteen een succes, en daar heeft het persona van de artiest zelf wel wat mee te maken blijkbaar. Mij klinkt het, dik 50 jaar later, weldadig in de oren. Deze blend van soul, blues en R&B smaakt me werkelijk heerlijk. Plus: de albumhoes is er ook eentje die uitnodigt de LP of CD meteen uit de bakken te graaien en mee naar huis te nemen (na betaling uiteraard, ik ben geen geboefte).

Het merendeel van de songs schreef Swamp Dogg zelf, vaak in samenwerking met een andere tekstschrijver. Hij coverde ook twee sterke songs van Joe South, waarvan vooral These Are Not My People een pareltje is, en The World Beyond van Bobby Goldsboro. Ik moet nog eens nader in de teksten duiken, maar op het eerste gehoor klinkt er regelmatig enige satire in door, en niet van de meest subtiele soort. De stem van Swamp Dogg doet me trouwens geregeld denken aan Van Morrison ten tijde van Astral Weeks, wat misschien een vreemde associatie is, maar ergens ook weer niet. Vooral in de wat dieper gaande uithalen viel me dat op.

Mijn openingsbod: 4 sterren