Paulusma - Somehow Anyhow (2019)

Tot en met begin maart was ik geen fan van de muziek van Jelle Paulusma. Ondanks dat Daryll Ann in principe alles deed wat ik in indie pop/rock lekker vind, raakte haar muziek mij nooit, zoals veel tijdgenoten dat wel deden en nog steeds doen. Mijn eerste reactie tijdens de beluistering van Somehow Anyhow was dan ook een automatische reflex: daar gaan we weer. Ik zette de plaat halverwege ergens uit.

In de herkansing ging het al een stuk beter. Er begonnen mij aantal fraaie harmonische stukken op te vallen, prachtig gearrangeerde stukken, mooie samenzang en muzikale puzzelstukjes. Ik ga de puzzel hier niet uitleggen, maar een paar hints, vooruit. Een stukje Bowie, Ron Sexsmith, Tim Knol, maar ook iemand als Augie Myers. Jelle Paulusma heeft een aantal prachtige liedjes geschreven en deze van mooie versieringen voorzien, die soms bekend klinken, maar vooral als een heel sterk iemand die muzikaal heerlijk in zijn vel zit. Als er iets doorklinkt in dit album, dan is dat het en een liefde voor perfecte popsongs. Dan weer zachter, subtieler, dan weer steviger aangezet.

Somehow Anyhow kent geen reserves, is gemaakt door iemand die niets meer te bewijzen heeft en op een ogenschijnlijk relaxte manier zijn kunnen tentoonspreidt. Na een Daryll Ann reünietour, de triomftocht met Her Majesty is het nu weer tijd voor Paulusma zelf. En terecht. Het resultaat is weer een prachtig product uit dit land.

Het bovenstaande is een bewerking van een Engelstalige post op WoNoBloG.