Morrissey - California Son (2019)

Met Morrissey heb ik steeds een haat/liefde-gevoel gehad en ik kan begrijpen dat hij niet bepaald populair is bij de pers maar zijn muzikale kwaliteiten kunnen hem niet ontzegd worden.
Dit is een coveralbum waarbij de spuuglelijke hoes niet meteen uitnodigt om hem te kopen maar het valt relatief best mee. Niet alle songs komen goed uit de verf - de meeste originelen zijn beter - en het album is te overgeproduceerd maar zijn zang maakt het toch wel goed. Al verkies ik zijn eigen werk.

Er staan nog best wel wat aardige songs op. Helaas een evengroot aantal die van weinig tot geen toegevoegde waarde zijn. Zijn stem weet het niveau zoals gezegd wel op een voldoende te houden, maar de plaat komt uiteraard nergens in de buurt van zijn solo platen.

Oei van links naar rechts. WIllpower als dieptepunt. Nog net niet de vraag: en waar zijn die handjes.
Maar It's over is weer geniaal.
Probleem is dat ik de originelen in hun eigen tijdperk leerde kennen, dus sommigen staan al 50 jaar ergens opgeslagen.

Morrissey is op dit cover-album zeker goed bij stem, dat staat vast. Wel mis ik in de meeste uitvoeringen bezieling. Het lijkt wel alsof hij deze liedjes gewoon heeft opgenomen omdat hij daar zin in had, en ze dan maar heeft uitgebracht ook. Geen erg natuurlijk, want met name It's Over en Lenny's Tune maken dit album het beluisteren waard.

3 sterren

Deze plaat nu een paar keer aangehoord maaruhh.......ik vind het niks.
Groot fan van het oude Smiths werk, zeker maar dit is een domper. Vorige plaat ook wel maar stiekem had ik de hoop dat het weer goed zou komen met Morrissey.
Jammer, niet dus.
Net ter controle weer Queen is Dead en Hatful of Hollow gedraaid. Lekker. Dat klopt. Ligt denk dan toch niet aan mij en/of mijn leeftijd.
Vroeger was alles beter.