Morrissey - California Son (2019)

Covers..... het blijft de gemoederen altijd wel bezig houden. Zelden kunnen ze op enorme bijval rekenen en als artiesten van het kaliber Morrissey er aan beginnen wordt de meest groot mogelijke loep erbij gepakt.

Ik heb er geen problemen mee, zolang de versies maar goed zijn, en dan hoeven de betreffende nummers niet eens een grondige verbouwing te krijgen van mij om op waardering te rekenen.

Ik ben gewoon een enorme fan van Morrissey en zoals bekend: fans zijn vaker wat minder kritisch. Jazeker, ook ik heb kritiek op mijn helden hoor, maar ongetwijfeld dat mijn mening gekleurd is op welke manier ook.

Laat ik beginnen te zeggen dat ik de keuzes van Moz wel leuk vind. Zijn soms toch wel wat kitschy smaak (die we al veel langer mee kunnen maken bij bijvoorbeeld live optredens van hem die vooraf gegaan worden door favoriete nummers van hem) kunnen mijn goedkeuring wel verdragen. Ik ben er zelf ook niet altijd vies van.

Op California Son staan enkele wel aardige covers, maar ook dieptepunten. Iets te veel wellicht.

Opener Morning Starship (Jobriath) kan er goed mee door. Het mist de scherpte van het origineel, maar ik vind het ook in deze versie een lekker nummer.

Don't Interrupt the Sorrow is dan gelijk een stuk minder: ik ben zo'n enorm Joni fan, dan wordt het gelijk even een stuk lastiger, ook als je andere held Morrissey heet. Hier stoort de saxofoon me net wat te veel. En kom op: dat origineel is gewoon niet te evenaren.

Only a Pawn in Their Game zou wat voor mij kunnen zijn met die folk-inslag, maar dan ken ik wel albums die me beter bevallen op dat vlak. Misschien juist omdat Morrissey dit zingt dat ik het niet helemaal lekker vind vallen.

Suffer the Little Children (nee niet Suffer Little Children van The Smiths) is erg kitschy en op het randje. Ik was onlangs bij een concert van Jools Holland omdat Marc Almond optrad. Was best leuk hoor, maar een heel concert van Jools echt wat te veel van het goede. Dit nummer doet me daar aan denken.

Days Of Decision ken ik niet, dus is voor mij een kennismaking. Of dat de reden is dat ik dit wel een lekker nummer vind weet ik niet. Hier hou ik dan weer van. Het is allemaal erg Morrissey-light en eigenlijk wat te bubblegum-zoet, maar hier kan ik wel wat mee. Ik besef ook wel dat ik zijn reguliere werk gewoon los moet laten.

Het overbekende Roy Orbison nummer It's Over in de Morrissey-versie kennen we al wat langer. De rol van LP is hier van toegevoegde waarde. Een beetje Nancy & Lee effect, en dat zal ook vast de opzet zijn geweest. Met het origineel heb ik niet zo heel veel op, dus heel veel beter kan Morrissey het ook niet maken, maar gek genoeg vind ik het toch wel één van de betere nummers op California Son.

Dan gaan we naar Wedding Bell Blues met Billie Joe Armstrong, en sorry, maar daar krijg ik echt de rillingen van. Wat een draak is dit. Nu verfoei ik het feit dat ik albums alleen nog maar op vinyl koop, want skippen is nu een stuk lastiger. Vreselijk dit.

Loneliness Remembers What Happiness Forgets is zo kazig als wat. Zo fout dat het ook niet eens meer leuk gaat worden.

Lady Willpower zou ook zo op een cover album van Marc Almond kunnen staan. Gek genoeg kan ik dit soort nummers in zijn versies dan beter hebben dan nu van Morrissey. Misschien dat de manier van Marc's zingen er beter bij past dan die van Moz. Echt, hij zingt het uitstekend hoor, maar het is zo glad, zelfs voor een nummer van dit kaliber. Iets staat me hierin tegen en ik weet nog niet goed wat. Misschien toch dat het Morrissey is?

When You Close Your Eyes vind ik nu best lelijk klinken, is ook niet bepaald mijn smaak, maar zou na verloop van tijd best nog wel eens kunnen bijtrekken waardoor mijn waardering wat beter is dan nu het geval.

Tim Hardin's Lenny’s Tune is een mooi nummer, een gevaarlijke cover dus. Gelukkig bevalt dit me prima. De melancholieke Morrissey komt hier naar boven en zo hoor ik hem graag. Gelukkig kan hij het wel.

De keuze voor een nummer van Melanie verbaast me niks. Some Say I Got Devil is het geworden voor op dit album. Een zeer fijne cover, en daar ben ik blij om, want daarmee red hij dit album nog net van een onvoldoende.

Ik weet niet goed wat Morrissey nu echt wil met dit album. Ik ga er maar vanuit dat hij dit echt voor zijn eigen plezier heeft gemaakt met verder zijn bekende 'fuck you' houding naar wat iedereen daar van vindt. Is dit de 'fuck you' houding die ik ook apprecieer? Ik ben er nog niet helemaal over uit. Ik hou van kitsch, ik hou van cheesy en ik hou vooral van Morrissey en misschien zit daar wel het probleem. Misschien had ik liever nog een door Morrissey samengesteld album gezien met daarop zijn favoriete nummers. Dat zou wel eens een heel fijn plaatje kunnen worden denk ik zo (hij heeft er al eentje in de Under the Influence serie).

Ze zelf gaan vertolken? Ik weet het niet. Dit gaat geen grote favoriet van me worden vrees ik.

Ik verwachtte er niet veel van. Morrissey heeft nu eenmaal een totaal andere muzieksmaak dan ik. Op zich wel apart, want ik ben 100% compatible met zijn eigen werk. Toch had hij eerder al leuke covers (Moonriver, No One Can Hold A Candle To You, That's Entertainment) en valt het nu ook reuze mee. Persoonlijke top 5:

1. When You Close Your Eyes
2. Morning Starship (typische Moz track)
3. Don’t Interrupt The Sorrow
4. Lady Willpower
5. Wedding Bell Blues

Een aantal hiervan krijgt maar weinig liefde op MuMe. De Carly Simon cover bijvoorbeeld, loom en zweverig, met een fijne Cocteau Twins vibe, en het rustige Don't Interrupt The Sorrow. Kan ik goed hebben. It's Over, daarentegen, is echt niet mijn ding, de treurigheid van Lenny's Tune valt uit de toon en Some Say I Got Devil vind ik eerlijk gezegd een lelijke afsluiter.

De nummers afzonderlijk beoordeeld kom ik uit op een 3,5*. Meer zal het vrijwel zeker niet worden. Ik ga hem na de komende 2 weken waarschijnlijk ook niet meer vaak draaien. Maar Morrissey moet lekker doen wat hij zelf wil. Nu dit uit zijn systeem is, graag snel weer een normaal studio-album met eigen nummers.

recensie op de krenten uit de pop:
De krenten uit de pop: Morrissey - California Son - dekrentenuitdepop.blogspot.com

Morrissey - California Son
Morrissey vertolkt dit keer alleen werk van anderen en doet dit in de meeste gevallen met de glans die je van de Britse cultheld verwacht

Morrissey stelt de afgelopen jaren vooral teleur en komt na een aantal matige albums met een serie covers op de proppen. Dat klonk op voorhand niet erg hoopvol, maar California Son is voor het overgrote deel een aangenaam album, waarop Morrissey een aantal van zijn muzikale helden eert. De Brit heeft het album laten voorzien van een overvolle productie die hier en daar balanceert op het randje van kunst en kitsch, maar op een of andere manier passen de zoete klanken wel bij de songs die Morrissey heeft uitgekozen en bij zijn uit duizenden herkenbare vocalen. Geen Morrissey klassieker, maar wat mij betreft beter dan zijn laatste paar albums.

Morrissey heeft de afgelopen decennia zoveel krediet opgebouwd dat hij bij mij niet al te veel fout kan doen. Het opbouwen van dit krediet begon al in de jaren 80 met de albums van The Smiths, die stuk voor stuk bovengemiddeld goed waren.

Het solowerk van Morrissey was vanaf het begin minder consistent en constant. Onbetwiste klassiekers als Viva Hate en Vauxhall And I werden afgewisseld met veel mindere album en na 1997 werd het helemaal stil rond de Britse cultheld.

De comeback met You Are The Quarry was in 2004 glorieus, maar sindsdien stelt Morrissey mij vooral teleur en brokkelt het opgebouwde krediet langzaam af, wat nog eens wordt versterkt door onhandige of zelfs dubieuze uitspraken. Persoonlijk vind ik World Peace Is None Of Your Business uit 2014 nog het beste album dat Morrissey sinds You Are The Quarry heeft gemaakt, maar de Brit was er zelf zo ontevreden over dat het inmiddels nergens meer te vinden is.

California Son is de opvolger van het in 2017 verschenen en best aardige Low In High School en moet het vertrouwen in Morrissey weer een boost geven. Ik had er op voorhand niet al te veel vertrouwen in, want California Son is een album met louter covers. Bij eerste beluistering klonk het allemaal ook nog eens flink overgeproduceerd, maar langzaam maar zeker ben ik toch gecharmeerd geraakt van het nieuwe album van de muzikant uit Manchester.

Morrissey is altijd al een liefhebber geweest van het vertolken van songs van anderen en gooit er op het podium met enige regelmaat bijzondere covers doorheen. Ook California Son bevat een aantal bijzondere covers, waarbij werk van uit Californië opererende singer-songwriters uit de jaren 60 en 70 centraal staat.

Morrissey gaat op zijn nieuwe album aan de haal met songs van Jobriath, Joni Mitchell, Bob Dylan, Buffy Sainte Marie, Phil Ochs, Roy Orbison, Laura Nyro, Dionne Warwick, Gary Puckett, Carly Simon, Tim Hardin en Melanie en doet dat hoorbaar met veel liefde. Hier en daar schuift een gastmuzikant aan, maar in vocaal opzicht trekt Morrissey de kar.

California Son is voorzien van een behoorlijk vol geproduceerd, of zelfs overgeproduceerd geluid, dat vaak nogal braaf en zoetsappig aan doet. Daar kun je van alles van vinden, maar wat mij betreft past het prima bij de songs die Morrissey op zijn nieuwe album vertolkt. Het zijn vertolkingen die niet allemaal geslaagd zijn, want de Brit klinkt hier en daar wel erg over the top, maar over het algemeen genomen bevalt California Son me wel.

De volle, warme en zonnige klanken maken er een feelgood album van, wat nog eens wordt versterkt door de zang van Morrissey die zich laat gelden als volleerd crooner. De Britse muzikant greep op vrijwel alle albums na You Are The Quarry vaak voor uit de bocht vliegende gitaren, maar ik heb een voorkeur voor het wat zoetere geluid van You Are The Quarry en California Son.

Het levert een album op dat zich uiteindelijk niet zal scharen onder de klassiekers uit het oeuvre van Morrissey, maar het bevalt me beter dan zijn laatste paar albums, waardoor California Son het krediet dat Morrissey sinds de jaren 80 heeft opgebouwd toch weer een beetje opvijzelt. Erwin Zijleman