Miles Davis - Dark Magus (1977)

Met: Miles Davis (vervormde trompet, elektrisch orgel); Dave Liebman (dwarsfluit, sopraan- en tenorsax); Reggie Lucas, Pete Cosey (elektrische gitaar); Michael Henderson (bas); Al Foster (drums); James Mtume (percussie); Dominique Gaumont (elektrische gitaar op ‘Tatu’ en ‘Nne’); Azar Lawrence (tenorsax op ‘Tatu’ en ‘Nne’)

In de laatste drie jaar voor zijn tijdelijke pensioen (vanaf zomer 1975) bleef Miles Davis trouw aan de muzikale richting die hij met On the Corner (1972) was opgeslagen. Dat wil zeggen, minder jazz, meer door ritmes en gitaarlagen gedreven funkrock. Behalve de verschillende sessies die verzameld zijn op Get Up With It zijn er uit die tijd alleen concertopnames zoals deze, opgenomen op 30 maart 1974 in Carnegie Hall (New York).

Er valt weinig over te zeggen dat niet al bij vorige platen is gezegd. Interessant is dat de los/vaste krachten in Davis’ band nu echt goed op elkaar zijn ingespeeld, het voelt minder als los zand/ oeverloos gepriegel aan dan eerdere opnames uit deze periode. Juist dan introduceert Davis ineens twee heel nieuwe spelers, waarmee hij blijkbaar de rest van de band ook verraste op de avond van het concert: derde (!) gitarist Dominique Gaumont, die later nog wel met deze band de studio in zou duiken, en saxofonist Lawrence, voor wie dit volgens mij de enige samenwerking met Miles Davis is.

Die laatste geeft wel wat extra jazz-gevoel mee aan de laatste twee plaatkanten, wat voor mij erg welkom is. Ik vind dit prima muziek op de achtergrond, bij vlagen ook gedurfd en noisy, maar al met al voel ik er niet héél veel bij. Voor wie de latere elektrische Miles wel te gek vindt, is dit denk ik wel een absolute must hear.