Savage - Loose 'n Lethal (1983)

Ebony was zo'n typisch Engels NWOBHM label. Ze hadden onder meer bands als Grim Reaper, Blade Runner en Savage onder contract. Savage is een van de meest ruwe diamanten tijdens de NWOBHM periode, en dit album is een klassieker uit deze periode..

Savage bestond uit Chris Bradley, Andy Dawson, Wayne Renshaw en Mark Brown. Het album heeft up-tempo nummers, met de gitaar flink in de "distortion" wat een heel "smerig"en sleazy geluid geeft, en Chris Bradley zingt zijn longen uit zijn strot. en dit allemaal gekoppeld een prima produktie. "Let it loose" knalt je kamer in, en dat stopt pas bij "White Hot". Een echte achtbaan.

Het album is op vinyl uitgebracht, en veel later op CD, en beide zijn tegenwoordig moeilijk te vinden.

Niet te verwarren met Sweet Savage, de eerste band van Dio/Whitesnake/Def Leppard gitarist Vivian Campbell.

Beide zijn overigens uitstekende bands uit het NWOBHM tijdperk.

in 2008 kwam hij uit op cd meteen gekocht
dit is weer een echt nwobhm plaat
lekker dat gitaar geweld
op de 2008 staan ook nog een paar demo's uit 1980
het zijn de nummers
no cause to kill
the devil take you
back on the road
deze zijn echt de moeite waard

Dit album is opnieuw een debuutalbum en ik hoor graag debuutalbums, vraag me niet waarom. Tot op de dag van vandaag sla ik me voor de kop dat ik dit album nooit op vinyl heb gekocht. Niets kan die schande nog uitwissen.
Old school is new school, Old school is terug. Voor velen gedateerd, voor mij een feest van de herkenning. Zeer rauwe en eerlijke productie van een groep op dreef met songs die galopperen als een bende losgeslagen mustangs (deze omschrijving is de schuld van National Geographic ).
Hier hoor je het speelplezier er af spatten en dat mis ik soms op vele hedendaagse producties: het mag een beetje losser zijn. New Wave of British Heavy Metal, ja inderdaad, voor zover een vlag een lading volledig kan dekken. Het valt me meer en meer op in mijn ontdekkingsreis van de laatste weken doorheen de jaren ’80 dat men veelal verduiveld goeie gitaristen in de gelederen had. Hier kwijt Andy Dawson zich met verve van zijn taken: vette riffs en virtuoze solo’s. Lekkerste nummer is natuurlijk de opener, want deze is onnavolgbaar en krast zich onmiddellijk een plekje in de hersencellen. Dikke vette vier vaneigens en vijfde stem bij dit album wat toch weinig is.

Volgens mij staan hier teveel midtempo nummers op om vroeger genoeg mijn aandacht te trekken, maar dit is een héél lekker plaatje. Eigenlijk herinnerde ik mij alleen het openingsnummer nog goed. Kan je ook moeilijk vergeten. De zanger vond ik ook niet zo geweldig denk ik, terwijl ik die nu een van de sterke punten vind. Naast de zalige solo's en het heerlijke gitaargeluid.
Iets meer afwisseling in de nummers onderling had wel gemogen. Het moet dat zijn wat mij als snotneus al snel ging vervelen. Hoedanook, een leuke herontdekking. Nog altijd verkrijgbaar op cd trouwens. En op lp zal je goed moeten zoeken en/of veel geluk hebben.

Alsnog aanschaffen Sir, als je dat nog niet deed. En die schande is zo vergeten.

Het openingsnummer Let It Loose knalt er heerlijk uit, een uptempo nummer met een lekker smerig gitaargeluid.Cry Wolf is ook al zo`n heerlijk beuknummer een beetje in de stijl van de latere Budgie en met een lekkere solo. Berlin is mid tempo maar weer met vet gitaarwerk en heftige solo. Dirty Money is weer een stuk sneller en is zo`n typisch NWOBHM nummer en met weer een lekker rauw gitaargeluid.Ain`t No Fit Place begint kalm maar na een minuutje vallen de gitaren weer lekker in en krijgen we weer een mooi midtempo nummer met weer een te gekke gitaarsolo erin. On the Rocks kent heerlijk twin gitaarwerk en heeft een aanstekelijk refrein. The China Run en White Hot sluiten deze lekkere plaat prima af. Anno 2012 klinkt deze plaat iets gedateerd maar verder valt er weing op aan te merken.

Gisteren op vinyl in huis gehaald/gekregen. Via Hammerheart records voor een tientje. Gaat om een heruitgave maar dat mag de pret in dit geval niet drukken. Gelukkig geen extra nummers zoals demo's, edits of andere ongein. Nee, gewoon vier nummers per kant. Knallen!

Iets teveel midtempo nummers misschien maar voor de rest niets aan te merken op deze NWoBHM cultklassieker. Ik heb een gaaf tweedehandsexemplaar uit 1983 op Ebony. De prijs staat nog aan de binnenkant van de hoes geschreven (Record Collector in Antwerpen). Slechts 13 euro betaald. Nu in deze conditie op Discogs is de vraagprijs iets van een 25 euro. Maar verkopen doe ik niet. Toffe hoes ook! Veel plezier ermee vielip.

Van de drie bonustracks (demo nummers) zijn de nummers “no cause to kill” en “the devil take you” ook waanzinnig goed (the devil takes you, there he is - haha). Ik heb het hier over de cd versie, trouwens.

Voor de liefhebbers, er is een heruitgave op cd door High Roller Records. Er zit een miniposter (4x grootte van cd-boekje) bij, een cd-boekje met songteksten en extra info en er staan bonusnummers op.

Kom vanavond het bovenstaande bericht van Kronos tegen. Gek, Savage zegt me niks. Totaal gemist in 1983. Misschien omdat ik toen de middelbare school verliet en andere zaken aandacht vroegen? Al zou het kunnen dat ik Let it Loose indertijd bij Stampij van Hanneke Kappen heb gehoord, komt me vaaaag bekend voor.

Waar het me aan doet denken: in diezelfde periode had zij in haar programma een Zwedenspecial, die ik heb opgenomen op cassette. Daarin draaide ze onder meer een vroege track van Yngwie Malmsteen genaamd Merlin's Castle en iets van Silver Mountain, dat eveneens in 1983 debuteerde. Ook daar klinkt die onstuimigheid.

Het hakkende slaggitaarspel dat ik bij Savage hoor, dat was echt nieuw in die tijd. Zelfs bands als Jaguar of Raven hadden dat niet zo intens. Leuk om daar nu nog eens achter te komen, al loop ik veertig jaar achter!

Ik ken Let It Loose nog van Metallica. Deze plaat heb ik nooit gehoord eigenlijk. Thanks voor de tip

Veel metal magazines om je er attent op te maken waren er in 1983 niet. En als je op het label Ebony klikt zie je een rijtje albums waarvan je de meeste wellicht niet kent. Uit het korte stukje tekst op Discogs over Ebony Records lees je waarom.

Mooi dat er nu nog eens een deftige cd uitgave verkrijgbaar is. Hopelijk neemt HRR ook de opvolger Hyperactive eens onder handen.

Inmiddels weet ik waarom ik dit plaatje in 1983 heb gemist. Inderdaad, metalbladen waren toen schaars en moeilijk verkrijgbaar, Aardschok bijvoorbeeld stond nog in de kinderschoenen. Maar de voornaamste reden is dat hardrock/metalprogramma Stampij van Hilversum 3 was verdwenen. Ik was aangewezen op Wango Tango bij WRTL, The Friday Rock Show bij de BBC en op de woensdagmiddag had een Vlaamse zender (weet niet meer welke) een blokje voor het genre.
De buitenlandse zenders luisterde ik in krakende kwaliteit via de lange en middengolf. Dat viel niet altijd mee, soms was het onverstaanbaar. Tsja, dan kun je wat missen…

Had ik het album toen al gekend, dan had ik het als volgt in de schoolkrant kunnen recenseren:

"Zooooo hé, er zijn er maar weinigen op school die metal kunnen waarderen. Jammer voor hen, want de Engelse groep Savage heeft met Loose and Lethal een bescheiden briljantje afgeleverd waar kakkers heel wat mee missen!
Ik heb nog nooit een metalgroep gehoord die de slaggitaren zo laat hakken. Gitaristen Andy Dawson (geen familie van Steve van Saxon) en Wayne Renshaw zorgen ervoor dat de gitaren zwaarder en heavier zijn dan die van de concurrentie. Zanger/bassist Chris Bradley heeft een buigzame en krachtige stem die aan die van Jon Deverill van Tygers of Pan Tang doet denken, maar dan dieper.

De plaat opent met het snelle Let It Loose, één van de beste metalsongs die ik ooit heb gehoord met bovendien een fantastische gitaarsolo. Daarna hoor je Cry Wolf, iets langzamer maar nog steeds heavy. Eerlijk gezegd gaat Berlin na een paar draaibeurten vervelen (wel weer een flitsende gitaarsolo) maar dan komt het ijzersterke Dirty Money, dat wel het ruige broertje lijkt van Wasted van het debuut van Def Leppard.

Kant 2 opent met akoestisch getokkel, best wel even lekker. Daarna wordt ook Ain’t No Fit Place een harde en heerlijke song. On the Rocks is net iets melodieuzer, waarna The China Run en White Hot de plaat de plaat met grommende gitaren afsluiten.
Is alles dan perfect? Nee, ik noemde al dat sommige nummers wat sneller vervelen, bovendien had drummer Mark Brown van mij wel vaker zijn dubbele bassdrum mogen inzetten, de productie van Darryl Johnston is wat schel en ik mis een bandfoto op de hoes.
En toch word ik iedere keer zo blij van deze plaat! Het is nergens zo snel als bijvoorbeeld Machine Gun van Saxon en toch is dit een heavy plaat. Die gitaren, nooit eerder hoorde ik die zo zwaar en tegelijkertijd swingend. Je gaat er vanzelf van headbangen.

Ik wed dat Savage een hele grote naam gaat worden. Kakkers, bevrijd je van disco en omarm dit bandje!"

Ik denk BRT 1. In ieder geval heette het programma De Stalen Tien. Ik herinner me daarvan een cassettebandje met Mercyful Fate, Venom, Virgin Steele, Highway Chile, Trance, Hyksos, Loudness, Hawaii, Thin Lizzy en ik denk Attacker.

De Stalen Tien, leuk om daar na al die jaren nog eens achter te komen, dank Kronos! Ik denk dat het daar ook was dat ik Belgische bands als Bad Lizard (met Room of Silence), Killer (met Wall of Sound) en Acid (met Hooked on Metal) heb gehoord. Geen slecht rijtje.

[quote]RonaldjK schreef:
Inmiddels weet ik waarom ik dit plaatje in 1983 heb gemist. Inderdaad, metalbladen waren toen schaars en moeilijk verkrijgbaar, Aardschok bijvoorbeeld stond nog in de kinderschoenen.

In Aardschok was dit zelfs plaat van de maand, heel lovende kritiek. En het is ook een superplaat, heel herkenbaar trouwens Ronald, wat je schrijft over buitenlandse zenders. Ook wel weer leuk, dat geklungel met radio en cassette, tich?

Dat velen dit gemist hebben is waarschijnlijk omdat de lp's van Ebony Records minder makkelijk te vinden waren. Een kleiner Brits label dat maar een dertigtal albums heeft uitgebracht van minder bekende bands.

Het stenen tijdperk van metal: de oude mannen hier worden nostalgisch, mij incluis

De Stalen 10 kwam overigens ook langs in deze concertrecensie van Accept, maar dan raak ik wel heel off-topic.

Die dagen met al die nieuwe groepen en het langs zenders draaien op zoek naar iets van je (metal)gading: ik vond het prachtig! Fijn dat ik Savage aan dat rijtje heb kunnen toevoegen.

cover art, overigens, door garry sharpe-young, die later metal journalist werd en boek over thrash samenstelde. Hij heeft meerdere, zeer typische covers ontworpen...

"Het stenen tijdperk van de Metal", zou zo maar een uitstekende naam kunnen zijn voor een nieuw radio program, niet op de ether uitgezonden maar via, ja wat eigenlijk, daar ben ik te veel neanderthaler voor om dat bij te houden.

Er was een radioprogramma Het Steenen Tijdperk, maar dat was geen metalprogramma. Maar een goed programma over de gouden tijd van hardrock en metal zou wel leuk zijn. Volgens mij zijn er veel liefhebbers die nostalgische gevoelens bewaren aan de jaren 70 en 80.