1
Sir Spamalot (crew)
geplaatst: 23 oktober 2009, 15:36 uur
Dit album is opnieuw een debuutalbum en ik hoor graag debuutalbums, vraag me niet waarom. Tot op de dag van vandaag sla ik me voor de kop dat ik dit album nooit op vinyl heb gekocht. Niets kan die schande nog uitwissen.
Old school is new school, Old school is terug. Voor velen gedateerd, voor mij een feest van de herkenning. Zeer rauwe en eerlijke productie van een groep op dreef met songs die galopperen als een bende losgeslagen mustangs (deze omschrijving is de schuld van National Geographic
).
Hier hoor je het speelplezier er af spatten en dat mis ik soms op vele hedendaagse producties: het mag een beetje losser zijn. New Wave of British Heavy Metal, ja inderdaad, voor zover een vlag een lading volledig kan dekken. Het valt me meer en meer op in mijn ontdekkingsreis van de laatste weken doorheen de jaren ’80 dat men veelal verduiveld goeie gitaristen in de gelederen had. Hier kwijt Andy Dawson zich met verve van zijn taken: vette riffs en virtuoze solo’s. Lekkerste nummer is natuurlijk de opener, want deze is onnavolgbaar en krast zich onmiddellijk een plekje in de hersencellen. Dikke vette vier vaneigens en vijfde stem bij dit album wat toch weinig is.
Old school is new school, Old school is terug. Voor velen gedateerd, voor mij een feest van de herkenning. Zeer rauwe en eerlijke productie van een groep op dreef met songs die galopperen als een bende losgeslagen mustangs (deze omschrijving is de schuld van National Geographic
).Hier hoor je het speelplezier er af spatten en dat mis ik soms op vele hedendaagse producties: het mag een beetje losser zijn. New Wave of British Heavy Metal, ja inderdaad, voor zover een vlag een lading volledig kan dekken. Het valt me meer en meer op in mijn ontdekkingsreis van de laatste weken doorheen de jaren ’80 dat men veelal verduiveld goeie gitaristen in de gelederen had. Hier kwijt Andy Dawson zich met verve van zijn taken: vette riffs en virtuoze solo’s. Lekkerste nummer is natuurlijk de opener, want deze is onnavolgbaar en krast zich onmiddellijk een plekje in de hersencellen. Dikke vette vier vaneigens en vijfde stem bij dit album wat toch weinig is.
2
geplaatst: 29 augustus 2022, 18:32 uur
Inmiddels weet ik waarom ik dit plaatje in 1983 heb gemist. Inderdaad, metalbladen waren toen schaars en moeilijk verkrijgbaar, Aardschok bijvoorbeeld stond nog in de kinderschoenen. Maar de voornaamste reden is dat hardrock/metalprogramma Stampij van Hilversum 3 was verdwenen. Ik was aangewezen op Wango Tango bij WRTL, The Friday Rock Show bij de BBC en op de woensdagmiddag had een Vlaamse zender (weet niet meer welke) een blokje voor het genre.
De buitenlandse zenders luisterde ik in krakende kwaliteit via de lange en middengolf. Dat viel niet altijd mee, soms was het onverstaanbaar. Tsja, dan kun je wat missen…
Had ik het album toen al gekend, dan had ik het als volgt in de schoolkrant kunnen recenseren:
"Zooooo hé, er zijn er maar weinigen op school die metal kunnen waarderen. Jammer voor hen, want de Engelse groep Savage heeft met Loose and Lethal een bescheiden briljantje afgeleverd waar kakkers heel wat mee missen!
Ik heb nog nooit een metalgroep gehoord die de slaggitaren zo laat hakken. Gitaristen Andy Dawson (geen familie van Steve van Saxon) en Wayne Renshaw zorgen ervoor dat de gitaren zwaarder en heavier zijn dan die van de concurrentie. Zanger/bassist Chris Bradley heeft een buigzame en krachtige stem die aan die van Jon Deverill van Tygers of Pan Tang doet denken, maar dan dieper.
De plaat opent met het snelle Let It Loose, één van de beste metalsongs die ik ooit heb gehoord met bovendien een fantastische gitaarsolo. Daarna hoor je Cry Wolf, iets langzamer maar nog steeds heavy. Eerlijk gezegd gaat Berlin na een paar draaibeurten vervelen (wel weer een flitsende gitaarsolo) maar dan komt het ijzersterke Dirty Money, dat wel het ruige broertje lijkt van Wasted van het debuut van Def Leppard.
Kant 2 opent met akoestisch getokkel, best wel even lekker. Daarna wordt ook Ain’t No Fit Place een harde en heerlijke song. On the Rocks is net iets melodieuzer, waarna The China Run en White Hot de plaat de plaat met grommende gitaren afsluiten.
Is alles dan perfect? Nee, ik noemde al dat sommige nummers wat sneller vervelen, bovendien had drummer Mark Brown van mij wel vaker zijn dubbele bassdrum mogen inzetten, de productie van Darryl Johnston is wat schel en ik mis een bandfoto op de hoes.
En toch word ik iedere keer zo blij van deze plaat! Het is nergens zo snel als bijvoorbeeld Machine Gun van Saxon en toch is dit een heavy plaat. Die gitaren, nooit eerder hoorde ik die zo zwaar en tegelijkertijd swingend. Je gaat er vanzelf van headbangen.
Ik wed dat Savage een hele grote naam gaat worden. Kakkers, bevrijd je van disco en omarm dit bandje!"
De buitenlandse zenders luisterde ik in krakende kwaliteit via de lange en middengolf. Dat viel niet altijd mee, soms was het onverstaanbaar. Tsja, dan kun je wat missen…
Had ik het album toen al gekend, dan had ik het als volgt in de schoolkrant kunnen recenseren:
"Zooooo hé, er zijn er maar weinigen op school die metal kunnen waarderen. Jammer voor hen, want de Engelse groep Savage heeft met Loose and Lethal een bescheiden briljantje afgeleverd waar kakkers heel wat mee missen!
Ik heb nog nooit een metalgroep gehoord die de slaggitaren zo laat hakken. Gitaristen Andy Dawson (geen familie van Steve van Saxon) en Wayne Renshaw zorgen ervoor dat de gitaren zwaarder en heavier zijn dan die van de concurrentie. Zanger/bassist Chris Bradley heeft een buigzame en krachtige stem die aan die van Jon Deverill van Tygers of Pan Tang doet denken, maar dan dieper.
De plaat opent met het snelle Let It Loose, één van de beste metalsongs die ik ooit heb gehoord met bovendien een fantastische gitaarsolo. Daarna hoor je Cry Wolf, iets langzamer maar nog steeds heavy. Eerlijk gezegd gaat Berlin na een paar draaibeurten vervelen (wel weer een flitsende gitaarsolo) maar dan komt het ijzersterke Dirty Money, dat wel het ruige broertje lijkt van Wasted van het debuut van Def Leppard.
Kant 2 opent met akoestisch getokkel, best wel even lekker. Daarna wordt ook Ain’t No Fit Place een harde en heerlijke song. On the Rocks is net iets melodieuzer, waarna The China Run en White Hot de plaat de plaat met grommende gitaren afsluiten.
Is alles dan perfect? Nee, ik noemde al dat sommige nummers wat sneller vervelen, bovendien had drummer Mark Brown van mij wel vaker zijn dubbele bassdrum mogen inzetten, de productie van Darryl Johnston is wat schel en ik mis een bandfoto op de hoes.
En toch word ik iedere keer zo blij van deze plaat! Het is nergens zo snel als bijvoorbeeld Machine Gun van Saxon en toch is dit een heavy plaat. Die gitaren, nooit eerder hoorde ik die zo zwaar en tegelijkertijd swingend. Je gaat er vanzelf van headbangen.
Ik wed dat Savage een hele grote naam gaat worden. Kakkers, bevrijd je van disco en omarm dit bandje!"
* denotes required fields.
* denotes required fields.