Shining - III: Angst, Självdestruktivitetens Emissarie (2002)

Ofschoon iedereen het er wel over eens is dat Kvarvoth met zijn vijfde album de duistere harten van de negatiever gestemden onder ons definitief veroverde, is de aanloop er naartoe mijns insziens ook erg interessant om eens te belichten. Met vier albums in vijf jaar tijd maakte Shining in wisselende samenstellingen de opmaat naar dat ene suïcidale monument uit 2007. De eerste twee worpen waren diepgeworteld in bekende black metalrazernij. Met goed gevoel voor melodie en beslist niet slecht maar niettemin, nogal standaard.

Het derde album dat Angst, Självdestruktivitetens Emissarie als ondertitel meekreeg, toont flinke barsten in de zwartgeblakerde cocon waarin de automutilerende rups zichzelf opgesloten had. Met ontroerende melodieuze passages worden je gemoederen flink in de week gezet. Maar er is balans. Want op onbewaakte ogenblikken bijt het gedegenereerde beest in de cocon van zich af. Verpulverende blastpassages zijn het gevolg. Ook Kvarvoth's vocalen bevinden zich hier nog in de standaard zwartmetalen krijsen. De rand van de afgrond is in zicht maar de black metalwortels zorgen voor een stevig harnas zodat het nog aan de veilige kant blijft.

Een transparante en volle productie geven het album een fikse dosis kracht en biedt de argeloze black metaltwijfelaars een kans om ook eens over die smerige schutting te kijken. In de ontwikkeling naar het breedgewaardeerde Halmstadt is III: Angst, Självdestruktivitetens Emissarie in mijn beleving een sleutelalbum gebleken. Een goede balans tussen splijtende metal en weemoedige melodieuze stukken. Een artiest die (muzikaal gezien) volwassen wordt.

'Mörda Dig Själv' bijt Kvarvoth ons toe. U hoeft geen Zweeds te spreken om de betekenis daarvan te kunnen doorgronden. Ik doe het mooi niet, want zover ik Dante mag geloven is er in alle kringen van de hel nergens een plaats waar ik dit album nog kan beluisteren.