November - November 2nd (2019)
mijn stem
3 stemmen
Zwitserland
Electronic
Label: Gentlemen
-
A Dry Place of Smooth Stones (3:13)
-
Drifters (3:20)
-
Midnight Rain (3:41)
-
East Wind (3:59)
-
The Foehn and the Fountain (5:00)
-
Mouettes (2:35)
-
Run with the Deer (4:29)
-
The Wrong Way Home (4:06)
-
Beowa (2:52)
-
End of the Line (4:53)
0
geplaatst: 25 maart 2019, 12:51 uur
Vorige maand doorbrak het Zwitserse trio The Young Gods een stilte van negen jaar met hun nieuwe album Data Mirage Tangram. Drummer en percussionist hiervan is sinds jaar en dag Bernard Trontin. Samen met zanger en tekstschrijver Simon Huw Jones van And Also the Trees vormt hij daarnaast het project November.
Twaalf jaar geleden zong Jones een compositie van Trontin in. Direct voelde de twee de chemie en magie van het samenwerken, het resulteerde uiteindelijk in het goed ontvangen debuutalbum November. Helaas moesten we vervolgens twaalf jaar wachten op een opvolger. Het was het wachten absoluut de moeite waard.
Meteen werd ik gebiologeerd meegezogen door de afwisselende, atmosferische muzikale landschappen. In tegenstelling tot bij The Young Gods is Trontin hier voor bijna alle muziekinstrumenten verantwoordelijk. Alleen de cello in Run with the Deer en Beowa wordt bespeeld door Sara Oswald.
De intrigerende teksten zijn allen van de hand van Jones. Regelmatig zal zijn manier van declameren bij menig luisteraar Nick Cave in gedachte roepen. De chemie tussen de twee is overigens nog lang niet uitgewerkt, integendeel.
De fraaie cover is een schilderij van Ulrik Møller. Het album wordt geleverd met een verzorgd tekstboekje. Normaal gesproken neem ik uitspraken in een persbericht als “dit is een heel bijzonder album” met een grote korrel zout en voor kennisgeving aan.
In dit geval zijn ze wat mij betreft bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings terecht trots dat ze November 2nd mogen uitbrengen, want het is een prachtplaat. Het album is te koop op bijgaande link :
NOVEMBER – Gentlemen Recordings - gentlemenrecordings.com
Twaalf jaar geleden zong Jones een compositie van Trontin in. Direct voelde de twee de chemie en magie van het samenwerken, het resulteerde uiteindelijk in het goed ontvangen debuutalbum November. Helaas moesten we vervolgens twaalf jaar wachten op een opvolger. Het was het wachten absoluut de moeite waard.
Meteen werd ik gebiologeerd meegezogen door de afwisselende, atmosferische muzikale landschappen. In tegenstelling tot bij The Young Gods is Trontin hier voor bijna alle muziekinstrumenten verantwoordelijk. Alleen de cello in Run with the Deer en Beowa wordt bespeeld door Sara Oswald.
De intrigerende teksten zijn allen van de hand van Jones. Regelmatig zal zijn manier van declameren bij menig luisteraar Nick Cave in gedachte roepen. De chemie tussen de twee is overigens nog lang niet uitgewerkt, integendeel.
De fraaie cover is een schilderij van Ulrik Møller. Het album wordt geleverd met een verzorgd tekstboekje. Normaal gesproken neem ik uitspraken in een persbericht als “dit is een heel bijzonder album” met een grote korrel zout en voor kennisgeving aan.
In dit geval zijn ze wat mij betreft bij het Nederlandse label Gentlemen Recordings terecht trots dat ze November 2nd mogen uitbrengen, want het is een prachtplaat. Het album is te koop op bijgaande link :
NOVEMBER – Gentlemen Recordings - gentlemenrecordings.com
0
geplaatst: 7 juli 2019, 23:31 uur
Persoonlijk spreek het 'zuster' album The Young Gods - Data Mirage Tangram (2019) me meer aan maar deze is zeker ook de moeite waard om een paar keer te beluisteren.
Het is fijn mooi ingetogen akoestisch, Ambient, vol sfeer. De stijl van zingen van Simon Huw Jones past daar op zich goed bij maar is niet mijn favoriete zangstijl. Hij komt over als gelimiteerd in zijn zangtalent, het klinkt soms als voordracht. Hoorde dat ook wel bij een act als Tuxedomoon, alleen deze zang en muziek is meer minimaal en minder 'frivool' dan dat van de oude experimenterende New Wavers.
Het is fijn mooi ingetogen akoestisch, Ambient, vol sfeer. De stijl van zingen van Simon Huw Jones past daar op zich goed bij maar is niet mijn favoriete zangstijl. Hij komt over als gelimiteerd in zijn zangtalent, het klinkt soms als voordracht. Hoorde dat ook wel bij een act als Tuxedomoon, alleen deze zang en muziek is meer minimaal en minder 'frivool' dan dat van de oude experimenterende New Wavers.
* denotes required fields.
* denotes required fields.