Lambchop - Is a Woman (2002)

Iedereen zal op zijn tijd wel associaties hebben bij het luisteren naar muziek die wat met hem/haar doet. Ik heb dat ook. Niet vaak, maar zo af en toe komt het voor.

Lambchop heb ik pas leren kennen door zijn laatste album Damaged, wat een groeibriljant bleek te zijn en uiteindelijk terecht kwam in mijn top 10 over 2006.
Dat ik daardoor nog heel wat in te halen heb blijkt ook door beluistering naar dit album.

En dan nu die associatie: dit album staat voor mij gelijk aan de kleur wit. Het klinkt zo puur dat het soms gewoon pijn doet zo mooi. Geen geforceerde mooidoenerij maar oprechtheid in zijn meest simpele vorm.
Saai vind ik het zeker niet en eigenlijk vind ik termen als 'kaarsje, wijntje' dit album geen recht doen.
'Kaarsje, wijntje' is Norah Jones (en daar is helemaal niks mis mee: heerlijk zelfs), maar dit gaat zo veel verder.....

Het hele album is als een bloem in de lente; nog helemaal dichtgevouwen.
Na verloop van tijd opent het zich heel langzaam en vangt met zijn verse blaadjes de eerste zuchtjes lente-wind op. Vervolgens komt het, stevig in de grond verankerd, tot volle bloei in de zomer en geeft het al zijn kleur prijs.
In dat stadium verkeer ik nu en daardoor geniet ik met volle teugen van deze cd en is de tweede associatie gegeven.
Dat het nooit meer winter zal worden


This Corrosion is één van mijn favoriete nummers ooit dus dan kan het alleen nog maar fout gaan als er een cover van gemaakt wordt.
Niet bij Lambchop: deze versie vind ik heel erg mooi en daar kan ik op heel andere wijze van genieten als van het origineel.