Patti Smith - Dream of Life (1988)

Patti Smith heb ik vanaf het begin van haar muzikale loopbaan gevolgd, Een eigenzinnig musicus met groot gevoel voor pathetiek en sfeer. in de eerste jaren leverde dat indrukwekkende albums op met Singles die nadien altijd overeind bleven staan als een markeringspunten in de tijd (Because the Night, Frederick, Dancing Barefoot).

Haar eerste schreden voerden haar ook naar CBGB, de duistere club in New York waar meerdere New Wave acts hun oorsprong vonden (o.a. Talking Heads, The Ramones, Television, Blondie). Binnen deze categorie nam Patti Smith zich een speciale plaats toe, ze was fel, redelijk aanmatigend en arrogant, stelde zich soms boven de anderen. Dat leverde soms fricties op die in de loop verjaren wel verdampten.
De artiesten uit die pittige tijd in de jaren zeventig delen toch het New York met de macabere, desolate sfeer die er toen hing, maar die ook aanzette tot grote creativiteit.

Later trok dat wel bij, haar leven is zeker geen 'path of roses' geweest en zij is in staat gebleken om haar droevige periodes om te zetten in hoogstaande artistiek zeer verantwoorde albums. Waarvan het vaak genoemde Gone Again, misschien wel het meest treffende is. Maar soms ging de aangeboden zwaarmoedigheid mij wel tegen staan en nam ik het materiaal gedoseerd tot mij.

Dit ervaar ik als een van haar 'lichtere' albums, zeker niet oppervlakkig, allesbehalve zou ik willen zeggen. Maar een aantal nummers op het album straalt een positiviteit uit, die we niet vaak tegen komen bij La Smith. People Have The Power, vind ik een uiterst krachtige song, met een stevig statement, het nummer verveelt mij nooit. Verder op dit album twee parels die vaak onderbelicht blijven in haar oeuvre: Paths That Cross, echt indrukwekkend en The Jackson Song, geschreven als lullaby voor haar toen kleine zoontje, maar een nummer met eeuwigheidswaarde.

Patti Smith, 77 inmiddels, kan terugkijken op een indrukwekkende collectie albums die ze heeft gemaakt en ik hoop dat er nog toevoegingen bijkomen. Want het blijft een bijzondere bloem langs de kant van de muzikale weg.

wellicht het meest toegankelijke album van voormalig punk diva Patti Smith. de rauwe randjes van de albums uit haar begintijd ontbreken inderdaad en maken plaats voor een meer commerciële sound of wat daar ook voor door mag gaan en dat bevalt mij persoonlijk prima.

zij schreef alle 8 songs samen met haar man Fred "Sonic" Smith (R.I.P. 4-11-1994) voormalig gitarist van de legendarische rockband MC5, met wie zij 2 kinderen heeft Jackson Frederick en Jesse Paris.
ben niet bekend met de 2 bonus tracks van dit album.

de album opener is het strijdbare, opzwepend rockende "People Have the Power". "Up There Down There", "Dream of Life" met een prominente drumpartij van Jay Dee Daugherty en "Where Duty Calls" met de helaas zeer actuele tekst over de gekte van religie en oorlogen "Voice of the Swarm, we follow we fall, some kneel for priests, some wail at walls, flag on a match head, God or the law, and they'll all go together, where duty calls".

een nummer dat net als het stevig rockende up-tempo "Looking For You" nog het meest als de oude Patti Smith klinkt maar dan wat minder rauw uitgevoerd.

hier staan een 3-tal meer ingetogen nummers tegenover met o.a. de fraaie ballad "Going Under". eens met Roxy6 dat de 5 sterren nummers bestaan uit de schitterende melodie van "Paths That Cross" intens, meeslepend door haar gezongen met fraaie backing vocals van Andi Ostrowe en het breekbare, lieflijke "The Jackson Song" o.a. met cello en harp uitgevoerd dat zij schreef voor haar zoontje. een ontroerend miniatuurtje van verstilde pracht dat je als luisteraar niet onberoerd laat.

onvergetelijk is Patti Smith's cover van Bob Dylan's "A Hard Rain's A-Gonna Fall" tijdens de uitreiking van de 2016 Nobel prijzen in Stockholm. zij moest toen halverwege het nummer overmand door emoties stoppen met zingen. voor de liefhebber is dit te vinden op YT.

Album werd geproduceerd door Fred Smith & Jimmy Iovine
Recorded at The Hit Factory, N.Y.C. and at A&M Studios, Los Angeles (track 1)

Fred "Sonic" Smith: guitars
Richard Sohl: keyboards
Jay Dee Daugherty: drums
Gary Rasmussen, Kasim Sultan, Bob Glaub: bass
Hearn Gadbois, Sammy Figueroa, Crusher Bennett: percussion

"Above the clouds rests the future, May you dream, filled with life"