Chris Robinson Brotherhood - Servants of the Sun (2019)

Geen onaardig album dit,met ook nog een best een origineel geluid.Een combinatie van kwaliteitspop en bluesy soft rock waarop blijkt dat Chris Robinson nog steeds een prima zanger is.Iets wat ie vooral op Let It Fall en The Chauffeur's Daughter laat horen.
Wel had voor mij de (scheurende) rock gitaar een wat prominentere rol in de sound mogen krijgen want nu klinkt Servants of the Sun wel erg lichtvoetig en heb ik er na een half uur wel even genoeg van.
Misschien dat een aantal draaibeurten dit album nog wat opwaarderen maar voorlopig hou ik het bij ruim voldoende.Een aantal lekkere heavy rockers hadden wat dat betreft wonderen kunnen doen bij de nieuwste van de Chris Robinson Brotherhood .

Daar is the Chris Robinson Brotherhood gelukkig weer wat mij betreft. Dit keer met een plaat die veel meer een pop geluid heeft, en dat is toch prima voor de broodnodige afwisseling. Natuurlijk en gelukkig horen we nog genoeg blues en vleugjes country door alle muziek heen. Die muziek is weer uitermate verzorgd: Chris zingt erg goed, de band speelt uitstekend met dit keer een nog iets grotere rol voor de synthesizer. Soms hoor je zelfs wat Steely Dan geluiden, zoals op Venus In Chrome.

De songs zijn goed, gelijk al de eerste drie: de fraaie opener Some Earthly Delights, het mooie Let It Fall en het lekkere Rare Birds. Vermeldenswaard is zeker ook nog The Chauffeur's Daughter. Verder was ik nog zo gelukkig om een exemplaar van het 'Red/Orange Arctic Swirl' vinyl te pakken te krijgen. Dat ziet er toch weer mooi uit!

Goede laatste (voorlopig?) plaat van CRB. Voor mij blijven Big Moon Ritual en Barefoot in the Head de beste CRB albums. Al eerder gezegd: de plaat heeft een poppier geluid. Zo vind ik de nummers Dice Game, Venus in Chrome en Stars Fell on California heerlijke nummers. Maar voor mij is A Smiling Epitaph het allermooiste nummer. En ook wel één met een dubbel gevoel vanwege de voortijdige dood van Neal Casal.