Candlemass - King of the Grey Islands (2007)

Nou, dat is toch weer een lekkere stap beter dan de s/t van jaren eerder. Wie onze Solitude Aeturnus-marathon nog heeft gevolgd, zal het zijn opgevallen dat ik buiten de eerste twee albums geen echte fan van die band ben geworden, maar Rob Lowe als zanger blijft toch altijd een genot om te horen. King Of The Grey Islands heeft in ieder door zijn stem een flinke scheut energie erbij die weer voor een portie mystiek zorgt die al een tijdje weg was in de sound van de band. Helemaal op songs als Of Stars And Smoke, Destroyer, Man Of Shadows en Embracing The Styx komt die duistere sprookjessfeer van de eerdere albums weer goed naar voren. Devil Seed vind ik nog ietwat saai, maar voor de rest heb ik op het songmateriaal eigenlijk ook niets aan te merken. Sterker nog, de afsluitende track roep ik hierbij uit tot mijn nieuwe Dark Souls soundtrack. Een ijzersterke terugkeer!

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Tales Of Creation
3. King Of The Grey Islands
4. Chapter VI
5. Nightfall
6. Dactylis Glomerata
7. Candlemass
8. From The 13th Sun
9. Ancient Dreams

Ik kan me voorstellen dat het vertrek van Messiah Marcolin niet bepaald als een goed voorteken ontvangen is. Niet de originele zanger, maar wel een die het gezicht van de band bepaalde tijdens de hoogtijdagen. Ik was nog geen fan toen hij voor de tweede keer vertrok, maar als ik dat wel was, zou ik toch wel bezorgd worden. Dat Candlemass vervolgens Robert Lowe in huis haalt, is wel echt een meesterzet. Hij tilt het toch wel wat matige Solitude Aeturnus echt naar een hoger niveau. Dit album laat horen dat toch bij vlagen nog zwalkende Candlemass eigenlijk niet zonder een frontman van het kaliber Lowe kan.

King of the Grey Islands is in elk geval een grote stap richting het oude geluid. Dit is weer epische doom, al is de kwaliteit niet zo hoog als twintig jaar eerder/ Het is zeker niet slecht. Op sommige momenten verliest het zichzelf wat in saaiheid, maar hier en daar maakt de muziek wel degelijk indruk. Ik vraag me af of het met Messiah ook gelukt zou zijn. Lowe is echt de smaakmaker hier. Het is een lekker heftige plaat, maar ik blijf toch zweren bij die prachtige, theatrale stem van Lowe. Dit album is vooral een goede terugkeer. Fijn dat Candlemass weer meedoet, al strijdt het hier nog niet om de prijzen.

Tussenstand:
1. Epicus Doomicus Metallicus
2. Nightfall
3. Tales Of Creation
4. Chapter VI
5. King of the Grey Islands
6. Dactylis Glomerata
7. Candlemass
8. Ancient Dreams
9. From The 13th Sun