Jon Anderson - 1000 Hands: Chapter One (2019)

Leuk dat er weer eens een solo album van Jon Anderson uitkomt. Hij wordt hierop bijgestaan door een aantal van zijn oude Yes collega’s en op sommige tracks is dat duidelijk te horen. De cd doet me zo nu en dan denken aan ‘Anderson Bruford Wakeman Howe’ uit 1989 en dat is goed wat mij betreft. Helaas worden die momenten afgewisseld met nummers die gaan irriteren en/of waar Anderson’s stem te drammerig wordt. Na de eerste luisterbeurt en de nodige skipmomenten 2 sterren maar daar doe ik nu een halfje bij.

Jon Anderson is een oude rot in het vak. De inmiddels 74 jarige zanger begon zijn muziek carrière eind jaren ’60 in de symfonische rockband Yes, waarin hij, met een kleine hiaat van eerst 3 en later nog een keer 2 jaar, tot 2004 deel van uit maakte. Met deze band maakte hij klassieke symfonische albums als “THE YES ALBUM” (1971), “FRAGILE” (1972) en “CLOSE TO THE EDGE” (1972) en scoorde hij een Amerikaanse nummer 1 hit met het van “90125” afkomstige “OWNER OF A LONELY HEART”. Maar Anderson heeft een bredere interesse in muziek, getuige zijn succesvolle samenwerking met de Griekse toetsenvirtuoos Vangelis. Met hem maakte hij als Jon & Vangelis in totaal 4 albums, vol met elektronische pop. In Nederland scoorde het duo 2 Top 40 hits, “I HEAR YOU NOW” in 1980 en “I’LL FIND MY WAY HOME” in 1982. Ook bracht de in Accrington, Lancaster Engeland geboren Anderson diverse solo albums uit. Zijn albums laten ook diverse stijlen horen, soms progressief, folky en rock, dan weer poppy en zeer toegankelijk. Hij scoorde zelfs 2 Top 40 hits in Nederland, het van “ANIMATION” afkomstige “SURRENDER” en het erg poppy “HOLD ON TO LOVE”, afkomstige van “IN THE CITY OF ANGELS” uit 1988. Zijn laatste album stamt uit 2011, “SURVIVAL & OTHER STORIES” en het heeft dus 8 jaar geduurd alvorens hij genoeg materiaal had voor een nieuw solo album. Dat is “1000 HANDS: CHAPTER ONE” geworden, waarbij de eerste songs al in de jaren 90 gestalte kregen. Met medewerking van een keur aan muzikanten, zoals Yes leden Chris Squire (hij overleed in 2015) en Alan White, Journey toetsenist Jonathan Cain, Jethro Tull zanger en fluitist Ian Anderson en de Tower Of Power horns, heeft hij ruim 50 minuten nieuwe songs op plaat gezet. Zijn stem is nog steeds even krachtig en aanwezig. Het lijzige, hoge geluid drukt een stempel op de muziek en het is een stem waar je van houdt, of je vindt het verschrikkelijk. De muziek op “1000 HANDS: CHAPTER ONE” schreef hij over een periode van meerdere jaren en laten de diversiteit van Jon Anderson goed horen. Pop met vreemde ritmes en een indrukwekkend gospelkoor in “FIRST BORN LEADERS”, Yes achtige symfonische rock in “ACTIVATE”, een wel erg simpel vrolijk deuntje in “MAKE ME HAPPY”, een mooie ballad “I FOUND YOU” en het licht jazzy klinkende titelnummer. Zijn min of meer gedwongen afscheid van Yes heeft hem niet uit de schijnwerpers gehaald. Hij is/was met meer projecten bezig, zoals met Roine Stolt, Rick Wakeman en Trevor Rabin. Wat daar ook nog uit voort gaat komen, moeten we afwachten. Tot die tijd kunnen we met plezier en bewondering luisteren naar “1000 HANDS: CHAPTER ONE”, in afwachting op nummer 2.

Moeizame zit, voor een oude Yes-liefhebber.
Ook voor de doorgewinterde luisteraar van Jon Anderson albums blijft de magie, van één compact luisterbaar album zónder wereldmuziek, hiphop en andere randverschijnselen in de muziek ook nu onthouden.

Animation uit 1982 is nog een album uit één stuk.
Maar wie snakt naar een ouderwets prog album met opwindende muziek, lange stukken van gitaar en orgel komt wederom teleurgesteld thuis.

Ik weet niet wat Jon Anderson precies tegen zijn roots heeft, maar solo weet hij nog maar zelden te boeien. Alleen wat spaarzame momenten.