Sammy Hagar & The Circle - Space Between (2019)

Op Album nummer 26 en na slechts 71 lentes heeft Sammy besloten een heus concept album te gaan schrijven. Mid paced songs die door Jason Bonham van een stevig fundament worden voorzien. Natuurlijk is Michael Anthony er ook weer bij evenals Vic Johnson.
Het verhaal is geen vrolijk sprookje dus verwacht geen i cant drive 55.
Trust fund baby is de eerste up tempo rocker en heeft dezelfde riff als Montrose's I got the Fire.

Puik album! Ik had er op de één of andere manier niet zulke hoge verwachtingen van maar ik wordt aangenaam verrast. Grootste pluspunt is dat je zonder de muzikanten te zien kunt horen dat ze volop genieten van wat ze aan het doen zijn. De spelvreugde en het plezier spatten er vanaf! Als je dan op youtube de beelden erbij zoekt dan wordt dit alleen maar versterkt en verschijnt er automatisch een lach op je gezicht. Fantastisch om te zien en het brengt me gelijk terug naar de optredens van Chickenfoot die ik heb gezien. Ook daar spatte het plezier vanaf. Komt voornamelijk door de chemie tussen Hagar en Anthony volgens mij. Zet die 2 in elke willekeurige band en het is feest! Muzikaal bieden ze niks nieuws. En dat is maar goed ook vind ik. Van deze gasten wil je toch alleen maar dit soort muziek horen?! Verder valt me wederom op wat een goede gitarist Vic Johnson eigenlijk is. Hij is uiteraard geen Eddie Van Halen maar aan de andere kant; wie wel? Johnson speelt de pannen van het dak en heeft een prettige sound en stijl. Bonham doet wat ie altijd doet namelijk geweldig drummen. Ik durf te beweren dat hij stiekem op hetzelfde niveau staat als z'n illustere vader. Zal wel vloeken in de kerk zijn volgens sommigen maar dat is dan jammer. Het enige wat de heren nu moeten doen is naar Europa komen en ons blij maken met live shows. Kom maar op!

Het eerste studioalbum van de gelegenheid (?) formatie met Vic Johnson Michael Anthony en Jason Bonham.
The circle geeft aan dat voor Sammy de cirkel rond is: zijn tijd bij Montrose en Van Halen, zijn solowerk aangevuld met zn inspiratiebron Led Zeppelin. Hij tourde met de band om al zn geliefde nummers nog eens live ten gehore te brengen. Dat gaf mij nog s het idee dat Chickenfoot niet dood was maar naar mate de tijd vordert geloof ik daar niet meer in.
Anyway, Space Between is een behoorlijke tegenvaller, zeker omdat het met zoveel tamtam werd aangekondigd. Sam zegt dat het een concept-album is: een mentale, emotionele en psychische ervaring zoals hij zelf zegt.....nou das een mondvol voor iets wat voor mij een dikke vette ? voor overblijft.
Het zijn 10 nummers waarvan er 3 niet "af" zijn voor mijn gevoel; Devil Came To Philly lijkt me meer een intro tot... Full Circle Jam is inderdaad een jam zonder kop of staart en de afsluiter lijkt dan weer een outro..nha dat klinkt in ieder geval wel concept-isch.. Trust Fund Baby en Affirmation zijn de beste nummers van de plaat die ver boven het erbarmelijke niveau uitsteken.
Als ik het concept doorheb, voor nu lijkt het voor mij dat het om geld draait in deze wereld, zou het kunnen dat ik het album beter ga waarderen. Maar muzikaal is het wel heeeel mager.

Je kunt ook alles tevéél willen analyseren. Niet zo moeilijk doen joh! Muziek is in eerst instantie toch gewoon bedoeld om op te zetten en lekker van te genieten?! Nou, dat is dus precies waarmee je bij dit album gebeiteld zit. Gewoon opzetten en genieten van de bevlogenheid, gedrevenheid, het spelplezier en de geweldige vibe die dit heerlijke album kenmerkt.

vindt je dat ik het teveel doe?.. hmmm... ok. Bij albums die retegoed zijn kan je inderdaad er nog van alles op aanmerken maar als iets goed is dan ben je eerder klaar dan wanneer iets minder of echt slecht is.

Maar ik geniet dus niet zo van dit album. Bevlogenheid zit er zeker nog wel in ja... maar er is wel wat meer nodig dan dat. Ik vind sowieso dat Sammy beter tot zn recht komt in een rockband dan solo. Hagar is werelds in Montrose, Van halen en Chickenfoot. Maar daarbuiten is het allemaal een stuk minder. Alhoewel de eerste soloplaten na de break met VH wel van beter niveau zijn.

Ik bedoelde het meer in het algemeen eigenlijk. Een paar maten van me kunnen er ook wat van namelijk. Aan de ene kant best leuk en, eerlijk is eerlijk, doe ik er zelf ook (te) vaak aan mee; maar blijven doorzagen over een bepaald album of band. Kan best leuk zijn maar mij bekruipt nadien vaak het gevoel dat we (weer) te ver zijn doorgeslagen in het analyseren. Maar ja, waar ligt die grens dan hè?!
Ik heb ook vrienden die minder met muziek bezig zijn en op een gegeven moment iets roepen als; joh, zet gewoon op en luister er naar. Vind je iets goed, dan vind je het goed. Zo niet, jammer dan. En eerlijk gezegd is dat soms best een verfrissende insteek.
Terug naar dit album; ik geniet hier dus met volle teugen van. En inderdaad; er is iets meer nodig dan bevlogenheid of spelplezier. En dat hoor ik hier in de vorm van klasse songs. Maar ik snap ook dat dat weer heel persoonlijk is.

Uiteindelijk zitten we toch hier op deze site om het te beoordelen/analyseren?
ik steek hier op deze site ook nog wat van op en daarnaast is het ook leuk om te "ouwehoeren" over muziek

Er is inderdaad veel spelplezier te horen op dit album van Hagar en co, maar we moeten wel eerlijk blijven, dit spelplezier kan niet verhullen dat de songs magertjes zijn. En daarom toch een teleurstellende plaat. 2 sterren

De songs staan als een huis juist! Dat is het grote verschil met andere meer recente albums van Hagar. Juist op dit album haalt hij alles uit de kast. Top album.

De zogenoemde supergroepen: ik kan er meestal niet veel mee omdat ze te vaak vergeten dat een sterke compositie de basis is, niet de spelvaardigheid. Verstandig van Sammy Hagar en The Circle om na live-coverdebuut At Your Service vier jaar de tijd te nemen voor eigen werk, wat zich uitbetaalt in een plaat met sterk werk.

Een langzame prelude genaamd Devil Came to Philly trapt af, waarna het lekker losgaat bij Full Circle Jam (Chump Change). Daarna midtempo met een vleugje blues in Can't Hang, fijn dat Hagar en Vic Johnson hier tevens akoestische gitaren gebruiken. Dat gebeurt ook in de wat saaie ballade Wide Open Space, waarna Free Man robuust rockt, het tweede uptempo nummer en geschreven door drummer Jason Bonham.

In popsfeer maar met lekkere shuffle en weer net iets sneller is Bottom Line. No Worries heeft een vrij cleane gitaar én de koortjes van Michael Anthony: stevig maar niet heavy én uptempo: heerlijk zomers, passend bij het weer van vandaag.
In Trust Fund Baby herken ik zowaar de Sammy Hagar van vóór Van Halen. Het kan zich meten met zijn felste solowerk uit de jaren 1977 - 1984, nummers als Urban Guerilla ('77), Red en Transam. Voor het eerst sinds VOA ('84) hoor ik Hagar op deze rechttoe manier knallen!
Met de synthbas in Affirmation klinkt iets van de periode Van Hagar terug, alweer een sterk en vlot nummer. Dan volgt het laatste "chapter", zoals de nummers worden genoemd. Hey Hey (Without Greed) vormt een kalm slot van het verhaal.

Ja, verhaal. Een sticker op de hoes vertelt ons dat dit een conceptalbum is, het beste in zijn geheel te beluisteren. Maar wat is dan dat verhaal?
Gelukkig geeft de red rocker uitleg in deze fraaie film van 36 minuten. Over zijn carrière, keuzevrijheid of juist gebondenheid, geld en de muziekindustrie met daarin veel geldzwijntjes. Met fragmenten van de nummers tussendoor op volgorde van de tracklist. Meer uitleg in dit interview.

Maar vooral is dit een verzameling sterke liedjes, op vinyl en cd verschenen.