Sweet Oblivion feat. Geoff Tate - Sweet Oblivion (2019)

Benieuwd wat dit gaat geven gezien de omschrijving van het label: https://www.frontiers.shop/new-releases/878/sweet-oblivion-feat.-geoff-tate-sweet-oblivion-feat.-geoff-tate-cd-jewelcase.

Alsook de eerste tonen: Sweet Oblivion (feat. Geoff Tate) - "True Colors" (Official Music Video) - YouTube.

Beter dan we de laatste pak hem beet 25 jaar van Geoff Tate gewend zijn zullen we maar zeggen. Het eerste nummer althans. Ben Benieuwd.

Een tweede nummer werd onlangs ook vrijgegeven. Het lijkt op een goedkoop nostalgie plaatje, maar ik hoop dat er verder ook wat avontuurlijkere nummers op staan. Natuurlijk wel fijn dat Geoff Tate weer wat reputatie kan op doen bij het grotere publiek door zijn bijdragen aan Avantasia en dit project.

Sweet Oblivion (feat. Geoff Tate) - "Sweet Oblivion" (Official Audio) - YouTube

Een derde voorproefje: Sweet Oblivion - "Hide Away" (Official Audio) - YouTube.

Een avontuurlijk album kan je dit niet noemen. Maar Tate is goed bij stem en de nummers zijn prima. Ik beleef hier al meteen meer plezier aan dan die laatste van Queensrÿche.

Simone mularoni , de Italiaanse gitarist van DGM en Carved heeft een album gecomponeerd in de stijl van Queensryche in opdracht van het platenlabel. Wie beter kan dan de vocalen verrichten dan original gangster Geoff Tate.
Dat Mularoni een potje gitaar kan spelen liet hij al horen op het goed gewaardeerde progpowermetal plaatje DGM - The Passage (2016) . En dat Tate het zingen nog niet is verleerd bewees hij op het eerder dit jaar uitgekomen Avantasia - Moonglow (2019) .
De composities dan. Loopt het tweetal in de valkuil dat het als een herhalingsoefening of als vergane glorie aanvoelt? Gelukkig niet. Hoewel de titeltrack wel erg aan een voormalig QR track doet denken voelt de rest toch best fris en fruitig aan. De originaliteitsprijs ging al met het doel van de plaat overboord dus daar kan ik niet over zeuren. Extra keys zijn toegevoegd om het meer in Mularonies straatje te laten passen denk ik, de DGM fans moeten immers ook bekoord worden.
Ja, het is zeker een plaatje wat meer speeltijd zal krijgen. De standaard steriliteit van Frontiers riffs proberen we maar even te negeren.

Heb deze nu meerdere malen geluisterd, en hoewel het zeer degelijke, goed in het gehoor liggende hard rock à la 1988 Queensrÿche is, vind ik het ergens toch een teleurstelling. Geoff Tate heeft hier duidelijk niet aan meegewerkt qua artistiek oogpunt en je voelt gewoon dat hij zich een beetje verveelt. Been there, done that. Neemt niet weg dat hier toch een paar hele sterke nummers op staan en dat het hier en daar lekker fel uit de hoek kan komen. Voor mij is de laatste van Queensrÿche absoluut meer een genot om naar te luisteren qua spelplezier en experiment, maar dit is ook leuk. 'Ook leuk' is niet wat ik wil zeggen bij een plaat waar Geoff Tate op zingt.

Tate says: "I was approached by Frontiers to do this record and am pleased I took this chance. It's an album filled with fun..." (Blabbermouth)

Het album is echter geheel geschreven door Simone Mularoni. Tate heeft hier niets bijgedragen aan het schrijfproces. Uiteraard zal hij niet publiekelijk gaan zeggen dat hij dit niks vindt. Ik denk ook niet dat hij dat vindt. Hij zal het wel prima vinden. Frontiers benaderde hem voor dit album, en hij hoefde er weinig voor te doen, maar mag wel met de eer strijken. (Het boekje heeft bijvoorbeeld alleen maar foto's van Geoff Tate, en niet van de overige bandleden.) Maar wat ik bedoel is wat ik hoor; Tate op de automatische piloot. Op zich niets mis mee, maar mij valt het wel op.

Simone Mularoni is toch niet blij met het resultaat van Geoff Tate. Na het inzingen van de songs bleek de hele structuur van de nummers anders. Zanglijnen, toevogen van keyboards ed. (althans volgens een artikel in de nieuwe Aardschok). Sindsdien is er ook geen contact meer geweest tussen Mularoni en Tate.

Dus ergens heeft Geoff dus indirect invloed op het album.

Interessant! Klinkt wel een beetje vaag. Ik ga eens kijken of ik dat artikel kan vinden. Dank voor de tip!

Een redelijke plaat met een aantal lekkere nummers. Wel raar als je dan het interview met die Simone Mularoni leest in de Aardschok over het tot stand komen van de plaat. Tate die de nummers terugstuurde en had herbewerkt met hiphop invloeden en allerlei rare effecten. Om vervolgens kwaad te worden op de suggestie van de gitarist dat de originele versies toch commercieel gezien beter waren. Uiteindelijk schijnt Tate de zang in zijn tourbus te hebben opgenomen waarna er nog flink gesleuteld moest worden om alles een beetje goed te laten klinken. Tja een vervolgalbum wordt lastig wellicht.

Ondanks dat het niet leek te boteren tussen Simone Mularoni en Geoff Tate is vandaag de opvolger aangekondigd door Frontiers. Ik vind het in ieder geval leuk dat Tate af en toe nog wat op blijft nemen.

Ook dit komt binnenkort uit (heeft niets met dit album te maken maar ook nieuw werk van Geoff Tate):

Two Trajectories - YouTube