Ralph de Jongh - Quantum (2019)

2017 was een memorabel jaar voor Ralph de Jongh, hij trouwde niet alleen met zijn lieftallige Moon, maar bracht ook vier albums uit. Hieronder bevonden zich het imposante drieluik Dancing on a Volcano en Breath of Live, het dubbelalbum waarop hij een bijzondere chemie heeft met de fantastische Poolse violiste Ewa Pepper.

Vorig jaar hield Ralph zich tamelijk koest, maar is nu terug met Quantum, een box bestaande uit vier cd’s, met daarop maar liefst tweeëndertig nieuwe nummers, samen goed voor ruim vijf uur muziek. Het album werd in slechts drie dagen tijd opgenomen.

Bijna alles ontstond ter plekke in de studio en de andere muzikanten mochten naar believen de songs invullen. Twee songs werden eerder, begin 2018, opgenomen, On the Dancefloor en On the Rolling Wave. Hierop zijn naast Ralph, zijn Alkmaarse vrienden Almar Fernhout, Leon van Etten en Michel ten Hoope te horen. Eind januari kwam het trieste nieuws dat laatstgenoemde plotseling was overleden.

De overige liedjes zijn ingespeeld door bassist Nico Heilijgers, drummer Marcel Wolthof en zangeres Moon Anderson. Dus alles in een zeer sobere bezetting. Deel een getiteld Best of Quantum opent met het langste nummer, School, speelduur bijna achttien minuten.

Het tekent de eigenzinnigheid van Ralph. Een meer commercieel ingesteld muzikant had zeker als opener voor een korter en beter in het gehoor liggend nummer gekozen als bijvoorbeeld het uptempo Message. Dit nummer werd trouwens wel op 2 maart de eerste officiële single. Een liedje in de beste Stones traditie en zo staan er genoeg op het album.

Naar het einde toe staan op de eerste cd een aantal bijzonder fraaie ballades, die me nog beter bevallen. Zoals bijvoorbeeld het heerlijk relaxte Fly, waarop de schilderende bassist, of misschien beter gezegd, bassende schilder Nico Heilijgers excelleert. Ben je trouwens niet bekend met zijn schilderijen, zijn website is absoluut een bezoekje waard!

De overige drie cd’s vormen samen Uncensored, waarop ook een aantal nieuwe nummers te horen zijn en een aantal andere versies van bepaalde nummers. Je hoort hier muzikanten die heel relaxt en volledig op hun gemak voelen in de studio, hetgeen het eindresultaat zeker ten goede komt.

Ralph de Jongh is gelukkig weer terug en hoe! Op zijn website is het album reeds te bestellen en hier kun je zijn concertdata terugvinden. De officiële cd-release was op 2 maart in Maloe Melo in Amsterdam.

Ja, is alweer even geleden dat dit album uit kwam. Ikzelf zat een beetje in een crisis waardoor ik lange tijd niet alles meekreeg. Maar ik heb de schade ingehaald. Wat heeft Ralph toch weer een staaltje vakwerk afgeleverd zeg. De blues is weer nadrukkelijk aanwezig, nadat de vorige albums wat meer rock georiënteerd waren. Daar doe je Hendrik een enorm plezier mee natuurlijk, maar blues of geen blues: Ralph geeft alles, op elke seconde van de plaat voel je de intensiteit, de energie, de passie. Wat toch ontzettend jammer dat hij zo weinig liefhebbers heeft hier op de site. Er zijn niet veel artiesten in Europa met een vergelijkbare kwaliteit, maar Ralph moet het nog altijd met kleine zalen doen. Onbegrijpelijk. Het zou dik verdiend zijn als Ralph volgend jaar een podium in Grolloo krijgt. Quantum is weer urenlang genieten geblazen. Zekerheidje in mijn top 10 van dit jaar.

Intussen is nog het bijzonder fraai live-album Bluezy uitgekomen en 26 oktober komt een nieuw album uit, Roadtrippin. Vier cd's met ieder een dik uur muziek.

Dat is uiteraard helemaal leuk. Toch wil ik hier wel iets over zeggen. Al die dubbelaars, 3 dubbelaars, live albums zijn leuk en aardig. Wel is het zo dat nummers op deze manier niet snel blijven hangen. Ik vind zo'n schijfje als Ill daarom ook veel meer waarde hebben. Niet alleen omdat het zo persoonlijk is, maar dan blijft het wat compacter en intiemer. Dus van mij mag hij hierna qua releases best even wat dimmen. Ik ben druk bezig met deze nieuwe release en dan zeg jij dat er dit jaar nog weer 4 uur met nieuw materiaal uitkomt. Dat hij het zelf allemaal onthoudt....... Maar van mij mogen al die Stones ripp offjes, zoals Mad, mad , mad en Boy, boy, boy wel met 3-kwart teruggebracht worden. Ralph heeft inmiddels allang bewezen dat zijn eigen stijl kwalitatief tot de beste van Europa behoort.

Dancing on a Volcano was voor mij net te behappen. Ben het wel met je eens dat 4 cd's met zo'n 5 uur muziek wel erg veel van het goede is. Mijn eerste indruk is dat het nieuwe album me beter zal gaan bevallen dan dit album.

Ben nog even aan het uitbuiken na de ordinaire schranspartij van afgelopen avond. Lekker biertje erbij. Nadat ik gisteren La Chouffe heb afgetest, gewoon een ordinaire flesje Heineken gepakt. Ja dat Nederlandse standaardbier is dan ineens heerlijk. En dit album maakt het plaatje helemaal compleet. Het heeft heel lang geduurd voor dit 5 uur durende epos in zijn geheel landde, maar oi oi oi wat is dit toch geweldig zeg. Helemaal daar waar de blues het diepst gaat en dat is gelukkig op vrij veel nummers het geval. Ik verhoog hem op de valreep naar 4,5 dik verdiende sterren en ik wil iedereen hier op MM oproepen Ralph de Jongh in 2020 wat vaker aan te klikken op jullie streamingsdiensten. Of ga eens bij een optreden kijken, hij treedt zo vaak op dat je meerdere malen per jaar de kans krijgt hem in je eigen buurt te bekijken en te ervaren dat Ralph live echt een belevenis is.

Bij die laatste zin van Hendrik68 sluit ik mij volledig aan, wat een arbeidsethos en natuurlijk talent heeft Ralph. Om akelig jaloers op te worden, nee hoor buitencategorie muzikant die ik met trots in mijn persoonlijke top 10 heb gezet.

Gelukkig heb je meer verstand van muziek dan van bier.
Road trippin' vind ik overigens beter dan Quantum.

Tja Belgisch Bier is zeg maar niet mijn ding. Road Trippin' moet ik nog aan beginnen. Maar ik twijfel er niet aan dat ook dat weer een voltreffer is. Daar staat alleen maar verschillende nummers op. Al die verschillende versies van veel nummers had voor mij niet gehoeven hier. Zelfs Bob Dylan komt daar niet mee weg. Maar goed al die versies klinken op zich nog altijd prima.

Goed, iets met waken voor overkill. Less is more, enz.

Ik ben echt een groot liefhebber van hem maar wellicht mist hij iets van kritische mensen om hem heen die zeggen: ''Hey Ralph. Dit is misschien wat teveel van het goede. Ontzettend veel nummers uitbrengen en daarnaast zelfs ook nog weer verschillende versies van verschillende nummers. Niet doen. '' Nee, in plaats daarvan brengt hij nog een box in hetzelfde jaar uit -Roadtrippin'- van ruim 5 uur.

Ik merkte dat ik de laatste 2,5 uur het album aan het uitzitten was terwijl ik ook in die 2,5 uur gewoon prima dingen voorbij hoorde komen. Albums als Ill en Breath of Live (hoewel ook lang, maar wel 4 uur korter dan dit) vind ik daarom veel fijnere albums van hem.

Roadtrippin' moet ik nog luisteren maar op dit moment ben ik even Ralph-moe en zie ik nog eens 5 uur even niet zitten. En dat is zonde.

3,5 wat echt wel 4,5 had kunnen zijn.

Hij heeft in maart al weer 5 (waaronder 2 live) albums uitgebracht...

Ja inderdaad.. zo is het niet meer een speciaal iets wanneer hij wat nieuws uitbrengt.

Iemand die dat tegen hem kan zeggen toevallig?

Misschien een privéberichtje op Instagram? Hij reageert wel vaak op zijn volgers. Hij is wel erg selectief als het aankomt op anderen volgen.

Even ontopic: wat vinden jullie van het nummer: 'Going Away to Stay' ?