Suicidal Tendencies - Join the Army (1987)

Een klassieker in het hardcore-genre, maar mij kan het genre niet zo bekoren en zo ook deze Join the Army niet.

Alhoewel mijn metaaldagen allang achter mij liggen, luister ik altijd nog met veel plezier naar dit album. Dat heeft zeker met een vertrouwd gevoel te maken, maar ook met de pure krachtstroom die van dit crossovermeesterwerkje spat. Ook de vaak erg introspectieve teksten van Mike Muir spreken mij nog steeds erg aan.

Wat mij betreft, zal dit de ideale plaat blijven om tijdens een grote afwas op te zetten. Mijn borden liggen namelijk in een mum van tijd in het afwasrekje (in 1 of meer stukken ).

Te gekke energieke kruising tussen metal en punk. Vooral het eerste nummer, Suicidal Maniac, is erg goed. Het enthousiasme van Mike Muir en het tempo van de songs zijn erg aanstekelijk.

Jammer dat het tegenwoordig nogal 'hol' klinkt in vergelijking met recente cd's. Een ga-uit-je-dak-plaatje. Zeker weten.

Dit is achteraf een overgangsplaat, waarin de punk/hardcore roots langzaam worden vermengd met de metal invloeden die de latere CD's domineren. Het hoogtepunt en openingsnummer geeft vol gas en tracks als War Inside My head en Join The Army hebben ook hun charmes. Er staan nog meer leuke tracks op, maar de CD's hierna waardeer ik meer. Dat komt ook doordat het geluid hier nogal rammelt.

Veel minder baanbrekend dan het debuut van vier jaar eerder, maar muzikaal gezien veel interessanter. Sterke nummers met zalige gitaarsolo's.

Cyco !

Zonder meer sterke plaat met toppers als 'The prisoner' en 'Looking in my eyes' en een goede brug tussen ST's sterke, meer punkgeoriënteerde debuut en het weergaloze How will I laught tomorrow...

De eerste drie platen van ST zijn veruit hun beste, de vierde, Controlled by hatred..., had sterke songs maar een pijnlijk slechte productie. De albums die erop volgden werden me te commercieel en moeten het hebben van slechts enkele goede songs...

Mike Muirs stem is een unikum in het metalgenre en misschien daarbuiten ook.

Lights... Camera... Revolution! en The Art of Rebellion, te commercieel...

???




Controlled by Hatred/Feel Like Shit...Déjà Vu is overigens niet het vierde studioalbum maar een compilatie van ouder werk.

ST! Dit is een plaat die ik ooit heb gekocht van Suicidal Tendencies, na How Will I Laugh…, Lights… Camera… en The Art of Rebellion. Ondertussen al een beetje bekend, mijn geliefde uitverkoopbakken in Oost- en West-Vlaanderen. Ik heb deze op de geliefde geluidsdrager voor een schappelijke prijs.

ST! Het is ietsje ruwer dan voornoemde platen en het gaspedaal blijft diep ingetrapt maar dat mag geen bezwaar zijn want de zaadjes voor de almachtige opvolger werden hier al gezaaid. Het is een album met twaalf nummers in nauwelijks een dik half uur met veel mooie herinneringen. ST is een geval apart getuige het aparte stemgeluid en introspectieve teksten van Mike Muir, zijn stem blijft nog altijd ietwat verlegen klinken maar de muziek. Tarara, topgitarist Rocky George deelt hier de lakens uit, een waterval aan vette riffs en solo’s. Ik kan hiervan nog met volle teugen genieten (Suicidal Maniac, het fantastische War Inside My Head, I Feel Your Pain... and I Survive, Possessed to Skate, het felle No Name, No Words en nu ben ik buiten adem) maar de ware en ultrazware mokerslag werd uitgedeeld met How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today. Klasse en klassieker van de opperste orde.

ST! Laat u niet tegenhouden door de naam van de groep en zeker niet hun imago (bandana’s en gangs) maar durf eens een plaat van die mannen vast te pakken. Er zit hier heel wat in, beschouw dit als een opstap naar de fenomenale klassieker How Will I Laugh Tomorrow When I Can't Even Smile Today. ST!

Aardig debuut. Niks mis mee, maar lang niet zo lekker dan de platen die er gelijk achteraan komen.

Maar dit is helemaal geen debuut.

Voor die tijd lijkt het mij een heftig gat tussen het debuut en deze opvolger, maar ben wel erg blij dat het langzaamaan wat harder wordt. En toch vind ik de vorige iets leuker, wordt daar enorm vrolijk van. Maar als ze deze hardere lijn aan gaan houden, staat mij wat moois te wachten.

Suicidal Tendencies
Join the Army

Het debuut van Suicidal Tendencies was weliswaar prima, maar met de komst van Rocky George kreeg het geluid van ST een flinke upgrade. Daarom kan ik dit album beter waarderen dan het debuut. Enige missers op dit album zijn A Little Each Day (zang opgenomen in de badkamer?) en de bonustrack Human Guinea Pig. Verder is het een heerlijke energieke plaat!

Mee eens. Rocky George gaf de Venice punk van ST de nodige 'flavour'
Het titelnummer grooved en swingt als een malle. De hiphop invloeden zijn hier overduidelijk aanwezig. En War inside My Head en Possessed To Skate zijn ook te gek.