Mustafa Özkent - Gençlik İle Elele (1973)

Ja, soulalbum van de maand dus. In eerste instantie wat huiverig vanwege de taal (en als ik het niet begrijp dat vind ik het lastig luisteren en inleven), maar al snel hoorde ik het dat het volledig muzikaal zou zijn en dat gaf al wat rust. Wat het dan is? Het is muziek en vooral heel funky muziek. Eigenlijk in de meest recht-toe-recht-aan soort van funk die er is. Wellicht met wat minder Oosterse invloeden dan ik van te voren verwacht had. Soms een cool orgel, dan weer wat kiddy. Aan afwisseling geen gebrek, al is de instrumentatie goed vergelijkbaar en vormt het een geheel.

De eerste ! Ik probeer dit weekend te volgen.

Ik heb dit album integraal gespeeld zien worden op Le Guess Who?, wat overigens voor het eerst in 40 jaar gebeurde; ik neem aan dat dat ook de reden is om het aan te dragen in het soulalbum van de maand-topic? Dat was een swingend, geslaagd optreden van deze oude baas. Maar ook de plaat is sterk: inderdaad een lekker, licht psychedelisch funkalbum met Turkse invloeden, waarin de percussie een opvallend grote rol speelt. Het (her)ontdekken waard voor funkliefhebbers, al met al, dus goed dat het onder de aandacht is gebracht!

Wie had dat gedacht? Een Turkse funkplaat uit 1973. De eerste grijns is er bij het zien van de cover. De tweede als de plaat begint. Wat een lekkere instrumentale funk is dit. Eerst een lekkere beat met gitaar. Daarna het orgel met vervolgens een elektrische gitaar die wat psychedelisch klinkt. Opvallend goed zijn de drums en de percussie: stilzitten is daardoor moeilijk. Door het gebruik van verschillende instrumenten of vaak op een andere manier en door de verschillen tussen de songs is er voldoende afwisseling. Wel is er een duidelijke overall sound. Dit is een prima instrumentale funkplaat.

Niet per se maar een leuk bijkomend toeval was het zeker! Ook ik zag de live-opvoering van dit album en heb me uitstekend vermaakt. De band speelde goed maar het was wel duidelijk wie de leider van het stel was. Ook grappig om deze oude baas het hele optreden lang te zien flirten met wat leuke meiden op de voorste rij!

Zoals west het hierboven al treffend stelt, er is een duidelijke overall sound. Enerzijds is dit de kracht van het album - het zijn losse nummers maar je kunt ze prima als één lange luistertrip ervaren - anderzijds vind ik dit ook gelijk de zwakte. Door de duidelijk overlappende sound missen de individuele nummers voor mij een eigen smoel. Opener Üskadara Giderken heb ik inmiddels ook regelmatig los gehoord en dit is dan ook gelijk het enige nummer dat ik echt 'herken'. Voor de rest geldt dat het risico in één grote brij te verzanden op de loer ligt.

Ondanks dit puntje van kritiek vind ik Gençlikle Ile Elele een prima psychfunk album met Mustafa's elektrische gitaar als fijn middelpunt. De Turkse invloeden geven het album zijn eigenheid maar overheersen nergens en dat is knap.

PS. Uiteraard nog een voor de hoes, één van de tofste die ik ooit gezien heb en de reden dat ik deze plaat graag nog eens in bezit zou krijgen.

Ook is was wat sceptisch nadat bekend was dat dit het SAvdM werd. Mustafa stelt zeker niet teleur. Ik hoor wel de Turkse invloeden terug, maar die storen totaal niet. Er zijn geen vocalen, dus de taal stoort me ook niet, maar anderzijds betekent dit wel dat het album volledig instrumentaal is. Hoewel er eigenlijk voldoende afwisseling in het album zit, heb ik moeite om favoriete nummers aan te wijzen. Ik heb het album meerdere malen op repeat aangezet en op een gegeven moment klinkt alles dan wel een beetje hetzelfde. Desondanks blijft het prettige (achtergrond)muziek. Bij vlagen lijkt het of ik Santana-achtige percussie en orgeltjes terughoor. Hoewel dit album me positief verrast heeft, zal ik er niet heel snel op teruggrijpen. Omdat het algemeen niet zo bekend zal zijn, is het wel een goede aanrader voor mensen die op zoek zijn naar wat meer obscure titels uit de soul / funk. Ik ga voor 3 sterrren, maar dan wel drie dikke.

Een hele aparte keuze voor SAvdM, maar wel een geslaagde wat mij betreft.
Een alleraardigst (funk)album, waarbij ik vooral de percussie erg fijn vind. Net iets te weinig afwisselend om tot een echt hoge score te komen, maar zeker genietbaar.

Mocht ik het ooit voor een redelijke prijs tegen komen, neem ik het zeker mee, al is het maar voor de prachtige hoes!

Mag ik vragen aan jullie wat de titel van het album betekend?

Hand in hand met de jeugd...