Golden Years of Dutch Pop Music: Indorock (2019)

Ik heb het afgelopen jaar zoveel gehoord en gezien inzake Indonesië/Molukkers, inclusief reportages over Indorock, dat ik echt geïnteresseerd raakte in deze in 2021 inmiddels behoorlijk onbekende stroming. Vooral gebaseerd op de enthousiaste verhalen die er over werden gedaan.

Ramona van de Blue Diamonds kent iedereen. Maar daarna houdt de kennis van dat verre muzikale verleden wel op.
Ik kon dan ook, ter kennismaking, deze dubbel cd niet laten liggen toen ik er tegenaan liep. Er is door de samenstellers een behoorlijke selectie gemaakt van veel wat er op single aan Indorock is uitgebracht. A en B kant.

Indorock was afkomstig van Indonesische Nederlanders die begin jaren '50 naar Nederland waren gekomen. En wisten, geïnspireerd door de rock 'n roll vanuit de VS, daar in Nederland een eigen stroming in de muziek voor te creëren. Het leidde eind jaren '50 tot begin jaren '60 tot boeiende (live-)muziek en bijbehorende taferelen, ongekend nog in Nederland en vooral ook Duitsland.

Wat ik er van gezien heb op tv maakte juist deze cd zo gewild. Hebben we hier inderdaad te maken met de Nederlands/Indische Elvissen, Chuck Berry, Bill Haley of Little Richard.
Helaas niet, moet ik toch eerlijk opbiechten. Live kan ik mij de opwinding wel enigszins voorstellen, Andy Tielman kreeg nog jaren na dato geweldige recensies, was ook een geweldig gitarist (is overleden), maar globaal gesproken vind ik alles op deze dubbele cd wat aan de tamme kant.

Wellicht kregen de Tielman brothers e.a. te weinig ruimte om te excelleren mede omdat de platenmaatschappijen toch een oog bleven houden op de verkoopbaarheid van het vinyl en het bewust niet al te wild wilde doen overkomen.
Ik moet er bij zeggen, dat van deze cd uiteindelijk alleen de twee singles van de Blue Diamonds de Nederlandse hitlijsten wisten te bereiken, ter achtergrondinformatie.

Ook dat gegeven viel mij tegen.
En dan natuurlijk toch ook bij de Indorockers de ontwikkeling dat het afgelopen was met de populariteit nadat de Beatles, de Stones, Bob Dylan en The Who het podium betraden, begin jaren '60. Een tijdje heeft het nog samengelopen maar halverwege de jaren '60 was de hausse van de Indorock wel voorbij. Net zo goed, als dat ook de hoogtijdagen van de Everly Brothers, Bobby Vinton en Bryan Hyland met een behoorlijke klap tot een einde was gebracht.

Waar de nieuwe generatie zoals genoemd het nog weet te redden tot nu zelfs aan toe, was de tijd van de rockers van de jaren '50, inclusief de Indorockers, halverwege de jaren '60 al voorbij, zonder verdere ontwikkeling of doorstart enige tijd later. En er kwam voor de Indorockers ook niets meer in de plaats. Halverwege de jaren '70 tot halverwege de jaren '80 was er de fabelachtige latin-rock van Massada, waarbij ik mij beduidend meer thuis voel dan bij iedereen van naam die voorbij komt op deze verzamelaar. Het zal de leeftijd zijn.

Voor de geschiedenis van de rockmuziek in Nederland is dit echter een onmisbare cd om mee te beginnen hoewel, als beginnend rockartiest, we ook Peter Koelewijn (Kom van dat dak af, 1960) natuurlijk niet mogen uitvlakken.