The Golden Years of Dutch Pop Music: Eighties Nuggets (2019)

Ik wist dat ik dit album wilde toen ik zag dat de single van George Kooymans er op stond, die is in z'n eentje als je'm al vindt al duurder dan deze collectie op cd.
Nadeel van de opzet van deze cd is wel dat je zowel a- als b-kant krijgt. Die b-kanten zijn lang niet altijd een aanwinst. Zo staat er zelfs een instrumentale versie van de a-kant op en ook bij bv The Thought vind ik de b-kant echt iets waarvoor ik het vinyl echt nooit zou omdraaien.

Verder wel prima namen, naast Kooymans ook Weekend at Waikiki met hun beste single, Tambourine en Eton Crop.

De opvallendste act op dit album is wat mij betreft de Amsterdamse new wave band, Neel.
Ze wonnen de eerste editie van de Grote Prijs van Nederland in 1983 (net voor de Tröckener Kecks).
Nooit een album uitgebracht, wel de single Sensuous (met B-kant Yellow), die hier dus op staat.
Muzikaal prima in orde, een soort mix van vroege Talking Heads en Simple Minds. Zangeres Neel vergt wel wat gewenning, ik word er behoorlijk nerveus van.

Enkele jaren geleden stelde Joost den Draaijer, alias Willem van Kooten, in deze serie twee verzamel-cd's samen die een mooie samenvatting vormden van nummers van Nederlandse bodem uit de Jaren 1971-1976. Vaak eendagsvliegen of nummers die niet of nauwelijks de hitparade van die dagen haalden en zelden of nooit op andere compilaties staan. Ze liepen tot 1976 en ik hoopten dat ze het concept zouden voortzetten voor de laatste paar jaar van de jaren zeventig.

Helaas, dat gebeurde niet. We kregen Seventies Nuggets: nog moeilijker te vinden opnamen, maar die vond ik niet in alle gevallen even sterk. Sterker nog: er stond behoorlijk wat troep op waarvan ik het begrijpelijk vond dat die nooit eerder op CD waren uitgegeven. En ja, in alle gevallen ook de respectievelijke B-kanten, die in sommige gevallen al helemaal geen aanwinst vormden.

Dat nogal wisselvallige concept wordt hier voortgezet. Interessant materiaal zit er zeker bij: de debuutsingle van Fay Lovsky (toen nog Fay Lovesick geheten), Bertus Borgers, The Thought (ik hoop nog een keer op een CD-issue van het volledige album, ik weet dat een Amerikaans reissue-labeltje ermee bezig is), Hollander, Spectral Display en de interessante solo-singles van George Kooymans en Barry Hay. Maar ook vrij veel namen die me weinig zeggen of waarvan ik op voorhand al weet dat ze me niet gaan boeien.
Sowieso lijken de samenstellers niet erg buiten het rock- en new wave-kader te denken. Popmuziek is natuurlijk ook soul, funk, disco, reggae, electropop en euhh...pure popliedjes. En als er eens reggae op staat, is het die vreselijke draak van The Press...

Van The Raiders of the Last Corvette lijkt de B-kant te ontbreken. Maar die eenmalige single had een korte en een lange versie op de single. Ik hoop wel dat ze voor de lange versie hebben gekozen...

Jammer dat de vervolgsingle onder de naam The Raiders niet op staat. Zij hadden een tipparade notering met Touch Me. Geweldig nummer en veel beter dan My way home.
The Raiders - Touch Me - YouTube

Ja, die heb ik ook nog op een single. Ik vind beide nummers prima, maar Touch me is inderdaad de betere van de twee. En die had ook nog een heel aardige B-kant, als ik me goed herinner.

Jammer dat die band nooit verder is gekomen dan twee singles. Wel schijnt er onlangs uit de kluizen van Roel Toering's Stable Studio veel meer materiaal van de band opgedoken te zijn, waarvan een flink aantal songs kennelijk helemaal gereed was voor een albumrelease. Maar het ziet er niet naar uit dat die ooit officieel uitgebracht gaan worden, begreep ik. Jammer; ik zou er wel in geïnteresseerd zijn.

En misschien is Touch me een goede keuze voor een tweede eighties-deel in deze serie. Misschien kunnen ze dan ook denken aan vergeten singles van - ik noem maar een paar dwarsstraten - Secret Sounds (State of sound), Casual Affairs (Emotional man), Ten Sharp (Japanese lovesong, Last words; hun 'verloren' hitjes uit de jaren tachtig die nooit op CD zijn verschenen), The President (Hot blooded lady), Jack of Hearts (Desire), Maarten Peters (Away, Factory man), Boom Boom Mancini (Red skies), Jan Rot (Bobby, Roger & Eileen), Fay Lovsky (Automatic pilot, een losse single die nooit een van haar albums haalde), What Fun (the right side won, Let's get digital), Nadieh (The right to change), I Spy (The international feel), The Boxx (I need a love, ook zo'n band die niet verder kwam dan twee singles) en The Dutch (Another Sunny day en of This is welfare, waarvan de B-kant Heimat vorbei nou juist wél heel interessant is).

En neem dan meteen wat Hollandse funk mee, van bijvoorbeeld The Houseband, Thunderstorm, The Novo Band, Daniel Sahuleka etc. En dat is nog maar het topje van de ijsberg. En als ik een verzamelaar van onderbelichte nederpopsingles voor de jaren 1976-1979 zou mogen samenstellen, is het einde helemaal zoek...

We gaan, zeker met deze Golden Years-serie, de goede kant op, maar er is nog zoveel Nederlandse popmuziek die tussen de spleten van het popgeschiedenis-pakhuis is gevallen. Het samenstellen van zo'n serie lijkt me best een leuke baan...

Gaucho daar zou ik ik nog graag Blue Murder - Talk talk talk en Ton Lebbink - Voetbalknieen aan toe willen voegen.

Mijn favoriete nummers van deze zeer bijzondere verzamelaar zijn:
- Spectral Display - It Takes a Muscle to Fall in Love
- The Thought - Every Single Day
- George Kooymans - Again

Zeer de moeite waard om aan te schaffen omdat veel nummers moeilijk verkrijgbaar zijn.

Wel vreemd op MuMe van dit soort verzamelalbums (oude nummers van meerdere artiesten) is dat als je op de artiesten clickt je dan die nummers niet terug ziet bij hun discografie. Dat vind ik echt een tekortkoming van deze muziekwebsite en zou toch webtechnisch niet zo moeilijk moeten zijn.