The Rope - Lillian (2019)
mijn stem
17 stemmen
4
geplaatst: 24 april 2019, 10:46 uur
We hebben er even op moeten wachten, maar The Rope gooit nu eindelijk de trossen los.
Het eerste wat de luisteraar opvalt is het mooie, galmende gitaarspel van Michael Browning, ondersteund door de vinnige drumslagen van Ben Rickel én... 'last but not least' de schorre, soms zelfs schreeuwerige bariton van zanger Jesse Hagon. En dat laatste gaat eveneens met redelijk veel echo en galm gepaard. Overigens storen deze effecten op de zang niet. De echo's versterken zelfs het plaatje dat hij over wil brengen. Jesse heeft bovendien een krachtige, diepe en indringende stem. Hij 'verzuipt' er in ieder geval niet in. Een beetje in toom gehouden door bassist Sam Richardson misschien?
Als ik al taferelen bij de muziek zou kunnen schetsen, hoewel gekwalificeerd op Bandcamp als zijnde 'deathrock' of 'gothic rock', dan zie ik er dit keer geen spannende, aardedonkere of droeve beelden bij. Wat ik echter wel ervaar is woede. Jesse klinkt soms zelfs heel erg boos. Het voelt gelukkig wel aan als ongeveinsd boos, want hij lijkt zich duidelijk af te vragen: 'in wat voor een wereld leven wij eigenlijk'?
En toch zijn niet alle liedjes op dit debuut even onstuimig of bitter klinkend. Aan de andere kant staan er ook geen onmiddellijk pakkende songs op. Je weet wel, liedjes die je na drie keer horen niet meer uit je hoofd kunt slaan. Of die je makkelijk mee kunt fluiten. Waarschijnlijk zal je dit album dus wat vaker moeten beluisteren. Maar de intensiteit waarmee muziek op de plaat is gezet, de oprechtheid in Jesse en het prachtige gitaarspel maken dat het beluisteren van Lillian absoluut de moeite waard is.
Voor de ‘gothic’ rock/post-punk met rafelige randjes liefhebber!
Het eerste wat de luisteraar opvalt is het mooie, galmende gitaarspel van Michael Browning, ondersteund door de vinnige drumslagen van Ben Rickel én... 'last but not least' de schorre, soms zelfs schreeuwerige bariton van zanger Jesse Hagon. En dat laatste gaat eveneens met redelijk veel echo en galm gepaard. Overigens storen deze effecten op de zang niet. De echo's versterken zelfs het plaatje dat hij over wil brengen. Jesse heeft bovendien een krachtige, diepe en indringende stem. Hij 'verzuipt' er in ieder geval niet in. Een beetje in toom gehouden door bassist Sam Richardson misschien?
Als ik al taferelen bij de muziek zou kunnen schetsen, hoewel gekwalificeerd op Bandcamp als zijnde 'deathrock' of 'gothic rock', dan zie ik er dit keer geen spannende, aardedonkere of droeve beelden bij. Wat ik echter wel ervaar is woede. Jesse klinkt soms zelfs heel erg boos. Het voelt gelukkig wel aan als ongeveinsd boos, want hij lijkt zich duidelijk af te vragen: 'in wat voor een wereld leven wij eigenlijk'?
En toch zijn niet alle liedjes op dit debuut even onstuimig of bitter klinkend. Aan de andere kant staan er ook geen onmiddellijk pakkende songs op. Je weet wel, liedjes die je na drie keer horen niet meer uit je hoofd kunt slaan. Of die je makkelijk mee kunt fluiten. Waarschijnlijk zal je dit album dus wat vaker moeten beluisteren. Maar de intensiteit waarmee muziek op de plaat is gezet, de oprechtheid in Jesse en het prachtige gitaarspel maken dat het beluisteren van Lillian absoluut de moeite waard is.
Voor de ‘gothic’ rock/post-punk met rafelige randjes liefhebber!
* denotes required fields.
* denotes required fields.