Teramaze - Are We Soldiers (2019)

Wederom een prima album van deze progressieve australische metalband, nog wat beter dan het voorgaande Her Halo uit 2015. Zanger Brett Rerekura is teruggekeerd op het nest en dat bevalt goed. De veelal lange, complexe maar tegelijkertijd aanstekelijke en catchy nummers steken kunstig in elkaar en zijn voorzien van heerlijk gitaarwerk en fijne tempowisselingen. De continu melodieuze zang van Rerekura past er perfect bij. De eerste twee tracks zijn niet heel bijzonder en kunnen er net mee door, maar daarna gaat het los.

Mijn review op Zware Metalen

Het Australische Teramaze draait al mee sinds 1993 en brengt met Are We Soldiers zijn zesde album uit. Het eerdere werk van deze band ken ik nog niet, maar op basis van wat Teramaze op Are We Soldiers laat horen, verdient het vroegere werk zeker een nadere kennismaking.
Teramaze laat op dit album een strakke, gepolijste en op melodie gestoelde vorm van progressieve metal horen. Zoals te doen gebruikelijk in het genre, laten de muzikanten horen uitermate vaardig te zijn op hun instrumenten, maar de band vervalt nergens in oeverloos gepingel en houdt de focus op goed gestructureerde nummers met catchy refreinen. Dat is enerzijds de kracht van de band, maar dit dreigt soms ook een valkuil te worden. Naarmate het album vordert, bekruipt me namelijk af en toe het gevoel dat de nummers wel heel veilig klinken en dat er wel iets meer buiten de lijntjes gekleurd mag worden.

Dat lijkt de band zich ook te realiseren, want vanaf Fact Resistant Human breekt het sterkste gedeelte van dit album aan en winnen de nummers aan variatie en diepte. Op het navolgende The One Percent Disarm schuurt de band in het tweede deel zelfs even tegen de thrash metal aan. Tenslotte trekt de band op het afsluitende, twaalf minuten durende Depopulate nog even alles uit de kast om mijn beoordeling omhoog te trekken. Het is samen met het al eerder genoemde The One Percent Disarm dan ook het hoogtepunt van dit album.

Grappig hoe dit album op progwereld.org helemaal de hemel in wordt geprezen. Dan blijkt toch maar weer dat het maar een mening is van iemand,want ik word hier namelijk warm noch koud van. Standaard progmetal wat technisch misschien heel goed is,maar muzikaal kant noch wal raakt maar goed dat is dan weer mijn mening.

Uiteraard is dat maar de mening van iemand, dreamtheater22. Het zou niet best zijn als de recensies vooropgezet of iets dergelijks zouden zijn
Overigens vind ik het wel meevallen met dat de hemel in prijzen.

ZO op het eerst oor is het vet gepolijst maar als je door de nogal gladde, overigens hele goede, vocalen heen luistert hoor je best een stevige band. Soms doet het me wat denken aan Pagan's Mind ( maar dat is omdat ik die eerder kende) maar Teramaze is echt veel beter! Alles hat Kopf und Fuss, zoals Duitsers het beste bier brouwen moet je voor Prog metal in Australie zijn lijkt het.