Turilli / Lione Rhapsody - Zero Gravity (2019)

Phoenix Rising vind ik wel weer heel erg goed. Hoewel ik de laatste Rhapsody of Fire (van Staropoli) verrassend sterk vind, is Turilli als componist toch weer een maatje groter. Phoenix Rising maakt ook meteen duidelijk dat deze Turilli/Lione Rhapsody eigenlijk niets anders is dan LT Rhapsody met Lione op zang. Sound ligt helemaal in het verlengde hiervan. En Lione klinkt dan weer net iets beter dan Conti. (Die overigens nu is neergestreken bij Twilight Force (dat weer meer als Rhapsody (of Fire) klinkt dan Rhapsody (of Fire) zelf)

Ben benieuwd naar het gehele album, en toch fijn dat Turilli snel weer van zijn voornemen is teruggekomen om zich af te keren van de metal en voor Adele te gaan schrijven

Sir Spamalot

Turilli em Lionel zijn die Rhapsody gasten en zouden dus gelinkt aan die band en vervolg solo projecten moeten worden.

Wat een rampzalige bandnaam voor zoekfuncties, everywhere.

Ik dacht dat deze er nog niet opstond ( niet gevonden en geen links met het verleden).
Toch gevonden dmv de albumtitel.

#me too. Hebben die lui geen marketing afdeling. Oh wacht, Nuclear Blast. Die zouden beter moeten weten.

Goed, ik heb de artiestenpagina van deze Turilli / Lione Rhapsody aangepast door het invullen van de individuele artiesten in deze samenwerking. Of deze als alias past bij Rhapsody, Rhapsody of Fire , Luca Turilli's Rhapsody (zijn er nog?), laat ik voorlopig in het midden, want... "tromgeroffel", ik ken enkel de groep van naam, ik weet iets maar niet genoeg over al die verschijningsvormen en ik heb nog nooit een noot muziek van hen gehoord. Zij die beter op de hoogte zijn, mogen altijd een correctie op de artiestenpagina indienen. En nu weer on topic.

Ik ken dit gezelschap niet maar ik zit zo eens te kijken naar die albumcover maar holy terror, woest lelijk.
Valt mij op dat menig metalband van tegenwoordig met van dat smakeloze artwork komen. Voor mij een reden om de muziek meteen te negeren.

Dat is het befaamde Italian design in een vergevorderde Euro Metal stijl.
De bandnaam, album titel en herkomst van het gezelschap had al een soort van "jeuk" waarschuwing voor je kunnen zijn. (Alsof je ziet: Nederland, pop, titel No More Boleros (1989) en dan toch aanklikken benieuwd naar de hoes.)
Dus, tja, eigen schuld.
geintje hoor, kon het niet laten

Ik vind de hoes ook wat te, maar het past wel bij de protserige inhoud.

Muziek aanschaffen vanwege de looks vind ik meer iets voor de top40 minnende jeugd. Maar dit is wel een lelijke hoes ja. Ik had juist het idee dat deze trend weer passé was en dat de oude vertrouwde metaltekeingetjes weer terug aan het keren waren. Ach, wat weet ik ook van trends?
Anyway, Turilli en Lione komen net een Rhapsodykloon dat klinkt als Rhapsody of Rhapsody Of Fire of anders Luca Turilli solo.

Het is een belachelijke soap aan het worden maar wie voor kwalitatief sterke Europese powermetal wil gaan, vind hier wel eredivisiemateriaal.

Het lijkt steeds minder belangrijk te zijn, een mooie hoes in deze tijden van streaming. Het kan bij een bepaald muziektaal concept nog steeds een meerwaarde hebben. Deze filmposter-achtige hoes van Turilli / Lione Rhapsody past vast heel goed bij de grootse muziek. Niet mijn stijl, maar ik vind vooral de Photoshop fout ergerlijk, dat de lichtbron onder haar gezicht niet klopt met de schaduwen op haar gezicht.

Degelijk album, ontegenzeggelijk Turilli, maar het haalt het niet bij Prometheus en Ascending to Infinity. D.N.A. en de titelsong zijn sterk, maar hebben niet de wow van One Ring to Rule Them All, Anahata of Excalibur. De kant die Turilli op is gegaan, is exact in mijn straatje door afstand te doen van de fantasy en meer interessante onderwerpen aan te snijden en het sfeertje iets meer te verleggen van klassiek naar cinematisch. De zang is verder het probleem niet; zowel Lione als Conti zijn klasbakken. Misschien weet ik het inmiddels ook wel, de koortjes, orkesten en double bass die in wezen sinds Legendary Tales nooit zijn weggeweest. Ik heb ook liever een album dat langer dan een uur duurt. Ach, misschien komt het ook nog wel, dat ik helemaal los ga op verscheidene nummers. Als ik ook even heel eerlijk ben, moesten de vorige twee Turilli-albums ook een maandje rijpen. Voor nu 3,5 sterren.

RotM juli AMG. Wie had dat gedacht.

Ik niet in ieder geval

Waar gaat dit over?

Wie "RotM juli AMG" had gedacht.

Volgens mij niemand. Ik denk dat gigage de eerste is in de hele mensengeschiedenis die "RotM juli AMG" heeft gedacht.

Record of the Month van de bekende metal album review site Angry Metal Guy.


Juli

Kijk, daar ga ik al met mijn halfje erbij. Best wat spanning, zoals het begin van 'Fast Radio Burst', en de rommelige refreinen blijken vaak toch catchy. Mooi slotnummer ook.

Ik denk dat de (ex-)heren van Rhapsody oud en wijs genoeg zijn om er geen wedstrijd van te maken wie de beste zijn. Als fan had ik liever gezien dat de band intact gebleven was, maar als samenwerken niet lukt, houdt het op. Staropoli gaat verder met de oude band en Turilli en Lione hebben hun reünie met de andere oud-leden en een nieuwe toetsenist.

Zelf weet ik weinig wat er achter de schermen heeft plaatsgevonden en eigenlijk interesseert het me ook niet zo. We hebben twee bands waarbij ik bij Staropoli de toekomst zwaar inschat na het matige The Eight Mountain. De reünie is al in Eindhoven neergestreken en gaf me in elk geval een heel fijn gevoel. Maar wat er ook gebeurt, de oude Rhapsody komt niet meer terug. Deze variant is veel meer een voortzetting van Luca Turilli's visie die we in de laatste jaren hebben gehoord. Geen epische fantasy, geen ingesproken stukken, geen groots verhaal, maar meer neo-symfonische metal die meer weg heeft van filmmuziek met stukken opera. Hier gaan we ook de meezingers missen, al is DNA een gaaf nummer dat wel in de buurt komt (mooi spel ook met de gastzangeres). Zero Gravity is een superbombastische plaat en een flinke muzikale uitdaging, maar ook hier mis ik het gevoel een beetje. Voorheen namen de heren je mee in alle heroiek, maar hier is er nog wel wat afstand tussen band en publiek.

Eindstand:
1. Power of the Dragonflame 5*
2. The Frozen Tears Of Angels 5*
3. The Cold Embrace Of Fear 4,5*
4. Dawn Of Victory 4,5*
5. Legendary Tales 4,5*
6. Symphony Of Enchanted Lands 4,5*
7. Rain Of A Thousand Flames 4*
8. Zero Gravity 3,5*
9. Into The Legend 3,5*
10. From Chaos To Eternity 3,5*
11. Triumph Or Agony 3*
12. Symphony Of Enchanted Lands II 3*
13. Dark Wings Of Steel 2,5*
14. The Eighth Mountain 2,5*

Hadden we elders al Luna als cover, hier is het Oceano. Dezelfde opmerking: ietwat misplaatst (maar blijft wel een geweldig nummer wat mij betreft in de versie van Lisa en Josh Groban... guilty pleasure).

Verder geen tegenvaller dit album, waar ik vooraf wel vanuit ging.