Bill Callahan - Shepherd in a Sheepskin Vest (2019)

Die magie werkt klaarblijkelijk heel selectief want bij mij is ie weg. Ik vind niet dat ie het weer doet nl. De huisjeboompjebeestjethematiek werkt bij mij in ieder geval niet. Waar hier in deze thread gerept wordt over fascinerend vind ik het eerder saai en vooral niet beklijvend. Iets wat ie in het verleden wel degelijk en meerdere malen geflikt heeft. De magie van Smog is echter een andere magie. Blijkbaar...

Ik vind het eigenlijk een matige plaat. Ik ga wat kort door de bocht, maar Callahan is altijd vrij direct in zijn teksten al gebruikt hij soms een omweggetje (lees: symboliek) en soms ook niet.

Waar ik me bij deze plaat erg aan stoor is dat er bijvoorbeeld al 4 nummers op staan die in zekere zin te maken hebben met hoe goed/fijn het is dat Bill weer zingt en liederen schrijft. Ze verschillen ook niet zo veel van elkaar. Daarnaast vind ik Callahan in zijn sobere droogheid voor meer dan een uur ook wat te veel van het goede. Geen extreme misser, wel een plaat die met een hamer en beitel wat beter voor de dag had kunnen komen.

De Vette Jaren van Bill Callahan situeren zich qua populariteit kennelijk in deze tijd, maar artistiek gesproken vind ik de platen na Sometimes I wish niet bijster interessant: daarvoor kabbelt het mij allemaal een beetje te lui voort. Ondanks bescheiden verrassingselementen - wisselingen in tempo en frasering om de routine te verbreken - voelt ook deze cd weer aan als 'niets nieuws onder de zon'. Tekstueel vind ik deze plaat nochtans één van zijn betere en 'Angela' en 'Released' zijn prachtige miniatuurtjes. Maar waar is het avontuur gebleven? Het geleefde leven in plaats van het beschouwde leven? Ach ja, het is 'n beetje zoals met Will Oldham: ouder en rijper, gemoedelijker, tevredener - goed voor hen als mens, maar niet per se als muzikant.

Gisteren een erg taaie eerste kennismaking gehad met dit album. Terwijl ik toch echt een liefhebber van Bill's werk ben. Op het eerste gehoor is het erg stroperig en wil het maar niet op gang komen terwijl je daar bij elk nummer op hoopt. Dit wordt soms goedgemaakt door de instrumentatie maar niet vaak genoeg voor een album van ruim een uur. Daardoor lijk het al gauw alsof je anderhalf uur hebt geluisterd wat natuurlijk geen goed teken is. Het tempo is gewoon te laag en het lijkt alsof hij een beetje de Mark Kozelek kant op is gegaan als het op praatzingen aankomt. Helaas lijkt dat niet zo goed te zijn uitgepakt.

Vooralsnog 3* en ik verwacht dat er hooguit een halve ster bij komt na meerdere luisterbeurten maar wie weet.

En vooral ook steeds in herhaling valt. Ik hoor geloof ik in minimaal 3 liederen hoe fijn het is om weer te zingen en te musiceren. Dat soort dingen geloof ik op een gegeven moment wel.

Heel ingetogen, zelfs voor Callahans doen, en inderdaad vrij repetitief. Maar toch vind ik (ook) dit een mooie plaat, met een fijne melancholie en sommige gewoon eenvoudig opgezette, heel mooie nummers. 'Writing' is een van mijn favorieten.