Greg Foat - The Mage (2019)

Wow! Bijzonder fraai album. Nog nooit van gehoord maar het blijkt ook te gaan om een debuut. Getipt door een vriend werd ik in eerste instantie op een dwaalspoor gezet met het openingsnummer Of My Hands. Een stemmige song die geen voorbode blijkt te zijn van de rest van het album dat veel meer jazzy klinkt. Wat overeind blijft is de rijke sfeer op dit album en die is alom aanwezig!

Edit: Lees net dat de man al 9 albums op zijn naam staan waaronder enkele onder de naam Hampshire & Foat, ook te vinden op MuMe. Heb weer wat werk te doen!

Schitterend album , nu enkel op vinyl als ik me niet vergis, is wel al in 2017 opgenomen, en heeft al een rijke historie met een dijk aan goede gastmuzikanten. Met hier en daar orientaalse invloeden uit de oosterse muziek, dit in combinatie met " trationele " jazz en lichte elektronica, een must have voor iedere Liefhebber van de betere jazz. En hopelijk komen hier meer " retro " albums van hem hier ook uit.
Absolute aanrader.

Greg Foat heeft al aardig wat albums gemaakt onder andere namen zoals The Greg Foat Group, Foat, G. Foat en Greg Golden Foat.
Mage is het debuut op het label Athens Of The North.

Voor mij is dit de kennismaking. Jazz, met een soul-gloed. Ik ontwaar zelfs een beetje folk in de opener (of moet ik het jaren '60 klanken noemen?!).
Het zal vast oneerbiedig overkomen; maar een deel van het album zou ook goed passen in de lounge-hype van zo'n twintig jaar geleden. Of komt dit door de electronica die losjes toegepast wordt?
De Supperclub zou er goede zaken mee gedaan hebben indertijd

Toch doe ik het album daar weer mee tekort: daarvoor is Mage net weer wat scherper.
Neemt niet weg dat het een deel erg toegankelijk overkomt, zeker voor de pure jazz-liefhebbers. Zelf loop ik weg met opener Of My Hands. Die zoetgevooisde klanken weten mij gelijk al in te pakken.
Het blijkt een wat vreemde eend in de bijt. Ik had er voor getekend dat er meer van dit zou volgen. Of The High Priestess, welke een stuk uitdagender klinkt. De rest is gewoon uitermate relaxed en daar is ook niks mis mee natuurlijk.

Gewoon een lekker album en precies goed qua lengte: daarmee blijft het lekker fris.

Tof dat je zo snel op mijn verzoek reageert aERodynamIC maar gezien je reactiesnelheid zou ik je willen adviseren dit album
wat vaker dan één keer te beluisteren. Het verdient wel een paar luisterbeurten naar mijn bescheiden mening. Het eerste nummer is idd heerlijk folky maar zet je wel op het verkeerde been. Naarmate ik het vaker draai merk ik dat ik iedere keer een nieuwe favoriet heb en dat kenmerkt voor mij een goed album. Maar het is veel te goed om in een lounge hoekje gestopt te worden of als ‘gewoon een lekker album’ bestempeld te worden. Zo’n song als Drifting bijvoorbeeld, zit vol prachtige, subtiele arrangementen. Geloof me, over een aantal luisterbeurten oordeel je anders en ben je om! Of niet natuurlijk... ?

Ik ben naar aanleiding van deze plaat ook een hoop Greg Foat platen gaan toevoegen.

Ik was de man overigens al op het spoor middels het geweldige Cityscapes/Landscapes, maar deze plaat staat nog in de toevoegingenwachtrij

Terug naar Mage: deze plaat onderscheidt zich van andere britse moderne jazz door de retrosound de en de folkinvloeden.

Ik vind de saxduetten (saxduels) ook erg mooi en spannend. Ik moet deze plaat alleen wel nog even wat meer horen, voor ik een score toeken.

Ik word wel enthousiast van de andere berichten bij deze plaat. Het gaat ook erg goed met de britse jazzscene ?

Edit: deze is echt erg goed: The Greg Foat Group - Cityscapes / Landscapes (2016)

Nou, dit was niet na 1 luisterbeurt hoor (zo lang duurt het album ook niet). Ik deel jouw enorme enthousiasme dus niet helemaal, en voor mij is het toch echt categorie ‘gewoon een lekker album’. Let wel: ik ben er ook niet negatief over. Ik had gezien jouw promo wel met wat meer verwacht, maar dit soort dingen blijven persoonlijk natuurlijk.
Ik mis iets om het te kunnen bestempelen als supergeweldig. Iets wat jij blijkbaar wel hoort ?

Nee, doe mij dan maar Morphine of zo.

Heb er nu nog wat meer draaibeurten op zitten en voorlopig hanteer ik mijn beoordeling, maar wie weet kantelt het alsnog ineens!

Ik baseerde die ene luisterbeurt op de tijd die zat tussen mijn post bij de nieuwe van Taxiwars (die mij niet helemaal beklijft) en jouw post hier bij Greg Foat. Maar het maakt ook niet uit. Iedereen heeft zijn eigen referentiekader, zijn eigen specifieke voorkeuren. Ik vind het nog steeds een bijzonder album, maar ik ben ook geen hardcore jazz-liefhebber. Eerder een eclectische veelvraat. Enne, Morphine uiteraard okay! ?

Laat ik de score van deze plaat ook eens toekennen.

Zoals ik al eerder opmerkte, vond ik de kruisbestuiving tussen folk, jazz wel progressive rock fijn. Ook de retrosound vind ik erg fijn.

Verder ben ik het wel met Aerodynamic eens dat het wel wat weg heeft van een lekker achtergrondplaatje. Voor jazz en progressive rock vind ik het té weinig gedurfd en niet erg rauw en experimenteel. Er wordt onwijs goed gemusiceerd en de hoes vind ik ook erg leuk.

Door de totale plaatduur en de hoes en de retrosound, zou je je ook zo kunnen vergissen, dat het om een nieuwe plaat en niet een oude jaren 70-plaat. Het heeft ook wel iets van een Canterbury-sound, vind ik.

De titel doet mij onwillekeurig herinneren aan Romantic Warrior van Return to Forever, maar dat is heel andere koek.

Deze plaat zal ik ongetwijfeld nog wel vaak opzetten, juist door het aangename en lekker-weg-luisterende karakter. Daarom geef ik de plaat ook wel een ruimte voldoende.

Ik herken goed wat Mssr Renard hier zegt. Ik ben dan een halfje strenger in mijn beoordeling ?

Ik ben wel blij met deze tip, want inderdaad is dit wel een album welke je makkelijk opzet en daardoor misschien langer mee gaat in het huidige tijdperk waar de meeste releases ene oor in en andere weer uit gaan.

En het staat nu gelijk vaker bovenaan de updates: ook niet verkeerd.

Mag ik jullie dan ook Cityscapes/Landscapes tippen van the Greg Foat Group. Echt een heerlijke plaat.

Dat was het eerste album dat ik van Greg Foat geluisterd heb na deze. Idd ook heerlijk maar een stuk meer ingetogen.