Greg Foat - The Mage (2019)
mijn stem
16 stemmen
Verenigd Koninkrijk
Jazz
Label: Athens Of The North
-
Of My Hands (7:04)
-
Endless Love (2:21)
-
Drifting (7:39)
-
The Magic Radish (5:35)
-
The High Priestess (7:44)
-
Incantation (1:16)
-
The Mage (5:58)
0
geplaatst: 12 september 2019, 22:51 uur
Greg Foat heeft al aardig wat albums gemaakt onder andere namen zoals The Greg Foat Group, Foat, G. Foat en Greg Golden Foat.
Mage is het debuut op het label Athens Of The North.
Voor mij is dit de kennismaking. Jazz, met een soul-gloed. Ik ontwaar zelfs een beetje folk in de opener (of moet ik het jaren '60 klanken noemen?!).
Het zal vast oneerbiedig overkomen; maar een deel van het album zou ook goed passen in de lounge-hype van zo'n twintig jaar geleden. Of komt dit door de electronica die losjes toegepast wordt?
De Supperclub zou er goede zaken mee gedaan hebben indertijd
Toch doe ik het album daar weer mee tekort: daarvoor is Mage net weer wat scherper.
Neemt niet weg dat het een deel erg toegankelijk overkomt, zeker voor de pure jazz-liefhebbers. Zelf loop ik weg met opener Of My Hands. Die zoetgevooisde klanken weten mij gelijk al in te pakken.
Het blijkt een wat vreemde eend in de bijt. Ik had er voor getekend dat er meer van dit zou volgen. Of The High Priestess, welke een stuk uitdagender klinkt. De rest is gewoon uitermate relaxed en daar is ook niks mis mee natuurlijk.
Gewoon een lekker album en precies goed qua lengte: daarmee blijft het lekker fris.
Mage is het debuut op het label Athens Of The North.
Voor mij is dit de kennismaking. Jazz, met een soul-gloed. Ik ontwaar zelfs een beetje folk in de opener (of moet ik het jaren '60 klanken noemen?!).
Het zal vast oneerbiedig overkomen; maar een deel van het album zou ook goed passen in de lounge-hype van zo'n twintig jaar geleden. Of komt dit door de electronica die losjes toegepast wordt?
De Supperclub zou er goede zaken mee gedaan hebben indertijd
Toch doe ik het album daar weer mee tekort: daarvoor is Mage net weer wat scherper.
Neemt niet weg dat het een deel erg toegankelijk overkomt, zeker voor de pure jazz-liefhebbers. Zelf loop ik weg met opener Of My Hands. Die zoetgevooisde klanken weten mij gelijk al in te pakken.
Het blijkt een wat vreemde eend in de bijt. Ik had er voor getekend dat er meer van dit zou volgen. Of The High Priestess, welke een stuk uitdagender klinkt. De rest is gewoon uitermate relaxed en daar is ook niks mis mee natuurlijk.
Gewoon een lekker album en precies goed qua lengte: daarmee blijft het lekker fris.
* denotes required fields.
* denotes required fields.