Pattern-Seeking Animals - Pattern-Seeking Animals (2019)

Lekker plaatje. Toegankelijke progrock. Al waren dat ooit twee woorden die met elkaar in botsing kwamen.

Wie had dat gedacht; een poppy variant van Spock's Beard die hoger scoort dan de proggy variant van Spock's Beard. Na flink wat rondjes kan ik zeggen ... lekkere plaat.

Dat had ik ook zeker niet verwacht aangezien spock's Beard alles behalve poppy is.Hier proberen ze blijkbaar toch weer wat anders, ik heb er nog niet naar geluisterd maar ergens houd ik mijn hart al weer vast aangezien prog rock mij tegenwoordig weinig tot niet meer weet te verrassen, ik vind het soms zelfs gewoon slecht .Maar ik ga het wel een kans geven.

... maar ergens houd ik mijn hart al weer vast aangezien prog rock mij tegenwoordig weinig tot niet meer weet te verrassen, ik vind het soms zelfs gewoon slecht .Maar ik ga het wel een kans geven. [/quote]

helemaal mee eens, ik hield mijn hart ook vast, maar dat bleek onterecht: dit plaatje is zeker de moeite waard - ik zou zeggen een sabbatical voor SB en full focus PSA.

Oja, en voor wat betreft die verrassing: Artificial Silence - Negative Space (2018)

helemaal mee eens, ik hield mijn hart ook vast, maar dat bleek onterecht: dit plaatje is zeker de moeite waard - ik zou zeggen een sabbatical voor SB en full focus PSA.

Oja, en voor wat betreft die verrassing: Artificial Silence - Negative Space (2018) [/quote] dank je voor de tip ik ga dit ook zeker een kans geven

dank je voor de tip ik ga dit ook zeker een kans geven [/quote]

De cd van Negative Space is weer beschikbaar ... ik zou zeggen, gauw bestellen

Geweldige plaat!. Heel toegankelijke symfo, maar als de instrumentatie zo consequent smaakvol is dan hebben we haast wel een eindejaarslijstkandidaat te pakken. Aangename late-avondplaat.

Mijn review op Zware Metalen

Pattern-Seeking Animals is een band bestaande uit huidige en voormalige Spock’s Beard-leden Ted Leonard, Jimmy Keegan en Dave Meros en producer en songwriter Joe Boegehold, die als songwriter ook verbonden is aan Spock’s Beard sinds het vertrek van Neal Morse. Niet onlogisch dat het titelloze debuut van deze band qua geluid erg dichtbij het latere Spock’s Beard ligt, zij het dat bij Pattern-Seeking Animals de nadruk meer op de songstructuren en arrangementen ligt en minder op het progressieve karakter. Een soort Spock’s Beard light, zeg maar.

Daarmee is eigenlijk ook direct het probleem van dit album benoemd. Zonder de progressieve elementen klinkt Pattern-Seeking Animals vrij gezapig en weinig spannend. Zeker op nummers als Orphans of the Universe en Stars Along the Way, die beiden over de tien minuten klokken, gebeurt er te weinig om de luisteraar geboeid te houden.

Met deze groep ervaren muzikanten wordt het natuurlijk nergens echt slecht, maar voor de liefhebbers van symfonische rock zijn er genoeg alternatieven die een stuk relevanter zijn. Joe Boegehold denkt daar uiteraard anders over. Naar eigen zeggen is het de bedoeling dat deze band minimaal jaarlijks een album gaat uitbrengen en dat de werkzaamheden voor de opvolger al zijn begonnen. Kwantiteit boven kwaliteit?

Score: 62/100

Er komt binnenkort alweer een nieuw album uit van deze spock s beard reïncarnatie. Het is mij wat te (soft) proggy allemaal hoewel deze muzikanten wel weten hoe het een en ander in elkaar zit.