Bleached - Don’t You Think You’ve Had Enough? (2019)

Er zijn 3 prima singles verschenen: Shitty Ballet / Hard to Kill / Kiss You Goodbye, de afsluiter is opgebouwd uit een ingetogen akoestische begin en een rebels wat rommelig rauw einde.

De andere twee singles hebben een meer toegankelijk geluid t.o.v. het vorige album. Bevalt goed.

Zijn ze nu een duo geworden en niet meer een trio?

De eerste beluistering zou ik dit album onder de Pop Rock plaatsen met kleine knipoog naar 80s acts.

Heeft weinig van doen met Punk / Punk-Rock / Lo-Fi zoals dit op hun Bandcamp pagina staat, Indie Rock wordt ook genoemd en daar zit wel wat in, alhoewel de synth nauwelijks opvalt en dus Pop Rock / Pop Punk beter past. Een meer gelikt geluid t.o.v. hun oude werk. Kan me voorstellen dat de fans van hun eerste album dit minder trekt, maar hier valt het wel goed.

Ik hou wel van de stem van de leadzangeres, ook het gitaargeluid schuift op richting 70s Rock geluid, wat warmer en zoeter. Luisterde de afgelopen dagen veel naar The Bangles en dat zit er ook niet ver af.

Vanuit het zonnige Californië lachen de twee assertieve zusjes Clavin ons toe. Don’t You Think You’ve Had Enough? is de derde plaat van de brutale Jennifer en Jessica die hier het meer ruigere bestaan achter zich gelaten hebben. Geen ingehouden woede, of de gefrustreerdheid van een gebroken nagel. Zelfs voor zoiets kleins is geen plek meer. Die wordt met gemak gepolijst of vervangen door een kunstnagel.

De nadruk van Bleached, want daar hebben we het hier over, is steeds sterker op het vlak van rock georiënteerde songs komen te liggen dan op Welcome The Worms. Er is door het uit Los Angeles afkomstige duo behoorlijk wat gesleuteld aan het inhoudelijk facet van de tracks waardoor het net allemaal een tikkeltje volwassener en professioneler overkomt. Voor de een is dit een verademing, voor de ander een afbreuk aan hun jonge honden mentaliteit. Dat drummer Spencer Lere ook nog een rol in het geheel heeft, wordt zowat verzwegen. Op de bandfoto’s is hij nergens terug te vinden.

Zou je bij opener Heartbeat Away nog wat meer aandacht voor de drums besteden en er donkere keyboardklanken aan toevoegen, dan zit deze zowat in de gothic rock zone. Al direct is duidelijk dat ze steeds meer van het punkrock imago af willen. De nadruk bij Hard to Kill ligt veel meer op de gestructureerde gestileerde jaren tachtig, met de hoofdrol voor de funkende discosound omlijst met een heerlijk stukje synthpop.

De vrolijke skatonen van I Get What I Need roepen tevens herinneringen op aan Robert Smith van The Cure in een vrolijke bui. Ook de met koortjes gevulde Somebody Dail 911 kan je feilloos in dezelfde periode plaatsen. Steeds meer putten ze de inspiratie uit de rijkelijk gevulde Britse nostalgische popencyclopedie. Met Valley to LA laten ze horen in staat te zijn om kant en klare echte popsingles te kunnen schrijven. Vijfendertig jaar geleden zou dit garant staan voor succes.

De catchy punkpopliedjes zoals Rebound City zitten nog in de lekkere rockchick hoek met duidelijke Amerikaanse nineties gitaarband invloeden. Wat inhoudt dat ze het stoere karakter nog niet kwijt zijn, maar wel een stuk doordachter in het leven staan. Nog steeds staan er genoeg recht toe recht aan songs, maar zo frontaal face smashend is er niet meer bij.

Wat moet het dan geweldig zijn om op het einde terug te verwijzen naar het gemodder en geploeter van de beginperiode. Shitty Ballet zou gezien kunnen worden als de definitieve afsluiting van de puberale ongein. Geweldig toch om op het slotakkoord nog eventjes alles te geven. Toch hou ik mijn hart vast, alwetende hoe het in verleden verliep met acts als The Bangles en Belinda Carlisle. Niet de soort toekomst die ik ze toewens, al brengt het financieel veel meer in het laadje.

Bleached - Don’t You Think You’ve Had Enough? | Alternative | Written in Music - writteninmusic.com