K-Solo - Time's Up (1992)
mijn stem
14 stemmen
Verenigde Staten
Hip-Hop
Label: Atlantic
-
I Can't Hold It Back (4:00)
-
Letterman (3:20)
-
Long Live the Fugitive (1:49)
-
Premonition of a Black Prisoner (3:32)
-
Sneak Tip (4:35)
-
The Baby Doesn't Look Like Me (5:24)
-
The Formula (House Party) (4:26)
-
Who's Killin' Who? (3:41)
-
Household Maid (3:42)
-
Rock Bottom (3:02)
-
King of the Mountain (3:37)
Links
Last.fm
0
geplaatst: 29 november 2007, 03:54 uur
Vlot wegluisterbaar old school-album. De sfeer rond de nummers doet -vind ik- erg old school aan, en die nostalgie geeft een surplus.
Op sommige nummers wendt Solo ook een old school manier van flowen aan, erg snel met klemtonen die eind jaren '80 gelegd werden. Vooral als hij bij zijn story-telling op dreef is.
Productie van Erick Sermon, PMD, Pete Rock en Sam Sneed (cfr. Murder Was the Cas - U Better Recognize!), die niet slecht klinkt en duidelijk een kind van zijn tijd is (wat in '92 een compliment is).
MC uit de EPMD-familie die toch wel anders klinkt dan Erick Sermon of Parrish Smith. Solo heeft een aggressievere manier van rappen en heeft een soort eigen stijl, nl. het te pas en te onpas spellen van woorden (cfr. Letterman).
Hij snijdt hier alle onderwerpen aan van het leven in de nor (#4), vals vaderschap (#6), de sex met een kuisvrouw (#9) tot the black-on-black-crime (#8).
Zijn flow is soms wat vermoeiend, de beats en rhymes zijn niet super inventief, maar het blijft een erg goede MC met leuke beats uit '92, waardoor dit album een dikverdiende 4* krijgt.
1 classic: "Letterman" (Pete Rock on the boards)
2 absolute topsongs: "I Can't Hold It Back" & "Who's Killin Who?"
Op sommige nummers wendt Solo ook een old school manier van flowen aan, erg snel met klemtonen die eind jaren '80 gelegd werden. Vooral als hij bij zijn story-telling op dreef is.
Productie van Erick Sermon, PMD, Pete Rock en Sam Sneed (cfr. Murder Was the Cas - U Better Recognize!), die niet slecht klinkt en duidelijk een kind van zijn tijd is (wat in '92 een compliment is).
MC uit de EPMD-familie die toch wel anders klinkt dan Erick Sermon of Parrish Smith. Solo heeft een aggressievere manier van rappen en heeft een soort eigen stijl, nl. het te pas en te onpas spellen van woorden (cfr. Letterman).
Hij snijdt hier alle onderwerpen aan van het leven in de nor (#4), vals vaderschap (#6), de sex met een kuisvrouw (#9) tot the black-on-black-crime (#8).
Zijn flow is soms wat vermoeiend, de beats en rhymes zijn niet super inventief, maar het blijft een erg goede MC met leuke beats uit '92, waardoor dit album een dikverdiende 4* krijgt.
1 classic: "Letterman" (Pete Rock on the boards)
2 absolute topsongs: "I Can't Hold It Back" & "Who's Killin Who?"
* denotes required fields.
* denotes required fields.