Kool Keith - KEITH (2019)

De Amerikaanse rapper Kool Keith lijkt hier de laatste jaren op Musicmeter een beetje in de vergetelheid te zijn geraakt.Op zijn vorig album Controller of Trap uit 2018 werd niet gestemd en ook bij het onlangs verschenen KEITH waren de stemformulieren nog blanco.En dat terwijl hij met zijn band de Ultramagnetic MC's en zijn alter ego Doctor Octagon toch zeker als baanbrekend en invloedrijk geldt.
Nu gebied de eerlijkheid mij te zeggen dat ik ook al jaren niet meer naar nieuw materiaal van de New Yorkse Hiphop pionier luister maar toevallig kwam deze voorbij en ik dacht,waarom niet.
Aanvankelijk was ik niet echt onder de indruk,Keith blijft een goede rapper maar vooral op het eerste deel van KEITH had moest ik toch weer even wennen aan zijn muzikale gekte en flow.
Maar na een aantal draaibeurten en een betere tweede helft van de plaat moet ik toch concluderen dat Kool Keith het nog niet verleerd is.Zijn beats zijn nog steeds onnavolgbaar origineel en ook als woordkunstenaar maakt hij nog steeds indruk.Het is misschien niet altijd even toegankelijk en zeker ook niet ieders smaak maar met sterke nummers als 95 South,Open and Wet,Word Life en She Answer,een samenwerking met Jeru the Damaja (B-Real doet ook nog mee) weet hij me toch weer enthousiast te maken.
Een goed album waar nog wel wat rek in zit.

Volgens mij is Kool Keith niet zozeer op Musicmeter maar meer overal enigszins in de vergetelheid geraakt. Natuurlijk, hij heeft nog een grote staat van dienst, soms valt een project van hem nog op en hij wordt regelmatig genoemd als pionier - ook op deze site - maar populair is hij allang niet meer. Dat heeft natuurlijk te maken met de veranderende hiphopwereld, de nadruk die daar meestal op jong-nieuw-hot-happening ligt: oudgedienden krijgen zelden nog echt veel aandacht. Bij Keith speelt het ongetwijfeld ook mee dat hij zo ongelofelijk véél heeft gemaakt, en dat zeker niet alles de moeite waard was. Luisteraars haakten af, onder wie ikzelf.

Zonde, want daardoor heb ik ook best wat steady materiaal gemist, zoals KEITH. Een heel prima, no-nonsense-album. Geen fratsen, geen rare typetjes, geen onderbrekingen, gewoon best toffe beats waarover Keith vrij doelgericht rapt. Het valt me op dat hij voor zijn doen een beetje tam klinkt: de speelsheid en lenigheid die hij op ander werk toonde, is hier ver te zoeken. Maar dat neemt niet weg dat zijn stijl me altijd wel bevalt, zelfs als hij kalm is. Best grappige selectie van gastartiesten ook op deze plaat, met een erg slome Jeru, een stijlvolle Paul Wall en B-Real zoals we hem kennen.